Ontoed
Delen
Ontoed • Onthou • Vergeet me niet
Wij maken tastbare herinneringen uit kledij van dierbaren.
19/03/2026
*Tussen breken en blijven staan*
1 jaar geleden zat ik met mijn dochter Clara in het UZ Gent.
We wachtten… en kregen het verdict: kinderreuma.
Verdriet. Onmacht.
Het gevoel dat je alles wil doen om te helpen, maar eigenlijk niks kan.
Huilen. Radeloos zijn.
En net op dat moment ging mijn telefoon.
VTM Nieuws. Of ze mochten langskomen om mijn werk bij Ontoed in beeld te brengen.
Een kans die ik niet kon laten liggen.
En hoe moeilijk het ook was… vandaag ben ik dankbaar dat ik het toen heb gedaan.
Want terwijl mijn hart in twee gescheurd was,
tussen zorgen voor Clara en er moeten staan voor de buitenwereld,
heb ik ook iets kunnen tonen dat voor mij zo belangrijk is.
Het was hard. Heftig. Dubbel.
Een rollercoaster die ik nooit zal vergeten.
Vandaag, 1 jaar later…
gaat het met Clara stap voor stap vooruit. 💛
En Ontoed? Dat groeit. Dat leeft. Dat maakt impact.
En ik… ik ben vooral dankbaar.
Voor haar. Voor ons. Voor alles wat wél kan.
11/02/2026
Soms is verlies geen groot woord, maar een stille aanwezigheid.
Een lege stoel. Een naam die je nog altijd wil uitspreken. Een liedje dat onverwacht binnenkomt en alles even stilzet.
Rouw is geen rechte lijn. Het is een landschap waar je doorheen beweegt. Dit met dagen waarop het draaglijk voelt, en momenten waarop het gemis je onverwacht vastgrijpt. Het zit in kleine dingen: een geur, een herinnering, een gewoonte die plots geen vanzelfsprekendheid meer is.
Misschien herken je dat gevoel van tegelijk vasthouden en moeten loslaten. Van dankbaar zijn om wat was, en intens verlangen naar wat nooit meer hetzelfde zal zijn. Verlies verandert ons. Het schuurt, het vertraagt, het verdiept. Het leert ons hoe kostbaar verbondenheid is.
Er is geen juiste manier om te rouwen. Geen tempo dat gevolgd moet worden. Alleen jouw weg, met jouw herinneringen, jouw stilte, jouw woorden of net het gebrek eraan.
Weet dat wat je voelt er mag zijn. Dat gemis een vorm van liefde is die geen plek meer vindt om naartoe te gaan. En dat zelfs in het zwaarste verdriet, de band die er was niet verdwijnt. Die leeft verder in wie jij vandaag bent. 🤍
Wat achterblijft, weegt soms zoveel zwaarder dan wat verdwijnt.
Een geur in een kraag. De vouw van een mouw die altijd zo viel.
Een stukje stof dat niets zegt voor wie het niet kent,
maar alles bevat voor wie achterbleef.
Want liefde verdwijnt niet. Ze zoekt alleen een nieuwe vorm.
In wat we mogen vasthouden, ruiken, voelen,
soms maar heel even, soms elke dag.
En zo wordt wat overblijft geen overschot,
maar een zachte herinnering.
Iets dat zwijgt, maar toch spreekt.
.be
Klik hier om uitgelicht te worden.
Type
Website
Adres
8210
