Postrovert

ពាក្យថា «អរិយសច្ចទាំង ៤» (The Four Noble Truths) គឺជាវិជ្ជាដ៏វិសេសវិសាល និងជាបេះដូងនៃពុទ្ធសាសនា ដែលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធបានត្រាស់ដឹង និងយកមកសម្តែងប្រាប់សត្វលោក ដើម្បីស្វែងរកផ្លូវចេញពីទុក្ខ។
​អរិយសច្ចទាំង ៤ រួមមាន៖
​១. ទុក្ខអរិយសច្ច (សេចក្តីពិតនៃទុក្ខ)
​គឺការស្គាល់ និងការទទួលស្គាល់ថា «ទុក្ខ» មានពិតមែន។ វាមានតាំងពីការកើត ចាស់ ឈឺ ស្លាប់ ការបែកចេញពីរបស់ជាទីស្រឡាញ់ ការជួបនឹងរបស់ដែលមិនជាទីស្រឡាញ់ និងការប្រាថ្នាចង់បានអ្វីមួយហើយមិនបានសម្រេច។
​ចំណាំ៖ ក្នុងដំណាក់កាលនេះ យើងត្រូវ «កំណត់ដឹង» ថាវាជាទុក្ខ។
​២. សមុទយអរិយសច្ច (សេចក្តីពិតនៃហេតុដែលនាំឱ្យកើតទុក្ខ)
​គឺការស្វែងរកឫសគល់នៃទុក្ខ។ ហេតុដែលនាំឱ្យមានទុក្ខនោះគឺ «តណ្ហា» (សេចក្តីប្រាថ្នា ឬការចង់បាន) ដែលរួមមាន៖
​កាមតណ្ហា៖ ការចង់បានក្នុងរូប សំឡេង ក្លិន រស និងសម្ផស្ស។
​ភវតណ្ហា៖ ការចង់ក្លាយជា ឬចង់ឱ្យមានភាពអមតៈក្នុងស្ថានភាពណាមួយ។
​វិភវតណ្ហា៖ ការចង់មិនឱ្យមាន ឬចង់ឱ្យវិនាសបាត់បង់ទៅវិញ។
​៣. និរោធអរិយសច្ច (សេចក្តីពិតនៃ ការរលត់ទុក្ខ)
​គឺការដឹងច្បាស់ថា ទុក្ខអាចរលត់ទៅបាន លុះត្រាតែយើងលះបង់តណ្ហា (ហេតុនៃទុក្ខ) ឱ្យអស់ពីចិត្ត។ វាគឺជាស្ថានភាពនៃសេចក្តីស្ងប់ និងសន្តិភាពខាងផ្លូវចិត្តដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់។
​៤. មគ្គអរិយសច្ច (សេចក្តីពិតនៃផ្លូវដែលនាំទៅដល់ការរលត់ទុក្ខ)
​ដើម្បីរំលត់ទុក្ខបាន យើងត្រូវដើរតាមផ្លូវកណ្តាលមួយដែលហៅថា «អរិយអដ្ឋង្គិកមគ្គ» ឬផ្លូវដ៏ប្រសើរមានអង្គ ៨ ប្រការ៖
​សម្មាទិដ្ឋិ៖ ការយល់ឃើញត្រូវ
​សម្មាសង្កប្បៈ៖ ការត្រិះរិះត្រូវ
​សម្មាវាចា៖ ការនិយាយត្រូវ
​សម្មាកម្មន្តៈ៖ ការធ្វើការងារត្រូវ
​សម្មាអាជីវៈ៖ ការចិញ្ចឹមជីវិតត្រូវ
​សម្មាវាយាមៈ៖ ការព្យាយាមត្រូវ
​សម្មាសតិ៖ ការរលឹកត្រូវ
​សម្មាសមាធិ៖ ការតាំងចិត្តត្រូវ
​សរុបមក អរិយសច្ច ៤ ប្រៀបដូចជាការព្យាបាលជំងឺ៖ ទុក្ខ (រោគសញ្ញា), សមុទ័យ (មូលហេតុជំងឺ), និរោធ (ស្ថានភាពសះស្បើយ), និង មគ្គ (វិធីព្យាបាល ឬថ្នាំ)។