Tithep Novel

អត់មានរឿងថ្មីផុសទេ អានរឿងចាស់ៗសិនទៅ🥲🥲

#ល្បែងស្នេហ៍អតីត

Episode 30
« ជុប...! ជុប ជុប !»
លីសា បានថើបនាងតូចឡើងលាន់ឮសម្លេងគួរអោយខ្នាញ់។
« ផ្អែម...ឈ្ងុយ...ក្រអូប...សឺត...អ៊ឹម !»
គេបង្អូសបបូរមាត់មកខាំញិចលើទងត្រចៀករបស់នាងធ្វើអោយនាងស្រៀវយ៉ាងខ្លាំង ជាមួយសំឡេងខុលៗសិចស៊ីរបស់គេទៀត វាធ្វើអោយនាងលិចលង់កាន់តែជ្រៅទៅៗ។
« ហ៊ឹម...អឹស...!»
នាងក្រមុំកូនមួយបានថ្ងូរពើងទ្រូង ស្របពេលដែលគេ មកថើបបង្អូសដើមទ្រូងទ្រលុកទ្រលន់សខ្ចី ក្លិនឈ្ងុយរបស់នាង។ លីសាបានចាប់ដោះទំពក់អាវក្នុងរបស់នាងតូចហើយក៏ទាញចេញ រួចប្រើបបូរមាត់បឺតជញ្ជក់ចុងក្រហមទុំនៃដើមទ្រូងរបស់ម្ដាយកូនគេទាំងភាពស្រើបស្រាប រោលរាលពេញប្រាណ។ ខណៈពេលដែលដៃស្រឡូនលើកឡើងមកខ្ញាំសក់របស់លីសាដើម្បីទប់សំឡេងថ្ងួចថ្ងូរ ឯម្រាមជើងរបស់នាងតូចបានខ្ញាំចូលគ្នាទាំងអារម្មណ៍វេទនា។
« អ៊ឹម ...សឺត...!»
លីសាឆ្លៀតសម្រាតសម្លៀកបំពាក់ខាងក្រោមដែលនៅទើសទាល់របស់នាងតូចខ្ទេច រួចហើយគេក៏បានអោនទៅថើបតំបន់ពិសេសរបស់នាងមួយខ្សឺត ទាំងស្នាមញញឹមក្ដីសុខ ធ្វើអោយអ្នកដែលមិនទាន់ត្រៀមខ្លួនអៀនចង់ជ្រែកដី ថ្ពាល់ក្រហមងាំង នាងរហ័សត្បៀតជើងជាប់ នាងខ្មាសណាស់ជាមួយទឹកមុខខិលច្រលឺមរបស់គេ។
« ជុប...ត្បៀតជើងធ្វើអ្វីនឹង? »
លីសា បានងើយមុខសួរទៅកាន់ជេននីជាមួយនឹងដៃរបស់គេលើកមកអង្អែលភ្លៅសខ្ចីរបស់ស្រីល្អ។
« ខ្ញុំ...អឹស...!»
« ប្រាប់ហើយមែនទេថាភាសាស្នេហ៍របស់ពួកយើងមិនមែនខ្ញុំទេ ជុប !»
លីសា បានច្របាច់ដើមទ្រូងរបស់ជេននីមួយទំហឹងនៅពេលដែលនាងតូចរកនិយាយពាក្យថាខ្ញុំនោះ។
« ... »
« ឆាប់បំពេញតួនាទីរបស់អូនទៅ បងចង់ស្រួលខ្លួនខ្លះ !»
លីសា បានខ្សឹបដាក់ត្រចៀករបស់ជេននីហើយគេក៏បានក្រឡាស់ខ្លួនដេកទៅម្ខាង ដោយដៃម្ខាងរបស់គេបានលើកនាងតូចអោយមកអង្គុយច្រកគាវលើខ្លួន។
« អឹស...ឈប់...ឈប់សម្លឹងទៅ !»
ជេននី បានលើកដៃមកបាំងដើមទ្រូងដែលល្ហល្ហេវនោះ ធ្វើអោយលីសាញញឹមចុងមាត់ហើយគេក៏បានទាញដៃរបស់ជេននីចេញ។
« សម្លឹងព្រោះខានសម្លឹងបែបនេះយូរ អូនអៀនបងឬ?»
« ឈប់សម្លឹងទៅ ខ្ញុំមិនទម្លាប់ !»
« អូខេ...បើចឹងក៏ចាប់ផ្ដើមធ្វើអោយវាមានទម្លាប់វិញទៅ អ៊ឹម...អ៊ុប !»
លីសាថាហើយគេក៏បានទាញនាងតូចមកក្រេបជញ្ជក់បបូរមាត់តែម្ដងទៅ នេះបើចាំអោយជេននីធ្វើវិញមិនដឹងជាពេលណាទេ។ នាងតូច មិនប្រកែកដោយនាងបានអោយគេថើបតាមចិត្តគ្រាន់តែនាងមិនទាន់តប។
« ហ៊ឹម...ជេននីហើបមាត់ !»
លីសា គេខឹងចិត្តណាស់ដែលជេននីមិនព្រមតបហើយក៏មិនព្រមហើបមាត់អោយគេស៊កអណ្ដាតចូលនោះ។
« ហ៊ឹ...អឹស...អ៊ុប !»
« ហ៊ឹម...!»
សម្លេងក្រហឹមដើមកក៏ដូចជាការថ្ងូរនៃការផ្ដោះផ្ដងនៅទឹកមាត់អោយគ្នាទៅវិញទៅមករបស់ពួកគេទាំងពីរក៏បានចាប់ផ្ដើមឮម្ដងបន្តិចៗរហូតដល់...
« អឹស...អ្ហាស៎...!»
« អឹស...អឺម...អ្ហឹស...!»
គ្រឺត...ក្រត ! គ្រឺត...ក្រត...!!!
ក្រោយពេលដែលប្រលោមស្នេហ៍ជាមួយគ្នាបានមួយសន្ទុះ សម្លេងនៃភាពសុខស្រួលរបស់ពួកគេទាំងពីរក៏បានឮឡើងរត់ប្រដេញគ្នាតែម្ដង មិនតែប៉ុណ្ណោះ សម្លេងរបស់គ្រែក៏បានលាន់ឮដូចគ្នាព្រោះថាលីសាធ្វើចលនាចង្កេះខ្លាំងៗ ដល់ថ្នាក់រង្គើរអស់អ្នកជិតខាងតែម្ដង។ បាន ...បានហើយ...ប្រាប់ហើយថាបានហើយឈប់លួចមើលគេផ្សំដំណេកទៀតទៅវាមិនល្អទេណា៎...ម៉ែអាណាលេងមកផ្សំដំណេកកាត់ថ្ងៃកាត់ព្រឹកចឹងទេ។
កាត់ !!
មន្ទីរពេទ្យហ៊ីស៊ីម !!
ក្រោយពេលដែលវះកាត់រួចគ្រូពេទ្យគ្រប់គ្នាក៏ត្រូវមកលាងសម្អាតខ្លួន។ ក៏ដូចជាពេលនេះឆេយ៉ុងកំពុងតែសម្អាតខ្លួន នៅក្នុងបន្ទប់ទឹកល្មម។
« អូយ៎...!» ឆេយ៉ុងភ្ញាក់ ព្រោះថាជីសូបានដើរចូលមកស្ងាត់ៗ
« ចេញពីនេះទៅញ៉ាំអីជាមួយគ្នាទេចាំខ្ញុំប៉ាវ !»
ជីសូ និយាយបណ្ដើរហើយក៏លាងដៃបណ្ដើរ ដែលនៅក្បែរនាងតូចឆេយ៉ុងដែរនោះ។
« អត់ទេ ដុកទ័រទៅម្នាក់ឯងចុះ !»
ឆេយ៉ុង និយាយរួចជីសូក៏បានងាកមកមើលឆេយ៉ុងព្រោះថារាល់ដងនាងតូចមិនដែលហៅគេបែបនេះទេ។
« ឯងហៅខ្ញុំថាមិច? ដុកទ័រចឹងឬ?» ជីសូ
« ចាស៎...ឬក៏ខ្ញុំហៅមិនត្រូវ?» ឆេយ៉ុង
« មិនមែនបែបនឹងទេ តែរាល់ដងឯងមិនដែលហៅខ្ញុំបែបនេះ !» ជីសូ
« ខ្ញុំនឹងហៅបែបនេះចាប់ពីពេលនេះទៅ !»
ឆេយ៉ុង និយាយហើយក៏បានដើរចេញទៅមុនជីសូ ជីសូឃើញបែបនេះគេក៏បានប្រញាប់ដើរចេញទៅតាមដែរ។
« ឈប់សិន !»
« ដុកទ័រមានការអីមែនទេ?»
« មួយរយៈនេះឯងកើតអី បានជាមកធ្វើខ្លួនឃ្លាតឆ្ងាយពីខ្ញុំបែបនេះ?»
ជីសូ បានសួរព្រោះថាឆេយ៉ុងមិនសូវរវល់ជាមួយគេ ឬក៏និយាយជជែកជាមួយគេដូចជាពេលមុននោះទេ។
« ឃ្លាតឆ្លាយ ? រាល់ដងយើងស្និតគ្នាឬ?» ឆេយ៉ុង
« មិនស្និតខ្លាំងតែក៏មិនឃ្លាតដូចជាពេលនេះ !» ជីសូ
« អ៎...តាមពិតទៅខ្ញុំជាមនុស្សដែលរឿងច្រើន ចឹងហើយក៏មិនចង់អោយដុកទ័រឈឺក្បាលទើបខ្ញុំត្រូវធ្វើខ្លួនអោយនៅឆ្ងាយពីដុកទ័រ!» ឆេយ៉ុង
« ឯងនៅខឹងយើងមែនទេដែលថាអោយឯងថ្ងៃនោះ?» ជីសូ
« ហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំត្រូវខឹង ? ដុកទ័រនិយាយត្រូវ ខ្ញុំជាមនុស្សដែលគួរអោយធុញ មិនចង់អោយអ្នកណាមកនៅក្បែរទេ !» ឆេយ៉ុង
« ឆេយ៉ុង...! ដុកទ័រឆេយ៉ុង? យ៉ា...កញ្ញាផាក ឆេយ៉ុង !»
ជីសូ បានហៅនាងតូចតាំងតែពីសម្លេងបែបស្រាលៗ រហូតដល់ហៅបែបខ្លាំងតែម្ដង ស្របពេលដែលនាងតូចដើរចេញទៅនោះ តែថាទោះជាយ៉ាងណាក៏ឆេយ៉ុងមិនឈប់ ឬក៏ងាកក្រោយមករកជីសូវិញដែរ។
« នេះ...! វាស្អីណាស់ណាទៅ គ្រាន់តែសម្ដីមួយម៉ាត់សោះ? ហ៊ឹស...ចង់ខឹងដល់ស្លាប់មែនទេ??»
ក្រោយពេលដែលហៅនាងតូច មិនត្រលប់ក្រោយបែបនេះ ជីសូក៏បាននិយាយម្នាក់ឯងហើយក៏ខឹងតែម្នាក់ឯងចឹងទៅ។ អោយសមមុខរបស់ជីសូ...នៅមិននៅទៅថាគេជាមនុស្សគួរអោយធុញ លូវគេលែងនៅអោយធុញទៀតហើយតាស៎ ចង់បានអីទៀត?
ផ្ទះរបស់លីសា !!
ម៉ោងប្រហែលជា៣ល្ងាច !!
ឆេយ៉ុង បានត្រលប់មកផ្ទះវិញជាមួយនឹងទឹកមុខបែបមិនសូវញញឹមសោះដែលធ្វើអោយចាស់ៗឆ្ងល់។ នាងតូចបានដើរចូលមកអង្គុយជាមួយនឹងប៉ារបស់លីសា ក៏ដូចជាម៉ាក់របស់នាង។
« ហ្ហើយ...!»
នាងតូចបានដកដង្ហើមធំចេញមក ដោយឃើញបែបនេះលោកប៉ារបស់លីសា និងម៉ាក់របស់នាងក៏បានសួរនាំឆេយ៉ុង។
« ថ្ងៃនេះកើតអីនឹងនាងច្រម៉ក់??» ប៉ាលីសា
« មែនហើយមើលធ្វើមុខចុះ ឬក៏ការងារច្រើនពេក ?» ម៉ាក់ឆេ
« គឺ...!»
នាងតូច មិនទាន់ឆ្លើយដោយនាងបានទាញកែវទឹកមកផឹកដើម្បីផ្សើមបំពង់កសិន។
« លោកអ៊ំ ក្មួយសុំសួរមួយបានទេ?»
« ហ៊ឹម??»
« បងលីមានដែលធ្វើអោយអ្នកណាមានកូនទេ?»
« ហាស៎??»
លោកទាំងពីរក៏បានស្រែកឡើងដំណាលគ្នាទាំងការភ្ញាក់ផ្អើលនៅពេលដែលបានឮសំនួររបស់ឆេយ៉ុងបែបនេះ។
« លោកអ៊ំ អ្នកម៉ាក់ស្រែកបែបនេះធ្វើអ្វីដឹងកូនភ័យទេ?»
ឆេយ៉ុង និយាយហើយក៏បានធ្វើជាយកដៃមករឺតទ្រូងរបស់ខ្លួន។
« សំនួរមុននេះរបស់ក្មួយមានន័យថាមិចឆេយ៉ុង?» ប៉ាលីសា
« គឺ...! អ្នកគ្រប់គ្នាដឹងហើយមែនទេថាបងលីមិនចូលចិត្តក្មេង?» ឆេយ៉ុង
« មែនហើយ !» ប៉ាលីសា និងអ្នកស្រីចុងអា
« តែលោកអ៊ំដឹងទេថា កាលពីយប់មិញបងលីបានសួរខ្ញុំអំពីក្មេង ជាពិសេសរឿងDNA!» ឆេយ៉ុង និយាយហើយធ្វើអោយចាស់ៗមើលមុខគ្នា។
« កូននិយាយពិតឬ?»
« ចាស៎អ្នកម៉ាក់ ! »
« គេសួរអ្វីខ្លះទៅឆេយ៉ុង?» លោកម៉ាណូបាន
« គឺ...!»
ឆេយ៉ុងក៏បានរៀបរាប់នៅរឿងគ្រប់យ៉ាងដែលលីសាបានសួរនាងទៅកាន់លោកទាំងពីរមិនអោយចន្លោះឡើយ ក្រោយពេលដែលស្ដាប់ហើយប៉ារបស់លីសាក៏បានស្ងាត់មាត់តែគាត់ក៏កំពុងតែគិតអ្វីម្យ៉ាងហើយ។
« ម៉ាក់ថាបងរបស់កូនពិតជាមានអ្វីលាក់បាំងហើយ !»
« កូនក៏គិតបែបនឹង ! បងធ្វើខ្លួនប្លែកៗ ហើយសំខាន់មួយរយៈនេះគាត់មិនសូវចូលផ្ទះទេ !»
« តែលីសាមិនដែលទាក់ទងអ្នកណាទេកូនក៏ដឹង !»
« មកពីបែបនឹងទើបកូនឆ្ងល់ ! »
« លីសាជាមនុស្សច្បាស់លាស់ណាស់ បើសិនជាគេគេងជាមួយអ្នកណា គេក៏ចេះការពារលើកលែងតែថានារីម្នាក់នោះជានារីដែលគេស្រលាញ់ពិត !» លោកម៉ាណូបាន
« បើតាមមើលបងលីសព្វថ្ងៃគាត់មិនសមស្រលាញ់អ្នកណាទេ !»
« ឆេយ៉ុង ម្ដេចក៏កូននិយាយបែបនេះដាក់បង?» ម៉ាក់ឆេ
« ម៉ាក់ហា៎...ត្បិតថាកូនមិនមានសង្សារតែកូនដឹងពីទឹកមុខអ្នកមានស្នេហា ! ចំណែកបងលីសាមុខងាប់បែបនេះ កូនច្បាស់ណាស់ថាគាត់មិនបានមានអ្នកណា ឬបើមានក៏ត្រឹមតែរំសាយអារម្មណ៍ »
ឆេយ៉ុង និយាយហើយម៉ាក់របស់នាងក៏បានងក់ក្បាលតិចៗមានន័យថាគាត់យល់ស្របតាម។
« លោកបង...លោកបងកំពុងតែគិតអ្វី?» ម៉ាក់ឆេយ៉ុង
« លីសាមានមនុស្សស្រីដែលខ្លួនស្រលាញ់ប៉ុន្មាននាក់?»
« បើតាមដឹងដូចជាមានតែម្នាក់ដែលយើងបានដឹងកាលលីរៀននៅបារាំង !» ម៉ាក់ឆេយ៉ុង និយាយហើយលោកម៉ាណូបានគាត់ក៏ញញឹម។
« មានតែម្នាក់ ? អ៎...អេ៎...នេះកុំប្រាប់ថាលោកអ៊ំ !»
« មិនខុសទេ...! បើសិនជាដូចអ្វីដែលឯងនិយាយ អ៊ំច្បាស់ណាស់ថាពួកគេមានកូនជាមួយគ្នា !»
« ហេតុអ្វីក៏លោកអ៊ំគិតបែបនោះ? »
« ពួកគេរស់នៅជាមួយគ្នា ក្មួយគិតថាបងរបស់ក្មួយនឹងដេកស្ងៀមមែនទេ?»
« ដេកស្ងៀម ត្រូវហើយពេលដែលគេងក៏ត្រូវតែស្ងៀមហើយលោកអ៊ំ !» ឆេយ៉ុងពិតជាមិនដឹងអីមែននៀក
« ហ៊ឹស...! អ្នកគ្រូពេទ្យឆេយ៉ុង នេះមិនដឹងក៏ធ្វើជាមិនដឹងថាអ៊ំចង់សម្ដៅដល់អ្វីនោះ??»
លោកម៉ាណូបាន និយាយហើយក៏បានញញឹមបន្តិច ហើយឆេយ៉ុងយកសម្ដីរបស់អ៊ំនាងមកគិត បន្តិចក្រោយមកនាងក៏បានក្រហមមុខព្រោះនាងយល់ហើយក៏អៀនជាមួយនឹងសម្ដីរបស់លោកម៉ាណូបាន អ្នកស្រីចុងអាក៏បានលើកដៃមកដាក់ដៃរបស់កូនហើយគាត់ក៏សើចដូចគ្នា។
ម៉ោង៦ល្ងាច !!
ផ្ទះលោកគីម !!
ពេលនេះលោកគីមកំពុងតែអង្គុយនិយាយគ្នាជាមួយនឹងប្រពន្ធដោយមានចៅនៅលេងជាមួយនឹងជូទីដែលជាអ្នកមើលថែ។
« ជូអាកាន់តែធំកាន់តែដឹងក្ដីទៅហើយ !» អ្នកស្រីគីម
« គេក៏ស្រស់ស្អាតដូចជាម៉ាក់របស់គេកាលនៅតូច !»
លោកគីម និយាយទាំងស្នាមញញឹម ចំណែកអ្នកស្រីគីមក៏ញញឹមតាមព្រោះបានឮគាត់និយាយសរសើរកូន។
« លោកបងនៅចាំមុខកូនកាលនៅតូចដែរឬ?»
« រឿងអីដែលមិនចាំ បងក៏ចាំបានថាគេចេះហៅប៉ាមុនម៉ាក់ទៀតផងន៎...!» គាត់និយាយ
« ហ៊ឹស...ចំមែនហើយបងនេះ !»
« អូនថាពេលដែលគេធំឡើងយើងគួរតែអោយអ្វីដល់ចៅ?»
« បងចង់អោយអ្វី?»
« បើអាចបងចង់សង់វិមានមួយទុកអោយចៅបងនៅតែម្នាក់ ដោយមិនអោយបុរសណាមើលឃើញឬក៏គយគន់ពីសម្រស់ចៅបងបានទេ !» គាត់និយាយចេញមកឡើងធ្វើអោយអ្នកស្រីគីមហួសចិត្ត។
« ហួងហែងចៅពេកទេដឹង?» អ្នកស្រីគីម
« ត្រូវតែហួងហែង ព្រោះចៅបងស្អាត និងពូកែសឹងអី !»
« គេស្អាតព្រោះតែប៉ាម៉ាក់របស់គេស្អាត ហើយក៏ឆ្លាតនោះអី !»
« កុំនិយាយរំលឹកពីមនុស្សម្នាក់នឹងអោយសោះ បងមិនចូលចិត្ត ! ជូអា ឆ្លាតស្អាតក៏មិនចាំបាច់បូកជាមួយនឹងសម្រស់របស់ត្រកូលនឹង !»
លោកគីម បានខឹងច្រលោតភ្លាមនៅពេលដែលបានឮអ្នកស្រីគីមនិយាយបែបនេះ។ អ្នកស្រីគីមឃើញបែបនេះគាត់ក៏បានងាកទៅមើលចៅហើយក៏និយាយទៅកាន់ជូទី...៖
« ឯងនាំចៅជូអាទៅសម្អាតខ្លួនទៅនឹងអាលបានញ៉ាំបាយ !»
« ចាស៎អ្នកស្រី !»
និយាយរួច ជូទីក៏បានឡើងទៅខាងលើជាមួយនឹងជូអាបាត់ទៅ។
« នេះបងមិនចង់អោយចៅដឹងទេឬថាគេមានប៉ា ហើយប៉ារបស់គេជាអ្នកណានោះ?» អ្នកស្រីគីម
« មិនបាច់ចង់ដឹង គេមានត្រឹមតែតាយាយ ហើយក៏ម្ដាយទៅបានហើយ ! យើងមិនបានអត់ឃ្លានអី ដល់ថ្នាក់ចិញ្ចឹមចៅម្នាក់មិនរស់ទេ !»
« បង...! ហ្ហើយ...អូនមិនដឹងថាបងស្អប់ឡាលីសាអីណាស់ណានោះទេ តែបងត្រូវដឹងថាចៅជូអាតែងតែសួររហូតថាប៉ារបស់គេពេលណាមកវិញ ពេលណាមកលេងគេ !»
« ប្រាប់គេទៅថាប៉ារបស់គេស្លាប់បាត់ហើយ !»
« ហ៊ឹស...! អូនមិនបំបាក់ទឹកចិត្តចៅដូចដែលបងនិយាយនោះទេ ! »
« នេះអូន !»
« បងចង់ខឹងអូនយ៉ាងណាក៏ដោយចុះ តែអូនចង់ប្រាប់បងថាអាថ៍កំបាំងគ្មាននោះទេ ថ្ងៃណាមួយបើចៅដឹងថាគេត្រូវបែកពីឪពុកដោយសារតែលោកតាដូចជាបងនោះ អូនច្បាស់ណាស់ថាគេនឹងអស់សង្ឃឹមលើបងជាក់ជាមិនខាន ! ហើយមួយទៀត ប្រទេសកូរ៉េមិនធំដល់ថ្នាក់ពួកគេមិនជួបគ្នានោះទេ ឬក៏ពួកគេអាចជួបគ្នាហើយក៏ថាបានដែរ បើថ្ងៃណាមួយគេដឹងថាជេននីពរពោះកូនរបស់គេហើយលាក់ពីគេដល់ទៅ៣-៤ឆ្នាំ អូនជឿថាគេមិននៅស្ងៀមឡើយ ! អូនដឹងថាបងដឹងថា ឡាលីសា ម៉ាណូបានពេលនេះកំពុងតែមានអំណាចយ៉ាងណាលើវិស័យជំនួញ អ្នកណាៗក៏ខ្លាច ក៏គោរព ហើយបងគិតឬថាគេអោយឈាមមួយដំណក់នេះឃ្លាតឆ្ងាយពីគេនោះ?»
« ចង់គេមាន គេខ្លាំងយ៉ាងណាក៏បងមិនទៅរណប មិនទៅខ្លាចគេសោះឡើយ ! ហើយជាពិសេសនោះបងមិនអោយចៅរបស់បងទៅប្រើត្រកូលមួយនោះដែរ អូនចាំផងទៅ !»
លោកគីម និយាយហើយក៏បានក្រោកចេញទៅបាត់ ដោយទុកអោយអ្នកស្រីគីមនៅអង្គុយគ្រវីក្បាលម្នាក់ឯង។ នេះគាត់ខំនិយាយច្រើនដល់ថ្នាក់នេះហើយ លោកគីមនៅមិនជ្រាបចូលខ្លួនខ្លះទេនៀក។
Apartment Lalisa M.
ពេលនេះក៏..............................................



for next ep

👉សម្រាប់អ្នកដែលចង់លើកទឹកចិត្ដដល់អេដមីន ( លើកឬមិនលើកអាស្រ័យលើទឹកចិត្តអ្នកទាំងអស់គ្នា អេតមីនមិនបានបង្ខំឡើយ)
ABA: 500 371 430
ACLEDA: 0979502602

👉ហើយក៏ចង់អរគុណដល់អ្នកដែលបានលើកទឹកចិត្តដល់អេដមីនកន្លងមក !!

#តែបំភាយស្នេហ៍

Episode 3

យប់ឡើង!!!!

ជេននី កំពុងតែហែលទឹកទៅមកៗនៅក្នុងអាងដ៏ធំទូលាយ ...មែន ...រាល់ពេលដែលធ្វើការហត់ជេននីរមែងចុះមកហែលទឹក ទោះជាកណ្ដាលយប់ក៏ដោយចុះ!!!!

« អួយ៎ ...ជីសូ បងឆ្គួតទេហេស៎មកឈរស្អីត្រង់នេះ??»

នាងភ្ញាក់ព្រឺតព្រោះពេលដែលងើបពីទឹកមកក៏ឃើញជីសូឈរឱបដៃសម្លឹងមើលមកកាន់នាងដោយទឹកមុខស្មើ។

« ងើបមក យើងមានរឿងនិយាយគ្នា !!» ជីសូ

ជេននី ក៏មិនបានជំទាស់ នាងងើបចេញពីទឹកជាមួយនឹងរាងកាយស្រលូនដែលបិតបាំងដោយប៊ីគីនីតម្លៃខ្ជិលថោក ...នាងឈរច្រតចង្កេះដាក់បង ...ជីសូដកដង្ហើមធំហើយក៏យកកន្សែងមកបាំងអោយនាង។

« បងប្រាប់ប៉ុន្មានដងហើយថាមិនត្រូវចុះមកហែលទឹកតែម្នាក់ឯងបែបនេះទេ ហើយមួយទៀតត្រូវចេះបិតបាំងកាយផងទៅ !!»
« ហ្ហើយ ...ធុញណាស់ ...បងនិយាយច្រើនមែនទែន !!»
នាងរអ៊ូ ហើយក៏ទៅអង្គុយទាញស្រាមកផឹកយ៉ាងរំភើយ។
« និយាយសាច់ការ ...ឯងចង់ទៅចំការតែនោះមែនទេ?»
« មែន !»
« ហេតុអ្វីក៏ចាំបាច់ទៅដោយខ្លួនឯង? កូនចៅមានម្ដេចក៏មិនប្រើពួកគេ?»
« ប្រើហើយក៏មិនបានផល ...កាលដែលសួរនេះព្រោះបារម្ភពីខ្ញុំឬក៏បារម្ភពីមិត្តរបស់ខ្ញុំ??»
« អ្នកណាក៏បងបារម្ភ ...សម្រេចថា !»
« ខ្ញុំទៅនៅស្អែកនេះ !»
« នែ៎ ...នេះមិនចេះស្ដាប់បងទេឬយ៉ាងមិច?»
« អត់ចង់ស្ដាប់ ...ការងារយើងផ្សេងគ្នាបងកុំចេះលូកដៃបានទេ?»
« នេះ ...ហ្ហើយ ...សម្រេចថាបងហាមឯងយ៉ាងណាក៏មិនបានមែនទេ?»
« មែនហើយ ..!!»
« អូខេបើចឹង៥ថ្ងៃទៀតចាំទៅ !!»
« ស្អី ...ហេតុអ្វីក៏ត្រូវចាំដល់ប្រាប់ថ្ងៃទៀត?»
« ស្អែកនេះបងមានការងារនៅបារាំង៤ថ្ងៃចឹងហើយ បងត្រឡប់មកវិញ បងនឹងជូនឯងទៅ !!»
«មិនបាច់ៗ ...ប្រាប់ហើយថាការងារយើងផ្សេងគ្នា បងកុំចេះលូកដៃ ហើយកុំបារម្ភ សង្សាររបស់បងនឹងមិនអីទេព្រោះនាងជាមិត្តរបស់ជេននី គីម !!»

ជេននីនិយាយដោយភាពជឿជាក់តែម្ដង ...ជីសូអស់ជម្រើសក្នុងការនិយាយហើយ ព្រោះគេថាដឹងថាជេននីជាមនុស្សក្បាលកំពូលរឹង។

ថ្ងៃថ្មី!!!
@ទឹកដីបូសុង!!!!!

Aston Martin vantage AMR ដែលជាSuper Carរបស់អ្នកនាងCEO ប្រាក់ ជេននីបានបរកាត់ដងផ្លូវដើម្បីឡើងទៅកាន់ចំការJade peak។
បូសុងជាតំបន់ភ្នំ តែមិនមែនខ្ពស់ៗពេកទេ វាមានខ្ពស់មានទាប់ គ្រាន់តែចំការJade Peak នៅតំបន់រាងខ្ពស់ដាច់គេបន្តិច។

ជេននី អង្គុយនៅខាងក្រោយជាមួយនឹងឆេយ៉ុង ហើយក៏មានលេខាដូជាអ្នកបើកឡាន!!!!

« វ៉ាវ៎ ...ស្អាតណាស់ឯង!!»

ឆេយ៉ុងលាន់មាត់ ព្រោះទេសភាពពិតជាទាក់ភ្នែកមែនទែន។ ជេននី ទុកTabletចុះហើយក៏ងាកទៅមើលតាមរយៈកញ្ចក់ឡានដែលបានទំលាក់!!!

« គ្មានអ្វីក្រៅពីជួរតែបៃតងដូចជារលកសមុទ្រ!!» ជេននី
« នែ៎ ...ក្រែងមកនេះដើម្បីរកតែបៃតងមិនចឹង?» ឆេ
« មែនហើយ ...តែបើសិនជាមិនចាំបាច់យើងមិនមកជាន់ទឹកដីដែលនៅឆ្ងាយទីក្រុង មើលមិនឃើញអ្វីក្រៅពីមេឃចឹងទេ !!»
« ឆឹស សម្ដីលូយណាស់នាងច្រម៉ក់ !!!»
« លេខាដូ នៅឆ្ងាយទៀតទេ?»
« ប្រហែលជា២០នាទីទៀតទៅដល់ហើយបាទ!!»
« ល្អណាស់ ...បើអាចបន្ថែមល្បឿនបន្តិចទៅ ខ្ញុំមិនចង់ស្នាក់នៅទីនេះទេ!»
« បាទ!!!»
« នែ៎ ...ពីសេអ៊ូលមកទីនេះមិនមែនជិត ហើយឯងប្រុងជិះឡានរហូតមែនទេ?»
« មែនហើយ!!»
« នាង ...ហ្ហើយ ...យើងមិនយល់ពីឯងសោះ !!» ឆេយ៉ុងដកដង្ហើមធំ ...ជេននីមិនខ្វល់ច្រើនដោយនាងមើលការងារបន្តទៀតចឹងទៅ។

ធ្វើដំណើរទៅមុខរាងឆ្ងាយបន្តិចទៀត កាន់តែឡើងខ្ពស់ទៅៗ ដូចដែលដឹងថានៅលើភ្នំរមែងតែមានថ្មតូចធំស្រួចៗកំពកៗមិនខាន!!!!

ផុច!!!

« ហ្ហើយ...នេះ...!!»
« អួយ៎ ...!!» ជេន និងឆេយ៉ុងជ្រុលខ្លួនទៅមុខស្របនឹងលេខាដូប្រឹងកាចចង្កូតឡានកុំអោយធ្លាប់ពីជ្រលងភ្នំ!!!
« តើមានរឿងអីនឹង??» ជេននី
« នេះ ...លោកបើកធ្លាក់ផ្លូវមែនទេ?» ឆេ
« សុំទោសបាទ ...គឺខ្ញុំសុំចុះទៅមើលសិន!!!»

និយាយរួចលេខាដូក៏បានចុះពីឡាន ហើយពីនាក់ទៀតក៏ចុះទៅតាមដែរ។

សម្លេងផុចមុននេះ ជាសម្លេងបែកកង់លាននឹងឯង ...ដោយសារតែពួកគេបើកលើថ្មស្រួចៗហ៎ ចឹងហើយទើបទៅជាបែបនេះ។

« កង់ឡានបានបែកទៅហើយអ្នកនាង !!» លេខាដូ
« ថាមិច? បែកកង់? លោកបើកឡានយ៉ាងមិចនឹង? នេះ ...ហ្ហើយ ...ខ្ញុំគួរណាស់តែដេញលោកចេញទេ???» មើលចុះ ...អាងអីអាងដេញ!!
« អ្នកនាងជេន !!» លោកចាប់ផ្ដើមភ័យ
« នែ៎នាងជេន ...ឈប់ប្រើនាមជាCEOផ្ដាច់ការបានទេ? មុននឹងស្ដីអោយលោកលេខា គួរណាស់តែមើលឡានរបស់ឯងសិនទៅ !!»
« ស្អីៗ ...លានរបស់យើងយ៉ាងមិច? តម្លៃរាប់សឹបលាន ឯងចង់ថាឡានយើងអន់មែនទេ?» ជេននី
« តម្លៃរាប់លាន ...ហ៊ឹស ...តើមានអ្នកណា ...អ្នកណាដែលយកឡានតម្លៃថ្ងៃកំពស់ដូចជាឯងមកឡើងភ្នំ??»
« នេះឯងថាយើងទាប?»
« អត់ទេដឹង !!»
« នាងឆេ ឯង ...!!»
«សុំទោសៗ...ខ្ញុំថាកុំទាន់ឈ្លោះគ្នាអីបានទេ??»
« លោកស្ងាត់មាត់ទៅ ចង់អត់ការងារធ្វើ?» ជេន
« មិនមែនបែបនឹងទេបាទ ...ប៉ុន្តែពេលនេះមិនមែនជាពេលដែលត្រូវឈ្លោះគ្នាទេ យើងត្រូវរកដំណោះស្រាយសិនថាទៅមុខបន្តបានយ៉ាងមិច?ឬក៏ចង់បកក្រោយ!!»
«ឆ្គួតទេដឹង ចង់បកក្រោយ លោកយកខួរខាងណាមកគិត?»
« នាងជេននិយាយជ្រុលពេកហើយ ...យ៉ាងហោចណាស់ក៏លេខាដូបងពួកយើងដែរ!!!»
« ហ្ហើយ...មិនដឹង ...លោកត្រូវដោះស្រាយរឿងនេះអោយបាន ...នេះជាបញ្ជារ!!»
« នែ៎...បញ្ជារៗ ...តើមានមើលដែរទេថាឯងបញ្ជាត្រូវកន្លែងឬក៏អត់???»
« យើងមិនខ្វល់ ...លោកឆាប់ធ្វើយ៉ាងណាអោយកង់ឡានដូចដើម!!!»
« តើនៅខាងក្រោយមានកង់សាកួរដែរទេ?» លេខាដូ
« លោកគិតថាខ្ញុំត្រូវវេចវាតាមមែនទេ?»
«មានន័យថាឯងថាមិនមានកង់សាកួរទេ?» ឆេ
« អឺ ...!!»
«ស្លាប់ហើយៗៗ» ឆេយ៉ុងយកដៃទះក្បាល
« គ្មានកង់សាកួរពិបាកហើយ...នៅទីនេះគ្មានជាងទេ!!»
« គ្មានជាង???» ជេននី
« នៅលើភ្នំ មិនសូវមានផ្ទះមានតែចំការ ...បើសិនជាចង់បានជាងត្រូវតែចុះទៅហៅពួកគេនៅខាងក្រោម ..!!»
« ស្អី ...ស្អីគេចុះទៅហៅនៅខាងក្រោម?»
« បាទ!!!»
« ងាប់ហើយ ...នេះ ...ហ្ហើយ ...ស្អីក៏វេទនាយ៉ាងនឹង??»
«យើងប្រាប់ហើយថាកុំមកៗឯងនៅតែមិនជឿ ...នេះហើយលទ្ធផលដែលមិនចេះស្ដាប់អ្នកណារបស់ឯង !!» ឆេ
« ស្ងាត់មាត់របស់ឯងទៅ !!»
« ឆឹស ...!!»

ឆេយ៉ុង មិនខ្វល់ច្រើនដោយនាងដើរទៅថតរូបធ្វើមិនដឹង ងាយណាបានឡើងមកលើភ្នំបែបនេះនោះ។

« សេវ៉ាក៏គ្មាន ...ហ្ហើយ ...តើមនុស្សនៅទីនេះរស់នៅបានយ៉ាងមិចនឹង??» ជេននី កាន់តែក្ដៅចិត្តព្រោះថាគ្មានសេវ៉ាទេ ...!!!!
« អ្នកនាងចាំនៅខាងក្នុងឡានសិនចុះ ខ្ញុំចាំមើលស្ទាក់ឡានដែលបរកាត់នេះអោយគេជួយ !!»
« ស្ថានភាពបែបនេះលោកគិតថាខ្ញុំអាចអង្គុយស្ងៀម? ធ្វើការលេសៗ គ្រាន់តែអោយបើកឡានសោះក៏មិនបានផល ...យ៉ាប់មែន !!»

ជេននី ស្ដីអោយលោកលេខាដោយមិនខ្លាចគាត់ខឹងទេ តែគាត់ពិតជាមិនខឹងមែន ព្រោះគាត់ដឹងហើយថាសម្ដីរបស់ជេននីបែបណានោះ។

ជេននី ដើររកសេវ៉ា, ឆេយ៉ុងដើររកន្លែងថតរូប ...ចំណែកលោកលេខាចាំសម្លឹងរកមើលឡានដែលបរកាត់ទីនេះ។

ចាំប្រហែលជា៣០នាទីក្រោយ!!!

« ហ្ហើយ ...នោះ ...នោះមានឡានបើកមកហើយ !!!»

ឆេយ៉ុងចង្អុលទៅកាន់ឡានមួយដែលកំពុងតែឡើងមក ...ជេននី និងលោកលេខាស្ទុះមកមើល!!!

« ហ៊ឹស ...ល្អណាស់ ...លោកលេខា លោកចាំស្ទាប់ចាប់បោះម្ចាស់ឡាននោះចេញ ហើយយើងយកឡានគេតែម្ដងទៅ !!»
« អួយ៎ ...ធ្វើបែបនឹងមិនបានទេអ្នកនាងជេន !!»
« ស្អី ...បើចឹងប្ដូរឡានតែម្ដងទៅ ...យើងយកឡានគេ គេយកឡានយើង...តម្លៃខុសណាស់បើមិនដូរក៏ល្ងង់ហើយ !!» ជេននី
« អ្នកនាងជេន !!» លោកលេខាហួសចិត្ត
« នាងជេន ...ឯងកុំប្រើនាមជាសេដ្ឋីនៅទីនេះបានទេ? ឯងមានលុយតែមិនមែនទិញអ្វីក៏បាននោះទេ!!» ឆេ
« ឆឹស ចាំមើលទៅថាយើងទិញបានឬក៏មិនបាន!!!»

និយាយដោយភាពជឿជាក់ ...ស្របពេលដែលឡានបរមកកាន់តែជិត លោកលេខាបានធ្វើដៃសុំជំនួយ ...ហើយក៏បានផល...គេពិតជាឈប់មែន។

ងឺត ...!!!

« ហ៊ឹស ...ល្អណាស់ ...លោកទៅនិយាយជាមួយគេទៅថាដូរដែរទេ?»
« អ្នកនាងជេន ...គឺ ...យើងធ្វើបែបនឹងមិនបានទេ !!»
« លោកចង់ប្រឆាំង??»
« គឺ ...ហ្ហើយ ...!!!»

ក្រឹប!!!!!

ប្រកែកគ្នាយូរពេក ម្ចាស់ឡានដែលចតមុននេះក៏បានចុះមក ...ដំបូងគិតថាជាមនុស្សតែតាមពិតជាមនុស្សស្រីសោះ ...ជេននីសម្លឹងមើលទៅកាន់នារីដែលដើរមកនោះពីលើដល់ក្រោម ធ្វើមុខបែបជ្រេញៗ។

« សួស្ដី តើអ្នកនាងជាអ្នកដែលរស់នៅទីនេះមែនទេ??» លេខាដូ
« មែនហើយ ...មានបញ្ហាអីហេស៎??» គេឆ្លើយ
« ឈប់ៗ ...តើអាចដោះវ៉ែនតាចេញបន្តិចបានទេ?» ឆេយ៉ុង
« បើគ្មានស្អីទេខ្ញុំទៅបន្តហើយ!!!»

គេមិនខ្វល់នឹងការសុំរបស់ឆេយ៉ុងទេ ដោយប្រុងនឹងឡើងឡានវិញទៅហើយ ...លោកលេខាក៏បានឃាត់!!!

«អ្នកនាងៗ ...តាមពិតទៅពួកយើងត្រូវធ្វើដំណើរទៅមុខបន្ត ប៉ុន្តែមុននេះមានបញ្ហាតិចតួចធ្វើអោយឡានរបស់យើងខូចមិនអាចបន្តបើកទៅមុខបានទេ !!»

នារីនោះក៏បានសម្លឹងមើលទៅកាន់កង់ឡាន ...ប៉ុន្តែជេននីឈរក្បែរនោះ ដែលធ្វើអោយស្រីល្អយល់ច្រលំ!!!

« មើលស្អី?មិនដែលឃើញអ្នកទីក្រុងទេឬយ៉ាងមិច??» មើលសម្ដី
« នាងជេន ...!!» ឆេយ៉ុងក្រឺតធ្មេញ
« យ៉ាងមិច? គិតថាខ្លួនស្អាតណាស់មែនទេបានជាពាក់វ៉ែនតាខ្មៅ ...ឆឹស ...មុខមាត់សម្រែៗ !!» និយាយបែបងាកមុខទៅមើលអ្វីផ្សេង!
« នាង ...ហ្ហើយ ....គឺសុំទោសជំនួសមិត្តរបស់ខ្ញុំផងណាអ្នកនាង !» ឆេ
« ឯងទៅសុំទោសគេរកស្អី?» ជេននី
« អ្នកនាងជេននី ...យើងកំពុងតែពឹងគេ !!» លេខានិយាយតិចៗ
« ខ្ញុំមិនបានពឹង ...!!»
« នាងជេន បិតមាត់ហើយក៏ឈប់និយាយទៅ ...អ្នកនាងតើ ...!»
« ខ្ញុំត្រូវការដូរឡាន ...អោយសោរឡានរបស់នាងមក !!» ជេននី
« នាងជេន/ អ្នកនាងជេននី !!» លេខា/ឆេយ៉ុង
« ស្អីគេ??» នារីដែលពាក់វែនតាខ្មៅមុខស្មើបានលាន់មាត់។
« ស្រែហើយត្រចៀកថ្លង់ទៀត ...ស្ដាប់ ...ខ្ញុំចង់ប្ដូរឡាន ...រវាងឡានតម្លៃថោករបស់នាងឈប់សិន តើគេហៅថាម៉ាកស្អី?» ជេននី
« Jeep Wrangler !!» នារីនោះប្រាប់
« អឺ ..អាJeep ជរារបស់នាង ប្ដូរជាមួយនឹង ឡានដែលមានLimited របស់ខ្ញុំ ...យ៉ាងមិច សប្បាយចិត្តណាស់មែនទេ?» ស្ដាប់សម្ដីចុះនេះ
« នាងជន បានហើយឈប់និយាយទៅ !!» ឆេយ៉ុង
« អ្នកនាងជេន ...កុំបន្តអី!!»
លេខាដូ ឃើញទឹកមុខនារីទល់មុខជេននីមិនសូវស្រួលគេ!!!
« អ្នកទាំងពីរស្ងាត់មាត់ទៅ ...គិតយូរម្ល៉េះ? ឆ្លើយមកថាដូរទេ?»
« ទេ ...!!!»
« ល្អ ...ហាស៎ ...នាងថាមិច?????»

នារីនោះអ្នកណា? មិនបាច់ឆ្លើយនាំតែហត់ ចាំអេតមីនប្រាប់តែម្ដងទៅថាជា ម្ចាស់ចំការមាត់ឆៅ!!!


អានហើយកុំភ្លេច Like Share and Comment!!!
សម្រាប់អ្នកដែលចង់លើកទឹកចិត្តអាចលើកបានណា៖👇
ABA: 500371430
ACLEDA: 38730618282329