Danker de Rijke

'Je houdt wel héél veel van haar...'

Ik hoor het mijn vriend nog zeggen, ondanks dit al jaren geleden heeft plaats gevonden. Het was zo'n typisch keerpunt in het leven en dat zijn frontale botsingen.

Levenslessen!

Ik had zojuist ruim een uur lang geklaagd over de destructieve dynamiek thuis. Zijn antwoord maakte me inwendig boos, geagiteerd en verdrietig tegelijk.

'Heb je eigenlijk wel gehoord wat daar allemaal gaande is?!' beet ik hem toe.

'JA,' zei hij kalm. 'Maar je bent er nog. Het is extremer geworden en ik heb zelf gezien hoe heftig het kan zijn. Maar je woont er nog, je zorgt nog voor haar. Je zal wel een reden hebben om daarmee door te gaan, toch?'

Hoe kón hij zeggen dat ik nog van haar hield?
Dit had toch niets meer met liefde te maken?

Hij glimlachte alleen maar.
Einde gesprek.

Wekenlang was ik gefrustreerd over die opmerking.

Zocht ik stiekem erkenning?
Wilde ik horen hoe 'erg' mijn situatie wel niet was? Nee.

Het spreekwoordelijke kwartje viel dus pas veel later.

De rauwe, keiharde waarheid was niet dat ik haar zo graag zag. De waarheid was dat ik mezelf helemáál niet meer zag. Hoe kun je in godsnaam van een ander houden, als je de liefde voor jezelf volledig bent kwijtgeraakt?

Utopie.

Ik was plotsklaps eigenaar geworden van 1.000 existentiële vraagstukken.

Dit is de gemene deler in ontwrichte, toxische en onmogelijke relaties: 'Het gebrek aan 100% verantwoordelijkheid.' We wijzen naar de ander, terwijl de destructieve gebeurtenissen met de dag groter en dominanter worden.

Laat ik heel duidelijk zijn over mijn eigen verhaal: 'Ik ben geen slachtoffer. Nooit geweest en dat zal ik ook nooit worden.'

Nou ja, wacht... wél het slachtoffer van mijn eigen onhandige, passieve keuzes. Van mijn eigen gebrek aan grenzen, wat direct én indirect schadelijk was voor mijn eigen welzijn en dat van mijn partner.

Een relatie die zo ver is afgedwaald van hoe het ooit begon, heeft een absolute reset nodig.

En die begint niet bij haar.
Die begint bij de man in de spiegel.

Mijn ervaringen heb ik recent weggeschreven naar een aantal eboeks. Te downloaden via link in de opmerkingen hieronder.

Gisteren noemde ik de 7 principes van de Non-Drifter.

Vandaag principe 1: Doelgerichtheid (Definiteness of purpose).

Heel lang dacht ik dat ik wist wat doelgerichtheid was.
Ik koppelde het linea recta aan hard werken.

Hard werken was onder andere mijn methode om erkenning af te dwingen en het 'ik ben niet goed genoeg' te ontstijgen. Zelfbeeld, zelfbeeld, zelfbeeld uitdagingen van hier naar Tokio.

Mijn doelen waren verankerd in bijvoorbeeld 'territoriumdrift'.
Het type huis, de grootte van de auto, de status van de vakanties.

Was dit belangrijk voor mij? Neen! Maar het leek 'voldoening' te geven.

En we moeten niet naïef zijn, dat deel telt.
Maar het was de buitenkant.

Zolang je jouw doelen uitsluitend in dat territorium zoekt, blijf je driften. Je bent afhankelijk van externe resultaten voor je interne rust.

Echte doelgerichtheid gaat voorbij het simpelweg 'behalen van een doel'.

Jaren geleden creëerde ik een avatar in mijn hoofd: mijn 90-jarige zelf. Als ik naar hem keek, zag ik geen man die druk was met de grootte van zijn oprit.

Ik zag een man met onverschrokken, pure innerlijke rust.

Die rust komt niet vanzelf.
Die komt pas als je doelgerichtheid verplaatst van territorium naar fundament.

Naar je eigen persoonlijke groei.
Naar de verbinding met je partner, want 'zorgen voor elkaar tot de dood ons scheidt' is een pad vol onvermijdelijke uitdagingen, geen garantie.

Doelgerichtheid betekent dat je stopt met meewaaien op uiterlijkheden, en begint met bouwen aan die onbevreesde rust. De weigering om je leven nog langer te laten leiden door de mening, de verwachtingen of de onrust van de buitenwereld.

Waar ben jij op dit moment doelgericht op? Ben je territorium aan het bewaken, of ben je aan het bouwen richting rust?