Informatik ustazdar

С Так Просто — меня только что признали топовым поклонником! 🎉

Дұрыс емесұ

Күйеуімді ең жақын құрбыммен ұстап алған күні үнсіз басқа қалаға кетіп қалдым. Жүктілігімді айтпадым. Араға бес жыл салып… біз қайта жолықтық.

— Сіз қателесіп тұрған жоқсыз ба? — Қарашаш телефонын қатты қысып ұстап, дауысын сабырлы етіп шығаруға тырысты.

— Қарашаш ханым, тест оң нәтиже көрсетті. Құттықтаймын, сіз жүкті екенсіз. Шамамен алты апталық.

Дәрігерге алғысын айтып, тұтқаны қойды. Әлем тоқтап қалғандай болды. Алты апта. Дәл сол оқиғадан бері алты апта өткен. Үйге ерте оралып, дәлізде бөтен сөмкені көрген кеш. Өзінің туған күніне Айнұрға сыйлаған сөмке.

Қарашаш терезе жанындағы орындыққа ақырын отыра кетті. Сыртта қар жауып тұр, қаланы аппақ жамылғымен бүркеп, барлық ізі жоғалғандай. Сол бір кешті де дәл солай жадыңнан өшіре салу мүмкін болса ғой…

Телефон қайтадан шырылдады. Бекзат. Соңғы бір сағатта үшінші рет.

— Қарашаш, қайдасың? Жұмыстан кейін кездесеміз деп едік қой.

— Кешір, сәл кешігіп қалдым, — деді ол қалыпты үнмен. — Мені күтпе, біраз шаруаларым бар.

— Сені біртүрлі сезіп тұрмын… Жағдайың жақсы ма?

— Жақсы, тек шаршап тұрмын.

Телефонды қойып, таңертеңнен бері дайын тұрған шабаданына көз тастады. Бес жылдық неке. Осы сәтте аяқталып жатты. Ал ішінде — жаңа өмір басталып жатты.

Бес жылдан кейін

— Анашым, қарашы, қандай әдемі! — төрт жасар Сафия ойыншық дүкенінің әйнегіне жабыса қарап, әдемі көйлекті қуыршаққа тамсанып тұр.

— Расымен әдемі екен, — Қарашаш қызының бас киімін түзетіп, жымиды. — Бірақ қазір кетуіміз керек, кешігіп жатырмыз.

— Қайда барамыз?

— Менің әпкем Гүлнардың үйіне. Ол бізді күтіп отыр.

Львов қаласы оларды қаңтардың аязды таңымен қарсы алды. Қарашаш туған жеріне бес жыл бойы оралмаған. Сол уақыт бойы ол жаңа өмір құрып, өткенін артта қалдырған. Бірақ енді қайтып келуге мәжбүр болды — оған әрдайым қамқор болған әпкесі Гүлнар ауруханаға түскен.

— Сафия, жүгірме, абай бол, — Қарашаш қызын қолынан қаттырақ ұстап, жаңа ашылған бизнес-орталықтың кең холына кірді. Олар ғимараттың екінші жағындағы аялдамаға өтуі керек еді.

Мәрмәр еден жарқырап, шамдардың жарығын шағылыстырып тұр. Салтанатты музыка ойнап, көп адам жиналып қалған — шамасы, ашылу салтанаты болып жатқан.

— Қарашаш?

Қарашаш сілейіп тұрып қалды. Бұл дауыс… бес жылдан бері естімесе де, қателеспес еді. Баяу бұрылды.

— Бекзат…

Ол аса өзгермепті. Сол баяғы сұсты, сұрғылт көздер, самайында аздап ағарған шаш. Тек көзінің айналасындағы әжімдер тереңірек болыпты.

— Мұнда жолығамыз деп ойламап едім, — ол елес көргендей қарады. — Сен… оралдың ба?

— Жай ғана өтудеміз, — Қарашаш Сафияның аяғына тығыла түскенін сезді. — Ұзаққа емес.

Бекзаттың көзі Сафияға түсті, бет-әлпеті күрт өзгеріп кетті. Көз қарашығы кеңейіп кетті. Сафия — тап өзі. Сол көздер, сол бет пішіні, тіпті жымиғанда шыққан беттегі ойық — тура әкесі сияқты.

— Бұл…

— Қызым, — деді Қарашаш тез. — Сафия.

Араларында үнсіздік орнады.

— Міне, сені осындасың ба деп едім! — оларға қарай бойшаң, қоңыр шашты әйел жақындап келді. — Бәрі сені іздеп жатыр. Сәлеметсіз бе! — ол Қарашашқа қызыға қарады.

— Әйгерім, бұл — Қарашаш… ескі таныс, — деді Бекзат, көзін Сафиядан айырмай. — Қарашаш, бұл менің жұбайым — Әйгерім.

— Танысқаныма қуаныштымын, — Қарашаш күлімдеуге тырысты. — Біз кешікпейік, кешіріңіздер.

— Тоқтай тұршы, — Бекзат бір қадам жасады. — Саған қалай хабарласуға болады?

— Ешқандай, — деді Қарашаш артына бұрылып, қызын қолынан жетектеп, шығып кетті.

Таксиде қыз анасына тығыла түсті:

— Анашым, анау кім еді?

— Ескі таныс, жаным. Көптен көрмедім.

Гүлнар әпкесінің пәтері бұрынғыдай жылы әрі таныс. Қарашаш осы үйге бес жыл бұрын, жүрегі жаралы, кішкентай шабаданмен келген болатын.

— Сен мүлде өзгермепсің, — деп жымиып, Гүлнар Сафияның басынан сипады. — Мынау кішкентай ханым болса суреттерден ғана өсті көз алдымда. Қалайсың, жаным?

— Жақсымын, — деді Қарашаш, әпкесін орындыққа жайғастырып. — Уайымдама, дәрігерлер ауыр ештеңе жоқ деді. Тек режим ұстап, дәрі ішсең болды.

— Мен оны айтып тұрған жоқпын, — әпкесі байыппен қарады. — Жүрегің ше? Жарасы жазылды ма?

Қарашаш көзін тайдырды.

— Бұл баяғыда қалған.

— Оны көрдің бе?

— Иә. Көріп үлгердім. Жаңа бизнес-орталықта. Елестетші, осынша үлкен қалада, алғашқы күні-ақ сол адамға тап болу…

— Бұл жай кездейсоқтық емес, — деді Гүлнар. — Ол сені іздеді, білесің бе?

— Не?! — Қарашаш шалт бұрылды…

Жалғасы суреттің астындағы алғашқы пікірде 👇👇👇

4 жыл болыпты кірмегеніме