MIM

.
گرمه

.
در این چند روز اخیر که دنبال یه عکس مناسب از خودم برای پایبندی به سنت “هر تولد، یه سلفی” می‌گشتم و سال گذشته رو در اینستاگرامم مرور می‌کردم، باورم نمی‌شد که نه تنها بیش از ۵ ماه از آخرین عکسی که پست کردم می‌گذره، بلکه به لطف کرونا و تعطیلی تمام برنامه‌های سفر و گشت و گذار، کلا از ۱۲ آبان قبلی تا امروز فقط ۲۹ تا عکس [اکثرا هم از آرشیوهای قبلی] اینجا گذاشتم.

اما باید بگم که علی‌رغم سفر نرفتن، عکس نگرفتن و کم‌کار بودن در اینستاگرام، ۲۶ سالگی (مخصوصا در نیمه آخرش) عجیب‌ترین، پرماجراترین و هیجان‌انگیز‌ترین سال از این [تا امروز] ۲۷ سال سابقه‌م در هدر دادن اکسیژن زمین بوده. ۲۷ سالی که شاید بیش از ۱۵ ۱۶ سالش رو به عنوان یک “بومی دنیای دیجیتال” زندگی کردم.
یا به قول عموم اطرافیان و آشنایان، یک Nerd و Geek دو آتیشه بودم که از بچگی در تلف کردن پتانسیل‌ها و وقتش با ویدیو‌گیم‌ها، خیرگی به انواع اسکرین‌ها و ترجیح دادن سوشال‌مدیاها و آدم‌های “مجازی”شون به برنامه‌ها و آدم‌های “واقعی” استعداد زیادی داشته و به طور حرفه‌ای علایق و فعالیت‌هایی رو دنبال کرده که عموما آینده حرفه‌ای و روشنی نداشتن و “واسه آدم نون و آب نمی‌شدن”

امروز اما بعد از حدود ۶ ماه گشت ‌و گذار در یکی از عجیب‌ترین گوشه‌های اینترنت و خصوصا توییتر و بُر خوردن و کشف کردن دنیایی از دیگر بومیان دنیای دیجیتال، ‌در شرایطی ۲۷ ساله شدم که نه تنها ذره‌ای از اون دغدغه رایج “خرس گنده‌‌تری شدن و هنوز هیچ‌کار درست حسابی‌ای نکردن” و شرم از “یک سال دیگه رو هم بی رسیدن یا نزدیک شدن به افق‌ها و آرزو‌ها تلف کردن” در ذهن ندارم، بلکه مثل کسی که بعد از مدت‌ها بالاخره به خونه برگشته و راحت پا روی پا انداخته، اکثر لیست‌ها و افق‌هایی که بعضا خودمم نمی‌دونستم دارم رو هم تیک زده و حالا نیازمند افق‌ها و آرزوهای جدیدم.
خلاصه می‌تونم بگم مهم‌ترین نتیجه از ‌ ۲۷ سالگی این بو‌د که انگار یا آدم‌های تنبل، خودکامه و در دام اینترنت افتاده، از همسو نشدن با توقعات، راه‌ها و کارهای “واقعی و درست” زمانه می‌میرن و یا انقدر شانس میارن که راه‌ها و کارهای مذکور باهاشون همسو بشن.
و خب گویا ما Digital Nativeها در دسته دوم بودیم، حتی اگه هنوز شریک کردن jpeg یه میمون کارتونی قرمز رنگ با لباس رُمی به عنوان نیمی از نسخه امسال سنت “هر تولد، یه سلفی” بی اندازه احمقانه به نظر بیاد که خودش موضوع طوماری دیگه ست.
(ولی خب فعلا اینو می‌تونم بگم که حداقل میمون مذکور سوال دیرینه “برنا اسم دختره با پسر؟” رو تا حد خوبی به “آیا واقعا میمون ۵۱۳۶ مال شماست؟” تغییر داده)

.
در این چند سال اخیر که بیشتر مشغول عکاسی خیابونی در سفر بودم، خیلی سعی کردم در تهران هم پیگیریش کنم و از بامزگی‌های زندگی روزمره‌ش عکاسی کنم، اما به دلایل متعددی هیچوقت اونطور که باید و شاید نتونستم نتایج دلچسبی ازش در بیارم، چون هم ایرانی‌ها معمولا خیلی برخورد بلشویکی‌ و وحشیانه‌ای با دوربین و عکاس دارن، هم رنگ‌های به هم مالیده و بی هویت تهران و آدم‌هاش خیلی با سلیقه‌م همسویی نداشته و هم از همه مهم‌تر خودم علی‌رغم میل باطنیم متاسفانه نمی‌تونم به شهری که تمام عمرم رو توش زندگی کردم، نگاهی توریستی داشته باشم و بتونم اون بامزگی‌ها و جزییات عکس‌خیزی که لابد ۲۵ ساله به دیدنشون کاملا عادت کردم رو جوری ببینم که قانع شم ازشون عکس بگیرم.
اما در این چند وقت اخیر که به لطف(؟) کرونا و وضع مملکت، همه برنامه‌های سفر رو عملا لولو برده و کفگیر عکس‌های سفرهای قبلی هم به ته دیگ خورده، بیشتر و بیشتر به آرشیو نگاتیوها و عکس‌های تهرانم نگاه می‌کنم و نکته جالبی که توشون کشف کردم، کثرت عکس‌هاییه که به لطف گشادی و تنبلی، پایین خونه‌مون و توی بلوار کشاورز گرفتم و خیلی بهشون توجهی نکردم چون رسما عادی‌ترین و رایج‌ترین تصاویری ن که هر روز دیدم و می‌بینم، ولی هرچی بیشتر نگاتیو‌های تهرانم رو ورق می‌زنم و تو بلوار هم مردم رو بیشتر نگاه می‌کنم، بیشتر به این نتیجه می‌رسم که بلوار کشاورز اگرچه برای من لوس‌ترین و معمولی‌ترین جای دنیاست، اما واقعا گنجینه چیزها و آدم‌های جالب و عکس‌خیزه و وقتشه که خریدارانه‌تر بهش نگاه کنم.
خلاصه اینکه احتمالا از امروز به بعد خیلی بیشتر بلوار کشاورز اینجا خواهین دید، مگر که پیشنهادهای جذاب‌تری برای جاهای عکس‌خیزی که آدم‌هاش خیلی عکاس‌ستیز نیستن، داشته باشین.
(با در نظر داشتن کوچکی دامنه فعالیت بنده بخاطر تنبلی البته)

.
از نظر “استفاده از امکانات و منابع طبیعی در راستای حفظ و رعایت فاصله اجتماعی بهداشتی” و این صحبت‌ها.

.
الان که فکر می‌کنم به نظرم واقعا ساحل بهترین جا برای عکاسی از مردمه.
به نظر شما بهترین جا برای عکس گرفتن از آدما کجاست؟
(ضمنا امیدوارم در راه برگشت هم بچه‌ش تو بغلش بوده باشه البته)