Karin Rensen Relatietherapie

Beachtennis.
Het lijkt zo’n ontspannen sport…
Maar op het veld sta je niet alleen tegenover de tegenstander. Je staat tegenover jezelf.
Elke rally wordt een kleine test. Niet alleen van techniek, maar van hoe je omgaat met spanning, met fouten, met controleverlies. Als je een makkelijke bal misslaat, is het zelden alleen “jammer”. Voor veel mensen voelt het disproportioneel zwaar. Alsof die ene fout iets zegt over wie je bent. Alsof je tekortschiet, niet alleen als speler, maar als mens.
En dat is precies waar hechting om de hoek komt kijken.
Voor iemand die diep van binnen onzeker is over waardering, kan verliezen voelen als afwijzing. Niet gewoon een punt voor de tegenstander, maar bijna alsof liefde wordt onttrokken. Alsof er een stem fluistert: Zie je wel, je bent niet goed genoeg. Het raakt aan iets ouds, iets bekends. Aan bijvoorbeeld je moeder die emotioneel niet bereikbaar was.
Er zijn spelers die zichzelf geen enkele fout gunnen. Eén misser en de innerlijke kritiek barst los. Hard, streng, meedogenloos. “Hoe kun je die nou missen?” of “Let nou toch eens op?” Die stem klinkt vaak verdacht veel als die van vroeger. Alsof je strenge vader nog steeds over je schouder meekijkt.
Beachtennis is een spiegel. Het laat zien hoe je hebt geleerd om naar jezelf te kijken. Met mildheid of met oordeel. Met vertrouwen of met angst om te falen.
Maar juist daarin ligt ook iets moois.
Want het veld biedt niet alleen confrontatie, maar ook ruimte om iets nieuws te oefenen. Je kunt leren om na een fout even stil te staan, adem te halen, en jezelf niet af te branden. Je kunt leren om een verloren punt niet te koppelen aan je waarde als mens. Om tegen jezelf te zeggen: het is oké, probeer opnieuw.
En misschien is dat wel de echte winst van beachtennis.
Niet de perfecte smash of de onmogelijke redding, maar het moment waarop je na een fout niet in oude patronen schiet. Het moment waarop je jezelf wél geeft wat je vroeger misschien gemist hebt: begrip, geduld, en een beetje zachtheid.
In het zand, onder de zon, wordt zo iets zichtbaar wat veel dieper gaat dan sport alleen.
Is dit voor jou met BT (of met een andere sport) herkenbaar?

Soms willen we zo graag nabijheid, maar stoten we het af. Soms willen we zo graag afstand, maar komt het als een wervelwind over je heen.
Soms willen we we grenzen aangeven en gaat iedereen erover heen.
Soms willen we alleen zijn, maar worden we (voor ons gevoel) verketterd wanneer we dat ene feestje missen.
Gevoelens lijken zo tegenstrijdig, maar eigenlijk is alles 'non-duaal'. Het ene kan niet zonder het andere bestaan, dus het is 1 thema.
'Afstoten' doen we omdat we eindelijk eens liefde en kwetsbaarheid willen kiezen.
De wervelwind is jouw boodschapper om onder alle omstandigheden jouw afstand en grenzen te leren voelen/aangeven.
Jouw Fomo leert je dat 'alleen zijn' pas lukt nadat je juist gevoelens van eenzaamheid durft toe te laten.
Wat is jouw thema?

Hoe ga je samen met tegenslagen om?
En niet te vergeten 'Hoe blik je terug op tegenslagen?'.
Ga je weer verder alsof er niets gebeurd is?
Of kan en durf je ook samen stil te staan bij hoeveel pijn het heeft gedaan.
Negatieve gebeurtenissen in de relatie, kan je zien als tandsteen.
Het zit op je tanden zonder dat je t merkt en lange tijd doet het (ogenschijnlijk) geen kwaad... Totdat je gaatjes krijgt of nog erger, dat zenuwen aangetast worden.
Stil staan bij de pijn, kan je doen door bijv. samen te gaan wandelen, door samen (zonder telefoons) uiteten te gaan of als het zonder begeleiding te moeilijk voelt, door een relatiesessie te boeken.
Mbv een Relatie apk, halen we (figuurlijk) ongewenst tandsteen weg en voorkom je dat dingen erger worden.
En heb je een angst voor de 'tandarts', in dit geval, de therapeut? Boek dan laagdrempelig een kennismaking, stuur me een bericht via DM.
Heb jij wel eens een relatietherapeut mee laten kijken naar jullie 'tandsteen'?