Drawing House

.
نقد هنری
کارهای مینو کیانی از اعضای خانهطراحی، به بهانه حضور در نمایشگاه «هنر بدون مرز» در هلند

مینو کیانی یکی از هنرمندان شرکت‌کننده از سوی «خانه طراحی» در نمایشگاه بین‌المللی «هنر بدون مرز» در هلند است؛ رویدادی که با حضور جوانان ایران، هلند و سورینام برگزار شده و اکنون پس از گذشت یک هفته از آغازش، بازتاب‌های پرشوری در میان مردم و رسانه‌ها یافته است.
بی‌اغراق می‌توان گفت آثار هنرمندان جوان ایرانی، اگر نه جلوتر از همتایان هلندی و سورینامی خود، دست‌کم دوشادوش آنان ایستاده و درخشیده‌اند؛ آثاری که صدا و آزادی را فریاد می‌زنند. این حضور، نه تنها افتخاری برای خانه طراحی، بلکه نشانی از بالندگی طراحی محض ایران در صحنه‌ی جهانی است.

در میان این آثار، کارهای مینو کیانی حضوری خیره‌کننده دارند؛ حرفه‌ای، جسور و یک‌دست. طراحی‌های او به سبب رگه‌های سخت اکسپرسیونیستی، قلم‌های تاشیستی و بی‌پروا و کاراکترهایی که گویی از دل رؤیایی ناآرام برخاسته‌اند، جان تازه‌ای به کل نمایشگاه داده‌اند.
کاراکترهایش همچون گنگ‌ خواب دیده اند که دهان باز کرده‌اند تا روز را، جهان را، و تمام جنایت‌های بشری را ببلعند. در این آثار، وحشت و سرگردانی انسان معاصر نه در فریاد، بلکه در رؤیایی پیچیده و پرزخم به تماشا گذاشته شده است.

اما در ورای این تصاویر، لایه‌ای ژرف‌تر پنهان است؛ اعتراض خاموش روح زنانه‌ای بیدار در جهانی که در خواب عادت فرو رفته است. جهانی که با بی‌تفاوتی از کنار ویرانی‌ها، جنگ‌ها و رنج‌های بشری می‌گذرد.
در حالی‌که انسان امروز در خواب مصرف و تصویر غوطه‌ور است، مینو با دستانی زنانه اما خشمگین، خواب را می‌شکافد و چهره‌ی کابوس را آشکار می‌کند. او بیداری را از دل خواب بیرون می‌کشد؛ همان جایی که شاید هنوز رؤیای نجات بشر زنده است.

کاراکترهایش نه آرام و مطیع، که سرکش و در مرز خیر و شر سرگردان‌اند؛ زنانی از تبار رؤیا، که گویی می‌خواهند جهان را از نو تعبیر کنند. مینو با آثارش یادآوری می‌کند که شاید هنوز می‌توان از دل خواب، بیداری را صدا زد — و شاید هنر، آخرین جایی است که روح زنانه، انسان را به خویشتن بازمی‌خواند.
این متن توسط خانهطراحی تنظیم و نوشته شده است
پژوهش خانه متمرکز بر روند تحلیل طراحی معاصر و نقد و بررسی آثار هنرجویان خود است.


#طراحی #نقاشی