Dilini D&R

කනත්තේ හොල්මන සහ සෝමපාලගේ සුදු සරම

එදා රෑ බෝ වෙලා සිරිපාල ගෙදර ආවේ යාළුවෙකුගේ උපන්දින පාටියකට ගිහින්. වෙලාව රෑ දොළහට විතර ඇති. මුළු ගමම කළුවරයි, නිශ්ශබ්දයි. සිරිපාලට ගෙදර යන්න නම් ගමේ පාලු කනත්ත ළඟින් වැටිලා තියෙන පාරෙන් යන්නම වෙනවා.

හිත ඇතුළෙන් බය වුණත්, සිරිපාල උගුර පාදලා සින්දුවක් මුමුණන්න හැදුවා. **"මම බය නෑ... මම බය නෑ..."** කියලා හිත හදාගන්න හැදුවත්, හුළඟට ගස්වල කොළ හෙලවෙනකොටත් මිනිහගේ පපුව ඩිග් ඩිග් ගාලා ගැහෙන්න ගත්තා.
හරියටම කනත්ත මැද හරියට එනකොට, සිරිපාල දැක්කා සෙවනැල්ලක්!

කනත්ත අයිනේ තියෙන ලොකු සියඹලා ගහ යට සුදු පාට රූපයක් හෙමින් හෙමින් එහාට මෙහාට හෙලවෙනවා. ඒ විතරක් නෙවෙයි, **"කරස්... කරස්..."** ගාලා අමුතු සද්දෙකුත් ඇහෙනවා. සිරිපාල එතැනම ගල් වුණා. ඇඟිලි තුඩු හිරිවැටිලා, ඇඟ ලොම් කෙළින් වුණා.

*"බුදු අම්මෝ... අන්න හොල්මනක්!"* සිරිපාලට සිතුණි.

මිනිහා බයේ ගැහි ගැහි බිම තිබ්බ පොල්ලක් අතට ගත්තා. ජීවිතේට මතක නැති බුදු ගුණ සජ්ඣායනා කරන්න හැදුවත් බයටම කියවුණේ, *"ඉතිපිසෝ භගවා... අනේ මාව බේරගන්න දේවියනේ..."* වගේ එක එක එකිනෙකට නොගැලපෙන වචන.
සුදු රූපය තවත් වේගයෙන් හෙලවෙන්න ගත්තා. සිරිපාලට තවදුරටත් බය දරාගන්න බැරි වුණා. මිනිහා ඇස් දෙක තද කරලා පියාගෙන අතේ තිබ්බ පොල්ලෙන් ලඟ තිබ්බ ලොකු තල් අත්තකට හයියෙන් පාරක් ගහලා, මුළු ශක්තියම දාලා කෑ ගැහුවා:

**"දුවපියව්... හොල්මනක්ෝෝෝ!"**
ඒ එක්කම අර සුදු රූපයෙන් ඇහුණේ සෑහෙන්න කේන්ති ගිය, හැබැයි හුරුපුරුදු කටහඬක්:
**"අඩෝ සිරිපාල! කෑ නොගහා මෙහාට ඇවිත් මට උදව් කරපන් යකෝ! මේ මම සෝමපාල!"**
සිරිපාල බයෙන් ගැහි ගැහි හෙමින් ඇස් ඇරලා බැලුවා.
සුදු රූපය වෙන කවුරුත් නෙවෙයි, එහා ගෙදර සෝමපාල! සෝමපාල රෑ තිස්සේ හොරෙන් කුරුම්බා කඩන්න ගිහින්, වැටෙන් පනින්න හදද්දී මිනිහගේ අලුත්ම සුදු සරම කටු කම්බි වැටේ පැටලිලා. සරම ගලවගන්න බැරුව මිනිහා එහාට මෙහාට වැනෙමින් දඟලන එක තමයි සිරිපාලට "හොල්මනක්" වගේ පෙනිලා තියෙන්නේ. අර "කරස් කරස්" ගාලා ඇහිලා තියෙන්නේ සරම ඉරෙන සද්දේ!
බය නැතිවෙලා ගිය සිරිපාලට හිනාව පාලනය කරගන්න බැරි වුණා.

**"යකෝ, තෝ හින්දා මගේ පණ බාගයක් ගියානේ!"** කියමින් සිරිපාල බඩ අල්ලන් හිනාවෙන්න ගත්තා. අන්තිමේදී සෝමපාල ඉරුණු සරමත් ඇඳගෙන, කටු කම්බි පාරවල් නිසා ඇඟ පුරාම කසමින්, සිරිපාලට රව රවා ගෙදර බලා ඇදුණා.

ලයික් ,කමෙන්ට් එකක් දාලා හැමෝටම බලන්න ශෙයර් කරගෙන යමුද....බුදු සරනයි ලස්සන ළමයෝ..🤗😍😍

මේ වගේ ලස්සන කතා බලන්න අපේ පීජ් එක ෆලෝ කරගෙනම යමු..

Dilini D&R
゚

කෝ කට්ටිය කියගෙන යමුද....ඔයාලා ආස මේ වගේ ගැළපෙන කෑම මොනාද කියලා...🤗🤗

゚

මමත් දැන් නරඹන්නෙක් වෙලා..😥😥...
゚

කෝ කෝ ඔයා කොයි වගේ කෙනෙක්ද.....🤪🤪

Good Morning Guys 😍

Good Night all Friends

☺️ කහ පාට ලියුම් කවරය😍

නිසල් කියන්නේ පැරණි පොත් එකතු කරන, ටිකක් තනියම ඉන්න කැමති තරුණයෙක්. එක ඉරිදා දවසක ඔහු නුවරඑළියේ තියෙන පැරණි පොත් කඩයකින් අවුරුදු ගාණක් පරණ, දූවිලි වැදුණු නවකතාවක් මිලදී ගත්තා.
ගෙදර ඇවිත් ඒ පොත පෙරළද්දී, ඒක ඇතුලේ තිබිලා පරණ වෙච්ච, ලස්සන අත් අකුරින් ලියපු **කහ පාට ලියුම් කවරයක්** හමු වුණා. ඒකේ ලියලා තිබුණේ මෙහෙමයි:
*"මේ පොත අන්තිමට කියවලා ඉවර කරන කෙනා කවුරු වුණත්... ඔයා ජීවිතේ එක පාරක් හරි ආදරය විශ්වාස කරපු කෙනෙක් නම්, මට ලියන්න. මං බලන් ඉන්නවා. - ආර්යා."*

ලියුම යටින් ලිපිනයක් සහ 1998 අවුරුද්දේ දිනයක් සටහන් වෙලා තිබුණා. දැන් අවුරුදු 28ක් ගත වෙලා!
# # # අතීතයට ලියූ ලියුමක්
"දැන් මේ ලිපිනයේ කවුරුත් නැතුව ඇති, සමහරවිට ඇය දැන් විවාහ වෙලා ඇති" කියලා නිසල්ට හිතුණා. හැබැයි ඔහුගේ හිත ඒක අමතක කරන්න ඉඩ දුන්නේ නැහැ. කුතුහලය නිසාම නිසල් ඒ ලිපිනයට ලියුමක් ලිව්වා.
*"මං ඔයාගේ පොත කියෙව්වා. අවුරුදු 28කට පස්සේ මේ ලියුම දකිද්දී ඔයා කොහේ ඉන්නවා ඇත්දැයි මං දන්නේ නැහැ. හැබැයි මං තවමත් ආදරය විශ්වාස කරනවා. - නිසල්."*

ලිපිය තැපැල් කරලා සති දෙකක් විතර යද්දී නිසල්ට පෙරළා ලියුමක් ලැබුණා! ඒකත් හරියටම ඒ කහ පාට ලියුම් කවරය වගේමයි.
# # # අනපේක්ෂිත පිළිතුර
හදවත වේගයෙන් ගැහෙද්දී නිසල් ලියුම කඩලා බැලුවා.
*"නිසල්, ඒ ලියුම ලිව්වේ මගේ අම්මා (ආර්යා). අම්මා මීට අවුරුදු පහකට කලින් නැති වුණා. හැබැයි අම්මා හැමදාම කිව්වා කවදා හරි ඒ පොත කියවන කෙනා අනිවාර්යයෙන්ම ලියුමක් එවයි කියලා. අම්මා වෙනුවෙන් ඒ ලියුමට උත්තර දෙන්න මට හිතුණා. මගේ නම **සෙලීනා**."*

ඒ අහඹු ලියුමෙන් පස්සේ නිසල් සහ සෙලීනා අතර ලියුම් හුවමාරුව දිගටම සිද්ධ වුණා. දුරකථන ඇමතුම්, මැසේජ් තියෙන ලෝකෙක, ඔවුන් දෙන්නා පරණ විදිහට අකුරින් අකුර තමන්ගේ අදහස් බෙදාගත්තා.
# # # පරණ පොතක් ලියූ අලුත් කතාවක්
මාස කිහිපයකට පස්සේ ඔවුන් මුලින්ම මුණගැහෙන්න තීරණය කළා. ඒ නුවරඑළියේ අර පරණ පොත් කඩය ඉස්සරහදීමයි.
සෙලීනා එතනට එද්දී ඇගේ අතේ තිබුණේ අර පරණ කහ පාට ලියුම් කවරයමයි. ඇය දකිද්දී නිසල්ට හිතුණේ හරියට අතීතයෙන් ආපු ආදරවන්තියක් තමන්ගේ ඉස්සරහා ඉන්නවා වගේ.
"අම්මා එදා ඒ ලියුම පොත ඇතුලේ හැංගුවේ අම්මගේ ආදරය හොයාගන්න නෙවෙයි නිසල්... කවදා හරි දවසක මගේ ආදරය ඔයා ලඟට එවන්න වෙන්න ඇති." සෙලීනා හිනාවෙලා කිව්වා.

අවුරුදු 28කට කලින් ලියවුණු එක පරණ ලියුමක්, කාලය හරහා ඇවිත් අලුත්ම අලුත් ආදර කතාවක් ලේසිම නැති විදිහට නිර්මාණය කළා.

ම්ම්ම්ම් ඔයාලත් මේ මන් වගේද....🤪🤪