FieryMessenger

آدما‌چیزی رو که تجربه نکردن رو نمیتونن باور کن یا از نگاهی دیگه چون باور ندارن نمیتونن تجربه کنن ! برای همین یا باورت رو درک نمیکنن یا تجربه ات رو باور نمیکنن !
تنها راه شکستن این چرخه باور به بی نهایت واقعیت هست که داره توسط بی نهایت موجود تجربه و خلق میشه به وسعت جهان هستی ، به وسعت خدا !!!
People can’t believe what they haven’t experienced, or in other words, they can’t experience it because they don’t believe it! That’s why they either don’t understand your belief or they don’t believe your experience!
The only way to break this cycle is to believe in the infinite reality that is being experienced and created by the infinite being, in the vastness of the universe, in the vastness of God!!!

زندگی خیلی بامزه است وقتی بازی اش رو میفهمی و دستش رو میخونی ، چون میفهمی همه تلاش هایی که میکنه تا جلوت رو بگیره در واقع پله هایی برای بالا رفتن ات از مرزهایی هست که خودت برای خودت درست کردی !!
قیافه زندگی هر بار که تلاش هاش برای متوقف کردن من بی نتیجه میمونه دیدنیه ، هر بار که فکر کرده دیگه این بار تسلیم میشم و من از زیر خروارها خاکستر بلند شدم پر روتر و مصمم تر از قبل جلوش وایستادم و نگاه پر از عشق و افتخارش که “دوئل ما سر پله بعدی ، هر چی حریف قویتر بازی هیجان انگیزتر!! “ و‌ نگاه من بهش در حال قدم گذاشتن روی پله ، “بچرخ تا بچرخیم “!!!
Life is so funny once you understand its game and can read its moves.
Because you realize that all the efforts it makes to block your path are actually steps helping you rise beyond the limits you once set for yourself.

The look on life’s face every time its attempts to stop me fail is priceless.
Every time it thought, “This time she’ll give up,”
And I rose again from beneath piles of ashes,
Bolder, fiercer, and more determined than before, standing tall in front of it…

And that gaze of life full of love and pride as if saying, “Our duel is over the next stair now,
The stronger the opponent, the more thrilling the game!”

And my look back at life as I step up onto the next stair: “Spin, so we can spin together!”

اگه بزرگ‌ترین دردت، بزرگ‌ترین معلمت باشه چی؟

به ما یاد دادن که از درد فرار کنیم، بی‌حسش کنیم، نادیده‌اش بگیریم. پنهانش کنیم ، اما اگر در حال فرار از آن، خردی را که در دلش نهفته است از دست بدیم چی؟

من هم تا یک روزی سعی داشتم غمم را خاموش کنم، فکر می‌کردم ضعفه. فکر میکردم وقتی براش ندارم یا نباید براش وقت بزارم ! اما وقتی بالاخره باهاش نشستم، برام حرف زد نه با کلمات، بلکه با کشف‌هایی عمیق. به من نشون داد کجا پنهان شده بودم، از چه چیزهایی می‌ترسیدم، و کجا باید رشد می‌کردم.
درد نیامده تا تو را بشکنه، آمده تا بیدارت کنه! در آتش درد، خودِ حقیقی تو شکل می‌گیره!

دردت چه چیزی می‌خواد به تو یاد بده؟ آیا می‌تونی به جای خاموش کردنش، صداش را بشنوی؟ چند لحظه با دردت بنشین… اجازه بده خردش رو بهت نشون بده !

What if your greatest pain is also your greatest teacher?”

We’re taught to avoid pain, to numb it, to escape. But what if in running from it, we miss the wisdom it holds?

I once tried to silence my grief, believing it was weakness. But as I finally sat with it, it spoke — not in words, but in revelations. It showed me where I had been hiding, what I had feared, and where I was meant to grow.

Pain doesn’t come to break you. It comes to awaken you. Within its fire, your truest self is forged.

What has your pain been trying to teach you? Can you allow it to speak instead of silencing it? Sit with it for a moment, and let its wisdom rise.

تو مَبين جهان ز بيرون،
كه جهان درون ديده ست
چو دو ديده را ببستى،
ز جهان، جهان نماند!
باشد که هر لحظه و هر ثانیه و هر نفس تون، نوروز باد !! ❤️
باشد که نوروزتان خجسته و فرخنده و شاد و پیروز باد!! ❤️
من اینچنین خواستم و غیر از این مباد!! ❤️