Unsent Stories

🧛‍♀️ Ang Bampira ng High School: Ang Kuwento nina Ana at Tom 💔
​Part 1:
​Ako si Ana, simpleng high school student lang ako, at hilig ko lang mag-aral at magbasa ng mga fantasy books. Pero one day, nag-iba ang buhay ko sa library. Nakita ko si Tom. Grabe, ang weird niya talaga. Laging naka-black, sobrang putla, tapos 'yung mga mata niya, parang black hole sobrang lalim, at parang may dala-dala siyang libu-libong taong lungkot.

Siyempre, pansin na pansin ko siya kasi ang lamig niya tignan. Sa tuwing nagtatama ang tingin namin, parang may malamig na kuryente na dumadaan sa akin. Tapos, palagi siyang nagtatago at bigla na lang umaalis bago sumikat ang araw. Kaya sa isip ko: Hala, sino ba 'tong lalaking 'to?
​
​Hindi ko na talaga kinaya ang curiosity ko, kaya nilapitan ko na siya. Sa una, super mailap si Tom, parang gusto akong iwasan...sino ba namang vampire ang gustong makipag-chika sa akin, 'di ba? Pero ako, mapilit! Hindi ako na-intimidate. Sinimulan ko sa simpleng mga tanong tungkol sa assigned readings at mga lumang libro na hawak niya. Doon na nag-start. Dahil sa pagiging genuine ko, dahan-dahang bumigay si Tom.
​Unti-unti, nag-usap kami. Doon ko na-realize na si Tom pala, sobrang talino at ancient mag-isip. Parang galing sa matagal nang panahon ang mga sinasabi niya; may wisdom na hindi pang-high school. Ito ang nagpa-click sa aming dalawa.. siya, nakahanap ng refuge sa seryosong usapan, at ako, may kausap na level niya ang kaisipan. Naging magkaibigan kami sa dilim.
​Pero siyempre, ang daming Red Flags! Ito ang mga napansin ko na lalong nagpa-mystery kay Tom:
​Lamig ng Kamay: Kapag nagkakamayan kami o nagkakaabutan ng libro, ang kamay niya, kasing-lamig ng yelo!
​Ayaw niya sa Araw: Palagi siyang naka-hoodie o jacket, kahit hindi naman sobrang lamig.
​Hindi Kumakain: Hindi ko siya nakikita sa kantina o kahit uminom man lang ng juice. Minsan, may dala siyang thermos, pero ang laman daw ay special mix niya (secret lang!).
​Ancient Talk: Ang mga pananaw niya sa History, parang personal experience niya!

BABAE SA BALETE TREE

Madalas na umuuwi si Mariel nang hatinggabi. Nag-aaral siya sa lungsod at tuwing Biyernes lang siya nakakauwi sa kanila. Kailangan niyang maglakad ng mga dalawampung minuto mula sa kanto kung saan siya ibinaba ng huling dyip. Tahimik ang lugar na iyon, at ang tanging naririnig mo ay ang tunog ng kuliglig at ang ihip ng malamig na hangin mula sa bangin.
​Sabi ng matatanda, may pumapara raw doon na babaeng nakaputi. Pero hindi ito humihingi ng sakay. Naghihintay lang daw ito.

​Isang Biyernes ng gabi, eksaktong 11:45 PM, bumaba si Mariel. Parang mas matindi ang dilim ngayon. Ang mga ilaw ng poste ay parang nanlalaban lang sa kadiliman, at may bahagi ng kalsada na wala talagang ilaw. Nagsimulang maglakad si Mariel, mahigpit ang hawak sa strap ng kanyang bag. Sinubukan niyang mag-isip ng masayang bagay, pero parang may pumipigil sa kanya.

​Nang makarating siya sa tapat ng malaking Balete Tree alam mo na, 'yung malaking puno na parang may sariling aura doon niya naramdaman ang lamig. Hindi lamig ng hangin. Lamig na umaabot sa buto.
​At pagkatapos... narinig niya.
​Isang mahinang hagulhol. Parang galing sa isang babaeng matagal nang umiiyak.
​Huminahon si Mariel at lumingon. Sa ilalim ng Balete Tree, nakita niya.
​Naroon ang isang babae, nakasuot ng puting bistida. Pero hindi ito makinis na puti; ito ay parang puti na naka-mantsa ng putik at kalungkutan. Mahaba ang buhok nito, nakatakip sa mukha, at nakayuko ito. Akala mo, may hinihintay lang siyang sundo.
​Naisip ni Mariel na baka may naaksidente o nagkasakit. Pero habang papalapit siya, unti-unti niyang napansin ang kakaiba. Walang-wala siyang marinig na ibang tunog maliban sa mahinang hagulhol. Walang hangin, walang kuliglig. Puro katahimikan, at ang iyak lang ng babae.

​Nang maging malapit na si Mariel mga limang hakbang na lang ang layo... tumigil ang pag-iyak.
​At dahan-dahan, dahan-dahan, itinaas ng Babaeng Puti ang kanyang ulo.
​Hindi nakita ni Mariel ang mukha, dahil natatakpan pa rin ito ng kanyang mahabang itim na buhok. Pero sa liwanag ng buwan na tumatagos sa mga sanga, nakita ni Mariel ang isang detalye na nagpatigil sa kanyang paghinga.
​Ang damit ng babae ay hindi nasasabitan ng lupa. Ang laylayan nito ay malinis, at hindi ito nakatapak sa kalsada.
​Ang Babaeng Puti ay nakalutang sa ere, mga dalawang pulgada mula sa semento.
​At nang tiningnan niya ito nang mas matagal, napansin niya ang isa pang nakakakilabot na detalye: Ang kinatatayuan ng babae ay hindi ang kalsada. Nakalutang siya sa ibabaw ng walang-hanggang kadiliman ng bangin. Ang kalsada ay nasa gilid niya lang.
​Napakagat-labi si Mariel. Hindi siya makasigaw. Ang tanging nagawa niya ay tumakbo. Tumakbo siya nang tumakbo, hindi lumingon, kahit parang may humahabol sa likod niya, isang malamig na ihip ng hangin na parang kasabay niya sa pagtakbo.

​Mula noon, hindi na umuwi si Mariel nang hatinggabi. At tuwing dumadaan siya sa Daang Liblib, kahit sa umaga, ramdam niya ang lamig.
​Sabi ng marami, ang Babaeng Puti raw ay kaluluwa ng isang babaeng nagpatiwakal sa bangin matapos iwanan. Pero ang sabi ng iilan... hindi lang daw siya naghihintay ng sasakay; naghihintay daw siya ng kasabay.