SabkMass

Never give up 👈

Need🤦

*🔪*“अंधाराच्या पलीकडे” थ्रिलर कथा*

रात्रीचे बारा वाजले होते. मुसळधार पाऊस, विजांचे कडकडाट, आणि संपूर्ण शहरात अंधार पसरलेला.
आकांक्षा ऑफिसमधून जुन्या i20 मध्ये घरी परतत होती. मोबाईलची बॅटरी फक्त 4%. रस्ता पूर्ण निर्जन.

गाडी एका जुन्या निर्जन पुलावर आली तेव्हा तिचा मोबाईल वाजला — अननोन नंबर.

“तू जिथे आहेस तिथेच थांब. मागे वळून बघू नकोस.”

आकांक्षाचे हृदय जोरात धडधडू लागले.

“तू कोण?”
समोरचा आवाज फक्त विचित्र हसू.

तेव्हाच पुलावरील दिवे एक-एक करून बंद होऊ लागले.
शेवटी फक्त एक दिवा चालू — तिच्या डोक्यावरचा.

तीने घाईघाईने गाडी स्टार्ट करायचा प्रयत्न केला. इंजिन choke होत होतं.
मोबाईल 2% वर.

आरशात तिने पाहिलं—
मागे एक काळा रेनकोट घातलेली सावली उभी होती.

ती 100 वर कॉल करते. कॉल लागतो.

“हाँ, पोलि—”
पण दुसऱ्या बाजूला तोच आवाज:

“पोलिस नाही, आकांक्षा… मीच आहे. शेवटचा कॉल.”

मोबाईल बंद.

सावली गाडीचं दार उघडत होती—

अचानक “धप्प!” आवाज झाला.
काहीतरी जड वस्तू कोसळली.

आकांक्षेने पाहिलं—
एक दुसरा काळा रेनकोट घातलेला उंच माणूस त्या पहिल्या हल्लेखोराला जमिनीवर पाडत होता.

तो तिच्याकडे वळला.

“भीऊ नकोस. बाहेर ये.”

ती थरथरत बाहेर आली.

तो माणूस हुड काढतो.

आकांक्षा थरकापली.

“अरुण…? तू जिवंत आहेस?”

तो म्हणाला,
“मी कधीच मेलो नाही. मला पळवून नेलं होतं.”

पाच वर्षांपूर्वी अरुण रहस्यमयरीत्या गायब झाला होता. केस बंद.
आज तो तिच्यासमोर जिवंत उभा होता.

“पण मला का मारायला येत होतेत?” ती विचारते.

अरुणचा चेहरा गंभीर.

“कारण तू पूर्वी काहीतरी पाहिलं होतंस… ज्यामुळे मला गायब करावे लागले.”

आकांक्षा गोंधळली.

अरुणने सांगितलं—

पाच वर्षांपूर्वी आकांक्षा एका NGO मध्ये काम करत होती.
तिने दोन मोठ्या उद्योगपतींच्या मानवी तस्करीच्या नेटवर्कचा पुरावा गोळा केला होता.
पण त्या रात्री तिची मेमरी पुसून टाकण्यात आली.
आणि अरुण तिला वाचवायला गेला तेव्हा त्यालाही पळवून नेण्यात आलं.

“आज तुझ्याकडे तेच पुरावे परत आलेत. तुला माहितीही नाही. ते तुझ्या गाडीच्या डॅशबोर्डमध्ये आहेत.”

तेवढ्यात पुलाच्या टोकाला तिसरी सावली दिसू लागली.

तो बंदूक घेऊन जवळ येत होता.

अरुण म्हणाला,
“हा राहुल — तुझा पूर्वीचा टीम लीड. तुझ्यावर खास लक्ष ठेवणारा.”

आकांक्षा हादरली.

राहुल म्हणाला,
“तू पुन्हा पुरावे गोळा करायला लागलीस. हा पेंड्राइव्ह आम्हाला संपवू शकतो.”

तो बंदूक रोखतो.

गोळी सुटते—
पण अरुण वाचतो. दोघांत झटापट.

राहुल चाकू काढतो.
अरुणला पाडतो.

तो आकांक्षेकडे वळतो—

“पेंड्राइव्ह दे!”

“माझ्याकडे नाही!”

“तुलाच माहित नाही… तो गाडीत आहे!”

ती मागे हटत होती—

अचानक तिचा पाय एका लोखंडी साखळीवर अडकला, ती तुटली आणि—

राहुल आणि अरुण दोघेही पुलावरून खाली पडले.

आकांक्षा कडेला जाऊन ओरडली—

खाली पाण्यात फक्त एकच रेनकोट तरंगत होता.

कोणाचा?

कळत नव्हतं.

पोलिस आले.
पेंड्राइव्हमध्ये मोठ्या तस्करी नेटवर्कचे पुरावे होते.

पण अरुण सापडला नाही — जिवंत की मृत, काहीच नाही.

आकांक्षा दिवसेंदिवस अस्वस्थ होत होती.
तिला वाटत होतं, तो परत येईल.

एके दिवशी तिच्या दाराखाली एक छोटा कागद ढकलला गेला.

त्यावर लिहिलं होतं—

“मी जिवंत आहे.
त्यांचा अजून एक साथीदार उरलाय.
लवकरच भेटू. — A”

ती दार उघडते.

बाहेर कुणीतरी उभं होतं.

काळ्या रेनकोटमध्ये…

--

बीड जिल्हा covid-19 दिनांक 21 सप्टेंबर 2020 रोजी चा अहवाल