Samiullah Himat

ژوند ښکلی دی، که یې په قدر وپېژنو.
رزق او عزت د الله له لوري دی، خو حسد کوونکي بیا هم سوځي—
او رڼا تل د پاک زړونو برخه وي.

ه

تفریح او سیاحت د انسان د ژوند له اساسي اړتیاوو څخه شمېرل کېږي. لکه څنګه چې هر ګل او هره ونه د ودې او ښایست لپاره پر وخت اوبو ته اړتیا لري، همدارنګه انسان—چې اشرف المخلوقات دی—د خپل روح د تازه کېدو، د ذهن د ارامتیا او د ژوند د توازن لپاره تفریح ته اړتیا لري.

تفریح د انسان له ستړي ژوند څخه یو لنډ خو ارزښتناک وقفه ده، چې پکې روح ساه اخلي، فکر صفا کېږي او زړه له درنو بارونو لږ سپک شي. ډېر کله داسې وي چې انسان د ژوند له ستونزو او کړاوونو سره مخ وي، خو کله چې له طبیعت سره وصل شي، نو یا یې ستونزې هېرې شي او یا د حل لپاره نوې لارې او فکرونه ورته پیدا شي.

له همدې امله، اړینه ده چې انسانان وخت ناوخت داسې ځایونو ته ولاړ شي چې سرسبزي، طبیعي ښکلا او سکون پکې وي. دا ډول چاپېریال نه یوازې د بدن ستړیا کموي، بلکې د انسان په دروني نړۍ کې هم مثبت بدلون راولي. شنه غرونه، روانې اوبه، او ازاد فضا انسان ته دا احساس ورکوي چې ژوند لا هم ښکلی دی او هیله لا ژوندۍ ده.

له بلې خوا، انساني ازادي د ژوند یو مهم اصل دی. انسان باید د خپل فکر، احساس او ژوند په ټاکلو کې ازاد وي، ځکه چې ازادي د انسان د کرامت او شخصیت بنسټ جوړوي. کله چې انسان له ستونزو سره مخ شي، نو تر هر څه زیات هغه یو داسې چاپېریال ته اړتیا لري چې هلته ازادي، سکون او د ځان سره د خبرو فرصت ولري.

په ټوله کې، تفریح یوازې یو تفنني کار نه دی، بلکې یو فرهنګي، ټولنیز او حتی فکري ارزښت دی. هغه ټولنې چې د خپلو وګړو د ذهني سلامتۍ، ازادۍ او ارامتیا لپاره زمینه برابروي، هماغه ټولنې کولی شي پرمختګ، همغږي او پایدار ثبات ته ورسېږي.
ښکلی ولایت هرات

پر ځان باور—یو فرهنګي او ټولنیز مسوولیت 🌿
دا سرسبزي چې پر دیوال خپره شوې،
موږ ته یو ژور درس راکوي:
پرمختګ په زور نه راځي، بلکې په فکر، صبر او دوام رامنځته کېږي.

خو زموږ په ټولنه کې یوه پټه ستونزه شته—
موږ د بل د پرمختګ زغم نه لرو،
پر ځای د دې چې الهام ترې واخلو، مقابله ورسره کوو.

دا یوازې شخصي کمزوري نه ده،
بلکې یو فرهنګي چلنج دی…
کله چې فکر محدود وي، حسد زیاتیږي،
او کله چې فکر پراخ شي، همکاري او درناوی منځ ته راځي.

سیاسي او ټولنیز پرمختګ هم له همدې ځایه پیلېږي:
له دې چې موږ یو د بل بریا ومنو،
یو بل وهڅوو، نه دا چې یو بل راښکته کړو.

راځئ خپل فکر بدل کړو—
ځکه بدلون له ذهنه پیلېږي، نه له حالته.

لکه دا شنه بوټي،
ارام، خو دوامداره وده وکړو… 🍃