Maverick LK

බිම ඉඳන් බලද්දි "මර උගුලක්" වගේ පේන ජීවිතේ, ටිකක් උඩට ගිහින් බලද්දි පේන්නේ නිකම්ම නිකන් "පරිපථයක්" (Circuit) විතරයි මිත්‍රයා.

උඹ දන්නවද ඇයි අපිට ප්‍රශ්න මෙච්චර ලොකුවට දැනෙන්නේ කියලා මොකද අපි ඉන්නේ ඒ ප්‍රශ්නෙත් එක්කම එකට ඇලීගෙන, ඒකෙම ගිලිලා. ට්‍රැෆික් එකේ හිරවෙලා ඉන්න මිනිහෙක්ට පේන්නේ මොනවද ඌට පේන්නේ ඉස්සරහ වාහනේ නම්බර් ප්ලේට් එක විතරයි. ඌට ඇහෙන්නේ හෝන් සද්දේ විතරයි. ඌට දැනෙන්නේ පීඩනය විතරයි. හැබැයි මේ පින්තූරේ වගේ, ඒ ට්‍රැෆික් එක දිහා බිල්ඩින් එකක් උඩ ඉඳන් බලන එකාට පේන්නේ මොනවද ඌට පේන්නේ ලස්සනට, රටාවකට යන එළි (Lights) පේළියක් විතරයි. ඌට ඒක ඇතුලේ පීඩනයක් නෑ. ඌට තියෙන්නේ දර්ශනයක් (View) විතරයි.

මේ පින්තූරේ "You can see it, right?" කියලා අහන්නේ නිකන් නෙවෙයි. මේ අහන්නේ උඹට අර "ලොකු පින්තූරය" (The Big Picture) පේනවද කියලා. උඩ ඉඳන් බලද්දි මේ දුවන මිනිස්සු, මේ කෑගහන සමාජය හරියට කූඹි ගුලක් ඇවිස්සිලා වගේ. හැමෝම දුවනවා. උදේ 8ට වැඩට යන්න, බස් එක අල්ලගන්න, ලොක්කාගෙන් බැනුම් අහන්න, මාසෙ අන්තිමට පඩිය අරන් ණය ගෙවන්න... මේක මහා විසාල චක්‍රයක්. බිම ඉන්න කෙනාට මේක ජීවිතය සහ මරණය අතර සටනක්. හැබැයි "Vision" එකක් තියෙන, මනසින් උසස් මනුස්සයෙක්ට මේක නිකම්ම නිකන් සිස්ටම් එකක් විතරයි.

ස්පයිඩර් මෑන් (Spider-Man) කියන්නේ නිකම්ම සුපිරි බලයක් තියෙන එකෙක් නෙවෙයි; ඌ සංකේතවත් කරන්නේ "වගකීම" සහ "අවබෝධය". ඌ උඩ ඉඳන් බලන් ඉන්නේ විනිශ්චය කරන්න නෙවෙයි, තේරුම් ගන්න. උඹත් උඹේ ජීවිතේ දිහා බලන්න ඕන අන්න එහෙමයි. ප්‍රශ්නයක් ආපු ගමන් ඒක අස්සේ රිංගලා පිච්චෙන්න එපා. පොඩ්ඩක් පස්සට වෙලා, හිතින් ටිකක් උඩට ගිහින් (Zoom out කරලා) බලපන්.

ඇත්තටම මේ ප්‍රශ්නේ මගේ ජීවිතේට කොච්චර බලපානවද මේක තව අවුරුදු 5කින් මට වැදගත් වෙයිද කියලා උඩ ඉඳන් හිතලා බලපන්. එතකොට උඹට තේරෙයි, අර පල්ලෙහා මරාගන්න මිනිස්සු බෙදාගන්න හදන්නේ කොච්චර පොඩි දේවල්ද කියලා. ඉඩම් කෑල්ලට, ඡන්දෙට, කෙල්ලෙක්ට මරාගන්න මිනිස්සු දිහා බලලා උඹට හිනා යයි. මොකද උඹ දන්නවා මේ ඔක්කොම තාවකාලික නාට්‍ය විතරයි කියලා.

"දකින්නා" (The Observer) වෙන්න පුරුදු වෙයන්. නළුවා වෙලා වේදිකාවේ මැරෙන්න එපා. ප්‍රේක්ෂකාගාරයට වෙලා නාට්‍ය දිහා බලපන්. එතකොට උඹට පේනවා කවුද රඟපාන්නේ, කවුද බොරු කරන්නේ, කවුද ඇත්තටම ඉන්නේ කියලා. මේ පින්තූරේ උඩ ඉන්න එකාට මුළු නගරයම පේනවා. ඌට පාරවල් වැටෙන හැටි පේනවා. බිම ඉන්න එකාට පේන්නේ ඊළඟ වංගුව විතරයි.

ජීවිතේ දිනන්න නම්, මේ පොළවේ පය ගහලා ඉන්න ගමන්ම, ඔලුව අහසේ තියාගන්න ඕන. කුණු ගොඩවල්, මඩ ගොඩවල් තියෙන්නේ බිම. පිරිසිදු හුළඟ තියෙන්නේ උඩ. උඹේ මනස (Mindset) උසස් කරගන්න තරමට, පල්ලෙහා තියෙන ප්‍රශ්න වලට උඹව රිද්දන්න බැරි වෙනවා.

මතක තියාගනින් - ප්‍රශ්නෙක හිරවුනොත්, ඒක ඇතුලේ ඉඳන් උත්තර හොයන්න එපා උඩට ගිහින් බලපන්, උත්තරේ එතනම ඇති.

Forge Your Own Path. ✍️ Written by: MAVERICK LK

#යථාර්ථය #ජීවිතේ #සිංහල #ගැම්ම #වදන්

උඹට පේනවා නේද උන් දුවන්නේ රවුමක් වටේ... ඒත් උඹට පුළුවන් ඒ රවුමෙන් එළියට පනින්න, මොකද උඹ ඉන්නේ උඩ.

ලෝකෙම හිතුවේ උඹ තාප්ප හතරකට කොටු වෙලා කියලා... ඒත් උන් දන්නේ නෑ උඹ හැන්දෙන් හැන්ද බිත්තිය හාරලා "නිදහස" හොයාගෙන ගිහින් ගොඩක් කල් බව.

මේ පින්තූරේ දිහා බලපන්. මේ "The Shawshank Redemption" ෆිල්ම් එකේ ලොකුම ගැම්ම තියෙන තැන. ජේලර්ලා, වෝඩන්ලා පිස්සු හැදිලා වගේ බලාගෙන ඉන්නේ ඇන්ඩි ඩූෆ්‍රේන් (Andy Dufresne) හිටපු කුටිය දිහා. උන් හිතාගෙන හිටියේ ඇන්ඩි කියන්නේ නිකම්ම නිකන් අහිංසක, කියන දේ අහගෙන ඉන්න හිරකාරයෙක් කියලා. හැබැයි ඇන්ඩි අවුරුදු 19ක් තිස්සේ, කාටත් නොදැනෙන්න, අඟලෙන් අඟල බිත්තිය හාරලා පැනලා ගිහින් ඉවරයි. උන් තාම හොයනවා මූ කොහොමද ගියේ කියලා.

අපේ ජීවිතෙත් හරියට මේ "Shawshank" හිරගෙදර වගේ මිත්‍රයා. සමාජය, රස්සාව, ණය බර, සහ සම්ප්‍රදායන් කියන තාප්ප වලින් අපිව වට කරලා තියෙන්නේ. උන් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ උඹත් අනිත් එවුන් වගේම මැරෙනකම් ඒ හිරගෙදර ලැගලා, උන් දෙන කෑමක් කාලා, උන් කියන විදියට ඉඳියි කියලා. උඹ පොඩ්ඩක් හරි පාඩුවේ ඉන්නකොට උන් හිතන්නේ ආ මූ දැන් අපේ පදේට හැදිලා, මූ ගොඩක් අහිංසකයි කියලා.

හැබැයි නියම "Maverick" කෙනෙක් කවදාවත් තමන්ගේ ප්ලෑන් එක ලෝකෙට කියවන්න යන්නේ නෑ. ඌ කරන්නේ එළියෙන් හිනාවෙලා, ඇතුලෙන් බිත්තිය හාරන එක. උඹේ රස්සාව කරන ගමන්, උඹේ අනිත් වැඩ කරන ගමන්, කාටවත් නොදැනෙන්න උඹේ "Exit Plan" එක හදාගනින්. ඇන්ඩි බිත්තිය හෑරුවේ පොඩි මිටියකින්. ඒකට අවුරුදු ගාණක් ගියා. ඒ වගේම උඹේ ගමනත් හෙමින් වෙන්න පුළුවන්. හැබැයි හැමදාම රෑට අනුන් නිදාගත්තට පස්සේ, උඹ උඹේ හීනෙ වෙනුවෙන් එක පස් පිඩැල්ලක් හරි හාරන්න ඕන.

මිනිස්සු උඹ දිහා බලලා මූ නම් දියුණු වෙන පාටක් නෑ කියලා හිතන තරමට හොඳයි. මොකද එතකොට උන්ගේ ඇස් උඹෙන් අයින් වෙනවා. උඹට නිදහසේ උඹේ වැඩේ කරගන්න පුළුවන්. මතක තියාගන්න, ඇන්ඩි පෝස්ටර් එකක් ගහලා ඌ හාරපු හිල වැහුවා. උඹත් උඹේ වැඩේ ලෝකෙන් වහලා තියාගනින්. සාර්ථකත්වය කියන්නේ ප්‍රදර්ශනයක් නෙවෙයි; ඒක කුමන්ත්‍රණයක්.

දවසක... එකම එක උදෑසනක උඹ අතුරුදහන් වෙයි. එදාට අර උඹට හිනාවුන, උඹව පහත් කරපු සමාජය උඹ හිටපු තැන දිහා බලලා කට අරගෙන බලන් ඉඳියි. යකෝ මූට මොකද වුනේ මූ කොහොමද මෙච්චර උඩට ගියේ කියලා උන් ප්‍රශ්න කරයි. අන්න එදාට උන්ට උත්තර දෙන්න ඉන්න එපා. මොකද එදාට උඹ ඉන්නේ සිහින දූපතක නිල් පාට සාගරය දිහා බලාගෙන උඹේ නිදහස විඳින ගමන්.

මේ ගේම් එක දිනන්න නම් ඉවසීම (Patience) ඕන. මල ජරාව පිරුනු කානු (Sewage pipe) අස්සෙන් රිංගන්න හයියක් ඕන. ඇන්ඩි සැතපුම් භාගයක් ජරාව අස්සෙන් පීනලා තමයි එළියට ආවේ. "Why did he crawl through a river of sh*t?" කියලා ඇහුවොත් උත්තරේ සරලයි "To come out clean on the other side". උඹටත් අද කට්ටක් කන්න වෙයි, සමාජයේ ජරාව උහුලන්න වෙයි. හැබැයි ඒ ජරාව මැදින් යන ගමනේ කෙළවර තියෙන්නේ පිරිසිදුම නිදහස.

උන් තාම උඹව පරණ තැන හොයනවා... ඒත් උන් දන්නේ නෑ උඹ අලුත් තැනක අලුත් ජීවිතයක් පටන් අරන් ඉවර බව.

Forge Your Own Path. ✍️ Written by: MAVERICK LK

#යථාර්ථය #ජීවිතේ #සිංහල #ගැම්ම #වදන්

ලෝකයක් පුපුරලා යන්න කලින්, උඹේ ඇතුලේ තියෙන ආත්මය සද්දයක් නැතුව අළු වෙලා යනවා උඹට දැනෙනවද?

අපි පොඩි කාලේ ඉඳන් හිතාගෙන හිටියේ විනාශය (Destruction) කියන්නේ මහා ලොකු සද්දයක් කියලා. ගොඩනැගිලි කඩන් වැටෙන, බෝම්බ පුපුරන, මිනිස්සු කෑගහන, සයිරන් නලා වැදෙන මහා ඝෝෂාවක් කියලා අපි හිතුවා. ඒත් මිත්‍රයා, උඹ ටිකක් ලොකු වෙලා ජීවිතේ ගැඹුරට යනකොට උඹට තේරෙන්න ගන්නවා, ලෝකේ භයානකම විනාශයන් සිද්ධ වෙන්නේ මීයට පිම්බා වගේ මහා දරුණු නිහඬතාවයක් ඇතුලේ බව. ඒ විනාශයට සද්දයක් නෑ, ඒකට පාටක් නෑ, ඒක එන බවට අනතුරු ඇඟවීමක් නෑ. ඒක නිකන්ම සිද්ධ වෙනවා, හරියට පිළිකාවක් ඇඟ ඇතුලේ පැතිරෙනවා වගේ.

මේ පින්තූරේ ඉන්න ඔපන්හයිමර් (Oppenheimer) දිහා බලපන්. පරමාණු බෝම්බය හදපු මිනිහා. බෝම්බේ පුපුරද්දි ඇතිවුන සද්දෙට වඩා, ඊට පස්සේ ඒ මිනිහගේ හිත ඇතුලේ ඇතිවුන "නිහඬතාවය" දරාගන්න අමාරු වුනා. අද කාලේ ගොඩක් මිනිස්සු ජීවත් වෙන්නෙත් අන්න ඒ වගේ. පිටින් බලද්දි උන් හරිම ශාන්තයි. උන් හොඳට ඇඳලා පැළඳලා, රස්සාවට ගිහින්, පාටි දාලා හිනාවෙලා ඉන්නවා. හැබැයි උන්ගේ ඇස් දිහා ගැඹුරින් බැලුවොත් උඹට පේනවා, ඒ ඇස් ඇතුලේ මහා ලොකු මළගෙයක් තියෙනවා. උන්ගේ හීන මැරිලා, උන්ගේ බලාපොරොත්තු කුඩු වෙලා, උන්ගේ ආත්මය වේලිලා ගිහින්. හැබැයි ලෝකයා දකින්නේ සූට් එකක් ඇඳපු සාර්ථක මිනිහෙක් විතරයි.

මේ "Silent Destruction" එක පටන් ගන්නේ කොතනින්ද ඒක පටන් ගන්නේ උඹ උඹේ හෘද සාක්ෂියට (Conscience) විරුද්ධව වැඩ කරන්න ගත්ත දවසේ ඉඳන්. උඹ අකමැති රස්සාවක් කරන්න පටන් ගත්ත දවසේ ඉඳන්, උඹට ගැලපෙන්නේ නැති සම්බන්ධතාවයක හිරවුන දවසේ ඉඳන්, සමාජයට බයේ උඹේ ඇත්ත ස්වභාවය හංගගත්ත දවසේ ඉඳන්... උඹ ටික ටික මැරෙන්න පටන් ගත්තා. මේක එක පාරට වෙන දෙයක් නෙවෙයි. මේක හරියට වතුර බිංදුව බිංදුව වැටිලා කළු ගලක් හිල් වෙනවා වගේ වැඩක්. හැමදාම රෑට උඹට දැනෙන ඒ "හිස්කම", උදේට නැගිටින්න හිතෙන්නේ නැති ඒ "කම්මැලිකම"... ඒ ඔක්කොම මේ නිහඬ විනාශයේ රෝග ලක්ෂණ.

අද සමාජයේ පිරිමියෙක්ට අඬන්න තහනම්. දුක කියන්න තහනම්. ඒ නිසා උන් කරන්නේ ඒ පීඩනය ඔක්කොම ඇතුලට දාගෙන තද කරගෙන ඉන්න එක. ඒක හරියට පීඩනය වැඩි වෙච්ච බොයිලේරුවක් වගේ. එළියට දුමක් දාන්නේ නෑ, සද්දයක් නෑ. හැබැයි ඇතුලේ යකඩ දියවෙනවා. දවසක මේක පුපුරනවා. සමහර විට හාට් ඇටෑක් එකකින්, සමහර විට සියදිවි නසාගැනීමකින්, එහෙම නැත්නම් සම්පූර්ණ පිස්සුවකින්. අන්න එදාට සමාජය අහනවා අනේ එයා හොඳට හිටියනේ, ඇයි එකපාරට මෙහෙම වුනේ කියලා. නෑ මිත්‍රයා, ඌ හොඳට හිටියේ නෑ. ඌ අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ මැරි මැරී හිටියේ. උඹලා ඌ දිහා බැලුවේ නෑ.

මේ විනාශය නවත්තන්න පුළුවන් එකම විදියයි තියෙන්නේ. ඒ තමයි ඒ නිහඬතාවය බිඳින එක. උඹට රිදෙනවා නම් රිදෙනවා කියපන්. බැරිනම් බෑ කියපන්. සමාජය හදපු රාමු ඇතුලේ හුස්ම හිරකරගෙන මැරෙන්න එපා. උඹේ ඇතුලේ තියෙන ඒ න්‍යෂ්ටික බලාගාරය පුපුරන්න කලින්, ඒකේ පීඩනය පාලනය කරගනින්. මොකද අළු වුනාට පස්සේ ආයේ ගොඩනැගිලි හදන්න බෑ.

ගහක් කඩන් වැටෙද්දි මහ සද්දයක් ඇහෙනවා, ඒත් කැලයක් හැදෙද්දි කිසිම සද්දයක් නෑ; ඒ වගේම තමයි, මනුස්සයෙක් නැතිවෙද්දි සද්දයක් නෑ, හැබැයි ඒක දැනගද්දි පරක්කු වැඩි.

මතක තියාගන්න - එළියට පේන යුද්ධෙට වඩා, කාටවත් නොපෙනී උඹේ ඔලුව ඇතුලේ යන සීතල යුද්ධය භයානකයි. පරිස්සම් වෙයන් ඒක දිනන්න අමාරුයි.

Forge Your Own Path. ✍️ Written by: MAVERICK LK

#යථාර්ථය #ජීවිතේ #සිංහල #ගැම්ම #වදන්

රැලේ යන එක "ආරක්ෂිතයි" කියලා උඹට හිතෙයි... ඒත් මතක තියාගන්න, රැල අන්තිමට යන්නේ තණබිමකට නෙවෙයි, මස් කඩේට.

උඹ පොඩි කාලේ ඉඳන් අහලා තියෙන්නේ ඔළුව පාත් කරගෙන, අනිත් අය යන විදියට යමන් පුතේ කියන කතාව විතරයි නේද ඉස්කෝලේ පටන් ගත්ත දවසේ ඉඳන් සමාජය උඹව හදන්නේ ගඩොලක් කරන්න. අනිත් ගඩොල් එක්ක ලස්සනට, එකම සයිස් එකට, එකම පාටට තියෙන තාප්පයක කොටසක් කරන්න. උන් උඹට උගන්නනවා පේළියට යන්න, පේළියට අඳින්න, පේළියට හිතන්න. කවුරුහරි ඒ පේළියෙන් එළියට පැන්නොත්, සමාජය ඌට කියන්නේ "පිස්සෙක්" කියලා. හැබැයි මිත්‍රයා, පොඩ්ඩක් ඉතිහාසය පෙරලලා බලපන්. මේ ලෝකේ වෙනස් කරපු, අලුත් දෙයක් හොයාගත්ත, මිනිස්සු වන්දනා කරන කිසිම චරිතයක් පේළියේ ගියපු එවුන්" නෙවෙයි. උන් ඔක්කොම රැලෙන් වෙන් වෙච්ච, තනියම දුවපු "අකීකරු" අශ්වයෝ.

මේ පින්තූරේ දිහා බලපන්. මුළු අහසම කළු කරලා, කුණාටුවක් එන්න ඔන්න මෙන්න තියෙද්දි, මේ සුදු අශ්වයා තනියම යන්නේ ඇයි? ඌට බය නැද්ද? නෑ, ඌ දන්නවා රැල ඇතුලේ ඉන්න එක ඊට වඩා භයානකයි කියලා. රැල ඇතුලේ උඹට ලැබෙන්නේ ආරක්ෂාව විතරයි. හැබැයි රැලෙන් එළියේ උඹට ලැබෙනවා "නිදහස". රැලේ ඉන්නකම් උඹ අනිත් එවුන්ගේ හෙවනැලි අස්සේ හැංගිලා ඉන්නේ. උඹට උඹේ පාට පෙන්නන්න විදියක් නෑ. හැබැයි මේ අශ්වයා වගේ එළියට බැස්සම, ඒ ඝන අඳුර මැද උඹ විතරක් "සුදු පාටට" දිලිසෙනවා.

අපේ මිනිස්සුන්ට තියෙන ලොකුම බය තමයි "තනි වීම" (Loneliness). මම වෙනස් දෙයක් කරන්න ගිහින් ෆේල් වුනොත් කවුරුත් නැති වෙයි කියලා උන් බයයි. ඒ නිසා උන් කැමති තමන් අකමැති රස්සාවක් කරගෙන, කැමති නැති ජීවිතයක් ගෙවමින්, අනුන්ගේ පාරවල් වල මැරිලා යන්න. ඒක හරිම පහසුයි. මොකද එතකොට තීරණ ගන්න ඕන නෑ, වගකීම් ගන්න ඕන නෑ. හැබැයි මතක තියාගන්න, උඹ අනිත් අය වගේම හිතනවා නම්, අනිත් අය වගේම වැඩ කරනවා නම්, උඹට ලැබෙන්නෙත් අනිත් අයට ලැබෙන ප්‍රතිඵලයම විතරයි. උඹට විශිෂ්ටයෙක් වෙන්න ඕන නම්, උඹට සිද්ධ වෙනවා සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්ගේ ලිස්ට් එකෙන් අයින් වෙන්න.

රැලෙන් වෙන් වෙනවා කියන්නේ ලේසි වැඩක් නෙවෙයි. ඒකට පපුවක් තියෙන්න ඕන. මුල් කාලේ උඹට පිස්සෙක් කියයි, උඹව කොන් කරයි, උඹට හිනා වෙයි. ඇයි බන් උඹට නිකන් ඉන්න බැරි කියලා අහයි. අන්න ඒ වෙලාවට සැලෙන්න එපා. උන් එහෙම අහන්නේ උන්ට උඹේ "Vision" එක පේන්නේ නැති නිසා. රාජාලියෙක් පියාඹන උස, කුකුළන්ට තේරුම් ගන්න බෑ. කුකුළෝ හිතන්නේ පොළොව තමයි ලෝකේ කියලා. රාජාලියා දන්නවා අහසක් තියෙනවා කියලා. ඉතින් කුකුළන්ගේ විවේචන ගැන රාජාලියා වද වෙන්න ඕනද?

උඹේ අනන්‍යතාවය (Identity) හොයාගන්න නම් උඹ මේ ඝෝෂාකාරී සමාජයෙන් ටිකක් ඈත් වෙන්න ඕන. තනියම ඉන්න පුරුදු වෙයන්. තමන්ගේ හිතත් එක්ක කතා කරපන්. උඹ ඇත්තටම කවුද? උඹට ඕන මොනවද? මේ ප්‍රශ්න වලට උත්තර රැල අස්සේ නෑ. ඒ උත්තර තියෙන්නේ මේ අශ්වයා යන පාළු පාරේ විතරයි.

උඹ ඉපදුනේ ඔරිජිනල් (Original) එකක් විදියට. දවසක මැරෙද්දි තව කෙනෙක්ගේ ෆොටෝකොපියක් (Photocopy) වෙලා මැරෙන්න එපා. අදම තීරණය කරපන්, උඹ යන්නේ බැටළුවෝ යන පාරෙද, නැත්නම් සිංහයෝ යන පාරෙද කියලා.

Forge Your Own Path. ✍️ Written by: MAVERICK LK

#යථාර්ථය #ජීවිතේ #සිංහල #ගැම්ම #වදන්

"සාමාන්‍ය" කියන්නේ ආරක්ෂිත වචනයක් මිත්‍රයා... හැබැයි ඉතිහාසය ලියවෙන තැනට යන්න නම්, උඹට ඒ ආරක්ෂිත කලාපයෙන් එළියට පනින්නම වෙනවා.

උඹ දන්නවද ඇයි සමහර දේවල් "සාමාන්‍ය අයට තහනම්" (Forbidden) වෙන්නේ? ඒකට හේතුව කවුරුහරි ගේට්ටුවක් දාලා ලොක් කරපු නිසා නෙවෙයි. ඒකට හේතුව තමයි, ඒ මට්ටමට (Level) යන්න තියෙන පීඩනය, ඒ වේගය සහ ඒ අවදානම දරාගන්න සාමාන්‍ය හදවතකට බැරි වීම. මේ පින්තූරේ දිහා බලපන්. මේ "Ford v Ferrari" ෆිල්ම් එකේ දර්ශනයක්. කෙන් මයිල්ස් (Ken Miles) වගේ මිනිස්සුන්ට සාමාන්‍ය පාරේ වාහන එලවන එක විහිළුවක්. උන්ට ඕන රේස් ට්‍රැක් එක. උන්ට ඕන RPM 7000 පැනලා මැෂින් එක පුපුරන්න යන සීමාවටම යන්න. අන්න එතනදි තමයි උන්ට "ජීවිතේ" දැනෙන්නේ.

අද සමාජයේ හැමෝම උගන්වන්නේ සාමාන්‍ය වෙන්න. සාමාන්‍ය විදියට ඉගෙන ගෙන, සාමාන්‍ය රස්සාවක් කරලා, පාඩුවේ ඉන්න කියලා. ඒක හරිම ලේසියි. ඒක හරිම සුවපහසුයි. හැබැයි ප්‍රශ්නේ තියෙන්නේ, උඹ සාමාන්‍ය වුනාම උඹට ලැබෙන්නෙත් සාමාන්‍ය ප්‍රතිඵල විතරයි. ලෝකේ වෙනස් කරපු, ලෝකේ අනිත් පැත්ත පෙරලපු කිසිම මිනිහෙක් "Normal" නෙවෙයි. උන් ටිකක් පිස්සු, ටිකක් මුරණ්ඩු, සහ අසීමිතව තමන්ගේ වැඩේට ආදරේ කරපු එවුන් (Obsessed).

මේ පින්තූරේ ඉන්න Ford GT40 කාර් එක නිකම්ම වාහනයක් නෙවෙයි; ඒක යුධ ටැංකියක්. ඒක හදලා තියෙන්නේ ෆෙරාරි එක පරද්දන්න. ඒ වගේ ලොකු ඉලක්කයක් (Mission) තියෙනකොට, එතන "සාමාන්‍ය" මිනිස්සුන්ට ඉඩක් නෑ. සාමාන්‍ය මිනිස්සු බයයි. උන් ප්‍රශ්න කරනවා. උන් "බෑ" කියන්න හේතු හොයනවා. හැබැයි අසාමාන්‍ය මිනිස්සු කරන්නේ කොහොමහරි කරනවා කියන තැන හිටගෙන වැඩ කරන එක.

උඹට සමාජය "පිස්සෙක්" කියනවා නම්, "උඹ මහා අමුතු ජාතියේ එකෙක්" කියනවා නම්, සතුටු වෙයන්. ඒ කියන්නේ උඹ අර "Normal" කියන උගුලෙන් ගැලවිලා. විශිෂ්ටත්වය (Greatness) කියන දේ හැමෝටම අයිති නෑ. ඒක අයිති, ඒ වෙනුවෙන් ලේ, දාඩිය සහ කඳුළු පුජා කරන්න ලෑස්ති ටික දෙනාට විතරයි.

උඹට ඕන නම් ෆෙරාරි එකක් එක්ක හැප්පෙන්න, උඹට බෑ කොරොල්ලා එකක් එලවන මානසිකත්වයෙන් වැඩ කරන්න. උඹේ එන්ජිම, උඹේ හිත, උඹේ ගැම්ම ඊට වඩා වෙනස් වෙන්න ඕන. "Forbidden for normal people" කියන්නේ නීතියක් නෙවෙයි; ඒක අනතුරු ඇඟවීමක්. "මෙතන ගින්දරක් තියෙනවා, පිච්චෙන්න අකමැති නම් ළඟට එන්න එපා" කියන එක.

ඉතින් මචං, උඹ සාමාන්‍ය මිනිහෙක් වෙන්න ඉපදුන එකෙක් නෙවෙයි නම්, ඒ පටු රාමුව ඇතුලේ හිරවෙන්න එපා. උඹේ පිස්සුව විශ්වාස කරපන්. උඹේ වේගය වැඩි කරපන්. සාමාන්‍ය එවුන් අයින් වෙයි, නැත්නම් හැප්පෙයි. ඒක උන්ගේ ප්‍රශ්නයක් මිසක් උඹේ ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි.

හැමෝටම තේරෙන භාෂාවෙන් ජීවත් වෙන්න එපා උඹේ සාර්ථකත්වය කොච්චර සංකීර්ණ වෙන්න ඕනද කියනවා නම්, සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්ට ඒක "මැජික්" එකක් වගේ පේන්න ඕන.

Forge Your Own Path. ✍️ Written by: MAVERICK LK

#යථාර්ථය #ජීවිතේ #සිංහල #ගැම්ම #වදන්

අපි දුවන්නේ දිනන්න හිතාගෙන වුනාට, මේ රේස් එකේ "Finish Line" එක කවුරුහරි ගලවලා අරන් ගිහින් ගොඩක් කල් මිත්‍රයා.

උඹට කවදාහරි හිතිලා තියෙනවද "ඇයි මම මෙච්චර මහන්සි වෙලත් තාම එකම තැන?" කියලා. පොඩි කාලේ ඉඳන් අපේ ඔලුවලට දාපු ප්‍රෝග්‍රෑම් එකක් තියෙනවා. "හොඳට ඉගෙන ගනින්, විභාග පාස් වෙයන්, කැම්පස් පලයන්, හොඳ රස්සාවක් හොයාගනින්, බැඳලා ළමයි හදලා ණය වෙලා ගෙයක් හදපන්..." මේක තමයි පරම්පරා ගාණක් තිස්සේ අපිට දීපු මැප් එක. අපිත් ඉතින් හරක් රැලක් වගේ මේ මැප් එකේ ඉර දිගේ යනවා. හැබැයි අද දවසේ මේ මොහොතේ උඹ නිකමට නැවතිලා වටපිට බැලුවොත් උඹට තේරෙයි, මේ පාරේ ගියපු උන්ගෙන් 99% ක්ම ඉන්නේ සතුටින් නෙවෙයි, මහා ලොකු කලකිරීමකින් කියලා. ඇයි එහෙම වුනේ? උත්තරේ සරලයි. "The System is Broken."

මේ පින්තූරේ ඉන්න බ්‍රැඩ් පිට් (Billy Beane) "Moneyball" ෆිල්ම් එකේදි මුහුණ දෙන ප්‍රශ්නයම තමයි අද උඹටයි මටයි තියෙන්නේ. එදා බේස්බෝල් ක්‍රීඩාව පාලනය කළේ සල්ලි තියෙන ලොකු සමාගම් විසින්. දුප්පත් ටීම් වලට කවදාවත් දිනන්න බැරි විදියටයි ඒ "සිස්ටම්" එක හදලා තිබුණේ. අද අපේ සමාජයත් එහෙමයි. මේක හදලා තියෙන්නේ සාමාන්‍ය මිනිහා සාමාන්‍ය මිනිහෙක් විදියටම ඉපදිලා මැරිලා යන්න. මේ සිස්ටම් එක ඇතුලේ උඹට කවදාවත් "නිදහස් මිනිහෙක්" වෙන්න ඉඩක් නෑ. උඹට තියෙන්නේ දවස පුරාම මැෂින් එකක දැති රෝදයක් වගේ කැරකිලා, දවස අවසානයේ සොච්චම් පඩියක් අරන් ගෙදර ගිහින් නිදාගන්න විතරයි.

උඹ අවුරුදු ගාණක් ඉගෙන ගෙන එළියට බැස්සම, උඹ ඉගෙන ගත්ත දේට වැඩක් නැති ලෝකයක් එළියේ තියෙනවා. උඹ අවංකව මහන්සි වෙලා වැඩ කරද්දි, කපටි එකා ෂෝට් කට් ගහලා උඩට යනවා. නීතිය රකින්න ගියාම උඹ අමාරුවේ වැටෙනවා, නීතිය කඩන එකා රජ වෙනවා. මේක දකිද්දි උඹේ ලේ රත් වෙනවා ඇති. "ඇයි මෙහෙම වෙන්නේ?" කියලා උඹ අහනවා ඇති. පිළිගන්න අමාරු වුනත් ඇත්ත මේකයි; මේ සිස්ටම් එක කැඩිලා නෙවෙයි, මේක හදලම තියෙන්නේ මෙහෙම තමයි. උඹව වහලෙක් කරගන්න, උඹව ණයකාරයෙක් කරගන්න, උඹේ හීන ටික හූරගෙන කන්න තමයි මේ සමාජ ක්‍රමය නිර්මාණය වෙලා තියෙන්නේ.

ඉතින් මචං, කැඩිච්ච වාහනයක නැගලා කොච්චර රේස් කළත් උඹට දිනන්න බෑ. බිලී බීන් කළේ පරණ ක්‍රමයට සෙල්ලම් කරන එක නවත්තලා, තමන්ගේම අලුත් ගේම් එකක් හදපු එක. ("He didn't buy players, he bought wins"). උඹත් කරන්න ඕන ඒකයි. සමාජය කියන විදියට සාම්ප්‍රදායික පාරේ යන එක නවත්තපන්. මේ සිස්ටම් එක ඇතුලේ සාධාරණය බලාපොරොත්තු වෙන්න එපා. උඹ උඹේම නීති හදාගනින්. උඹේම වටිනාකමක් හදාගනින්. රස්සාවකට කොටු නොවී, අනුන්ට වැඩ කරන රූකඩයක් නොවී, මේ "Matrix" එකෙන් එළියට පනින්න පාරක් හොයාගනින්.

කැඩිච්ච සිස්ටම් එකක් හදන්න යන්න එපා. ඒක කාලය කා දැමීමක්. කරන්න තියෙන එකම දේ, ඒ සිස්ටම් එකට උඹව පාලනය කරන්න බැරි වෙන තරමට උඹ "Outlier" කෙනෙක් වෙන එකයි. ලෝකේ කියන දේ අහන "හොඳ ළමයි" අන්තිමට නතර වෙන්නේ වැඩිහිටි නිවාස වල හරි, මානසික රෝහල් වල හරි. සිස්ටම් එකට ඇඟිල්ල දික් කරපු, සිස්ටම් එකේ හිලක් හොයාගෙන රිංගපු "කැරලිකාරයෝ" තමයි අන්තිමට දිනන්නේ.

සිස්ටම් එක උඹව රවට්ටන්න කලින්, උඹ සිස්ටම් එක හැක් කරපන්; නැත්නම් උඹත් නිකම්ම "Error 404" එකක් වෙලා මැකිලා යයි.

Forge Your Own Path. ✍️ Written by: MAVERICK LK

#යථාර්ථය #ජීවිතේ #සිංහල #ගැම්ම #වදන්

මේ ලෝකේ ලස්සනම හවස් යාමවල් පවා අවසන් වෙන්නේ ඝන අඳුරකින් මිත්‍රයා... ඒ නිසා හිරු එළියට ආදරේ කරාට කමක් නෑ, හැබැයි ඉර බැහැගෙන යද්දි අඬන්න ලෑස්ති වෙන්න එපා.

උඹ දන්නවද මිනිහෙක්ට වෙන්න පුළුවන් ලොකුම විනාශය මොකක්ද කියලා? ඒක සල්ලි නැති වෙන එකවත්, රස්සාව නැති වෙන එකවත්, ලෙඩ වෙන එකවත් නෙවෙයි. මිනිහෙක්ට වෙන්න පුළුවන් ලොකුම විනාශය තමයි, තමන්ගේ හුස්ම ගැනීමේ අයිතිය තව කෙනෙක්ගේ පැවැත්ම මත තීරණය කරන්න පටන් ගන්න එක. සරලවම කිව්වොත්, "හුරු වෙන එක" (Getting Attached). මේ පින්තූරේ දිහා බලපන්. මේ සෙට් එක මාර ආතල් එකක ඉන්නවා වගේ පේනවා නේද? ඉර බැසගෙන යනවා, වතුර පාර ගලාගෙන යනවා, යාළුවෝ ටික හිනාවෙලා ඉන්නවා. මේක දැක්කම උඹට හිතෙයි "ජීවිතේ කියන්නේ මේකට තමයි" කියලා. ඔව්, ජීවිතේ කියන්නේ මේකට තමයි. හැබැයි උඹට නොපෙනෙන, මේ පින්තූරේ යටින් දුවන අඳුරු යථාර්ථයක් තියෙනවා. ඒ තමයි, "මේ කිසිම දෙයක් සදාකාලික නෑ" කියන වග.

අපි පොඩි කාලේ ඉඳන් හිතාගෙන ඉන්නේ අපි වටේ ඉන්න මිනිස්සු, අපේ හොඳම යාළුවෝ, අපේ ආදරවන්තියෝ, අපේ පවුලේ අය හැමදාම අපි ළඟ මේ විදියටම ඉඳියි කියලා. අපි උන් එක්ක හිනාවෙනවා, උන් එක්ක මතකයන් හදාගන්නවා, උන් එක්ක අපේ අනාගතය ප්ලෑන් කරනවා. අපි උන්ට කොච්චර හුරු වෙනවද කියනවා නම්, අන්තිමට උන් නැති අපේ ජීවිතයක් ගැන හිතාගන්නවත් බැරි තැනට අපි පත්වෙනවා. අපි අපේ සතුට කියන ගෙදර හදන්නේ ඒ මිනිස්සු කියන අත්තිවාරම උඩ. හැබැයි දවසක... එක තත්පරයකින් ඒ අත්තිවාරම දෙදරලා ගියොත්? කෝල් එකක් ආන්සර් නොකර හිටියොත්, මැසේජ් එකකට රිප්ලයි නොකර හිටියොත්, එහෙම නැත්නම් හදිසි අනතුරකින් ඒ හුස්ම ටික නතර වුනොත්... උඹ හදපු මුළු මාළිගාවම උඹේ ඔලුව උඩට කඩාගෙන වැටෙනවා.

"Attachment" එහෙම නැත්නම් බැඳීම කියන්නේ මත්ද්‍රව්‍යයක් වගේ දෙයක් මිත්‍රයා. උඹ කෙනෙක්ට හුරු වෙන්න හුරු වෙන්න, උඹේ ස්වාධීනත්වය (Independence) නැති වෙලා යනවා. උඹේ මූඩ් එක පාලනය කරන රිමෝට් එක උඹ නිකම්ම අනිත් එකාගේ අතට දෙනවා. ඌ හිනාවුනොත් උඹට සතුටුයි, ඌ රවපුනොත් උඹේ දවසම ඉවරයි. නියම පිරිමියෙක්, නියම ස්ට්‍රෝං මනුස්සයෙක් කවදාවත් තමන්ගේ පාලනය වෙන එකෙක්ට දෙන්නේ නෑ.

මේ ගලාගෙන යන ගඟ දිහා බලපන්. ඒක එක තැනක රැඳෙන්නේ නෑ. ඒක දිගටම යනවා. අපේ ජීවිතෙත් අන්න ඒ වගේ වෙන්න ඕන. මිනිස්සු කියන්නේ අපේ ජීවිතේට එන "ආගන්තුකයෝ" (Guests) විතරයි. සමහරු එනවා, ටික කාලයක් ඉන්නවා, පාඩමක් උගන්නලා යනවා. තව සමහරු දිග කාලයක් ඉන්නවා. හැබැයි කවුරුත්, මම මේ කියන්නේ කවුරුත්, සදාකාලිකව නවතින්නේ නෑ. ඒක තමයි විශ්ව නීතිය. ඉතින් යන මිනිස්සු යද්දි, උඹේ ආත්මයත් ගලෝගෙන යන මට්ටමට උඹ උන්ට හුරු වෙන්න එපා.

හුරු වෙන්න එපා කියන්නේ මිනිස්සුන්ව අවිශ්වාස කරන්න කියන එක නෙවෙයි. යාළුවෝ ආශ්‍රය කරපන්, ආදරේ කරපන්, බොක්ක දියන්. හැබැයි උඹේ ලිමිට් එක දැනගනින්. "මම නැතිව උඹට ජීවත් වෙන්න බෑ" කියලා කවුරු හරි කියනවා නම්, ඒක ආදරයක් නෙවෙයි, ඒක වහල්කමක්. "උඹ හිටියත් එකයි, නැතත් එකයි, මම මගේ ගමන යනවා" කියන ගැම්ම උඹේ පපුවේ තියෙන්න ඕන. එදාට තමයි උඹ ඇත්තටම නිදහස් වෙන්නේ.

මේ හවස් යාමය විඳපන්. යාළුවෝ එක්ක ඉන්න මේ මොහොත විඳපන්. හැබැයි හිතේ එක කොනක තියාගනින්, "මේක තාවකාලිකයි" කියලා. හෙට දවසේ මේ යාළුවෝ වෙනස් වෙන්න පුළුවන්, මේ ගඟ හිඳෙන්න පුළුවන්, මේ පරිසරය වෙනස් වෙන්න පුළුවන්. හැබැයි උඹ, උඹ විදියට ඉතුරු වෙන්න ඕන. අනුන්ගේ උරහිස් හොයන එක නවත්තලා, තමන්ගේ කොන්ද කෙලින් තියාගන්න පුරුදු වෙයන්. මොකද අන්තිමට උඹට ඉතුරු වෙන්නේ උඹ විතරමයි.

මතක තියාගන්න දුම්රිය පොළකදී හම්බවෙන යාළුවෝ වගේ තමයි ජීවිතේ මිනිස්සු කෝච්චිය ආවම කාට කාටත් තමන්ගේ ගමන යන්න වෙනවා තනියම.

Forge Your Own Path. ✍️ Written by: MAVERICK LK

#යථාර්ථය #ජීවිතේ #සිංහල #ගැම්ම #වදන්

කඳු මුදුනට ඇහෙන්නේ හුළං සද්දේ විතරයි මිත්‍රයා... බල්ලන්ගේ බිරුම් සද්දේ ඇහෙන්නේ පාමුල ඉන්න උන්ට විතරයි.

උඹ කවදාහරි කන්දක් උඩට නැගලා තියෙනවද? නිකමට හිතපන්. උඹ කන්ද පාමුල ඉන්නකොට උඹට ඇහෙන්නේ මොනවද? වාහන වල හෝන් සද්දේ, මිනිස්සුන්ගේ කෑගැහිලි, කඩ සාප්පු වල සිංදු, බල්ලන්ගේ බිරුම්... මුළු පරිසරයම මහා ගෝෂාවක් (Chaos). හැබැයි උඹ හිමින් හිමින් උඩට නගින්න ගත්තම මොකද වෙන්නේ? අර සද්ද ටික ටික අඩුවෙලා යනවා. වාහන පොඩි පෙට්ටි වගේ පේන්න ගන්නවා. මිනිස්සු කූඹියෝ වගේ පේන්න ගන්නවා. අන්තිමට උඹ මුදුනටම ගියාම, උඹට ඇහෙන්නේ උඹේම හුස්ම ගන්න සද්දෙයි, කන් හරහා යන හුළං සද්දෙයි විතරයි.

ජීවිතේ කියන්නෙත් මේ වගේම කන්දක්. අද උඹේ ඔලුව රිදෙනකම් මිනිස්සු උඹ ගැන ඕපාදූප කියනවා නම්, උඹට බනිනවා නම්, උඹව විවේචනය කරනවා නම්... ඒකට හේතුව උන් නරක මිනිස්සු වීම නෙවෙයි. ඒකට එකම හේතුව, උඹ තාම ඉන්නේ උන් ඉන්න "පහළ මට්ටමේ" (Bottom Level) වීමයි. පල්ලෙහා ඉන්නකම් උඹට කුණු ගඳ දැනෙනවා, සද්දේ ඇහෙනවා. ඒක වලක්වන්න බෑ.

සමාජය කියන්නේ මහා ලොකු පොළක් වගේ තැනක්. එතන ඉන්න බහුතරයක් මිනිස්සු ජීවත් වෙන්නේ අනුන්ගේ අඩුපාඩු හොය හොය, කෑගහලා තමන්ගේ හිස්කම වහගන්න. උන්ට ඕන උඹවත් ඒ මට්ටමට ඇදලා ගන්න. උඹත් ඒ සද්දෙට රිප්ලයි කරන්න ගියොත්, උඹත් නිකම්ම ඒ ගෝෂාවේ කොටස්කාරයෙක් වෙනවා. සිංහයෙක් කවදාවත් බල්ලෝ එක්ක බුරන්න යන්නේ නෑ. ඌ කරන්නේ නිහඬව තමන්ගේ ගමන යන එක. මොකද සිංහයා දන්නවා ඌ ඉන්නේ කැලේ රජා විදියට ඉහළින් කියලා.

මේ පින්තූරේ මනුස්සයා දිහා බලපන්. ඌ තනියම. හැබැයි ඌ පාළුවෙන් නෙවෙයි ඉන්නේ, ඌ ඉන්නේ "නිවීමෙන්". උඩට යන්න යන්න සෙනඟ අඩුයි. යාළුවෝ අඩුයි. පාටිය අඩුයි. හැබැයි එතන තියෙන සාමය (Peace) පල්ලෙහා කඩේකවත් ගන්න නෑ. දියුණු වෙන මිනිහෙක්ට මුලින්ම නැති වෙන්නේ "යාළුවෝ", ඊට පස්සේ නැති වෙන්නේ "සද්දේ".

උඹට කවුරුහරි මඩ ගහනවා නම්, ඒ මඩ උඹේ ඇඟේ වදින්නේ උඹ තාම මඩ වළේ ඉන්න නිසා. උඹ ඉන්නේ අහසේ නම්, උන් ගහන මඩ ආපහු වැටෙන්නේ උන්ගේම ඔලුවට. ඒ නිසා උන් එක්ක ගහගන්න යන්න එපා. උඹේ ශක්තිය, උඹේ කාලය වැය කරන්න ඕන උන්ට උත්තර දෙන්න නෙවෙයි; තව අඩියක් හරි උඩට නගින්න.

උඹේ Elevation (උස) එක වැඩි කරගනින්. උඹේ පන්තිය (Class) උසස් කරගනින්. දවසක උඹ කොච්චර උඩට යන්න ඕනද කියනවා නම්, පල්ලෙහා ඉන්න එවුන් උඹට බනිනවා තියා, උඹව පෙන්නන්නෙවත් නැති තරම් උසකට උඹ යන්න ඕන. එදාට උන්ගේ කටවල් නිකම්ම වැහෙනවා. එදාට උඹ පහළ බැලුවම උඹට පේන්නේ ලස්සන දසුනක් විතරයි, කුණු ගොඩවල් පේන්නේ නෑ.

සද්දෙට උත්තර දෙන්න එපා, සද්දේ ඇහෙන්නේ නැති තැනකට පලයන්. ඒක තමයි ලොකුම දඬුවම.

Forge Your Own Path. ✍️ Written by: MAVERICK LK

#යථාර්ථය #ජීවිතේ #සිංහල #ගැම්ම #වදන්

වේගයෙන් දුවන එක නෙවෙයි ප්‍රශ්නේ... හුස්ම හිරවෙනකම් දුවලා අන්තිමට නවතින තැන "හිස් තැනක්" වුනොත් මොකද කරන්නේ?

උඹ කවදාහරි උදේ පාන්දර බස් එකක, කෝච්චියක යන ගමන් ජනේලෙන් එළිය බලන් කල්පනා කරලා තියෙනවද "මම මේ ඇත්තටම යන්නේ කොහෙද?" කියලා? අපි හැමෝම උදේ නැගිට්ට වෙලාවේ ඉඳන් රෑ වෙනකම් මහා ලොකු යුද්ධයක් කරනවා. රස්සාව කියන යුද්ධය, බිල් ගෙවන යුද්ධය, සමාජේ ඉස්සරහා වැදගත් විදියට ඉන්න කරන යුද්ධය... මේක හරියට නිකන් මේ පින්තූරේ ඉන්න සොල්දාදුවෝ වගේ. වටේම තියෙන්නේ කටු කම්බි, මඩ වගුරු සහ වෙඩි උණ්ඩ. අපිත් දුවනවා. හති දාගෙන, ලේ පෙරාගෙන, ජීවිතේ පරදුවට තියලා දුවනවා. හැබැයි ප්‍රශ්නේ තියෙන්නේ, මේ දුවන දිවිල්ලේ "අවසානය" (Destination) කොතනද කියලා උඹ දන්නවද?

අපි පොඩි කාලේ ඉඳන් හුරු කරලා තියෙන්නේ "දුවපන්, දිනපන්, ඉස්සරහට පලයන්" කියලා විතරයි. "නවතින එක පරාජයක්" කියලා සමාජය අපිට උගන්නලා තියෙනවා. ඒ නිසා අපි ප්‍රශ්න අහන්නේ නැතුව දුවනවා. අනුන් යන නිසා අපිත් යනවා. යාළුවා කාර් එකක් ගත්තම අපිටත් කාර් එකක් ඕන වෙනවා. අල්ලපු ගෙදර එකා ගෙයක් හැදුවම අපිටත් ගෙයක් හදන්න ඕන වෙනවා. මේක "Rat Race" එකක් මිත්‍රයා. මේකේ තියෙන්නේ එකම එක නීතියයි; දුවන එක විතරයි. හැබැයි මේ රේස් එක දිනන එකාට අන්තිමට හම්බවෙන්නේ මොකක්ද කියලා කවුරුත් කියන්නේ නෑ.

මේ පින්තූරේ තියෙන "Where is this actually going?" (ඇත්තටම මේක යන්නේ කොහාටද?) කියන ප්‍රශ්නය උඹේ ආත්මයෙන්ම අහලා බලපන්. උඹ මේ විඳින දුක, උඹ මේ කරන කැපකිරීම් අන්තිමට ඉවර වෙන්නේ කොතනින්ද? අවුරුදු 60ක් මැරිලා මැරිලා හම්බකරලා, අන්තිමට හොස්පිට්ල් ඇඳක මැෂින් ගොඩක් මැද්දේ තනිවෙන්නද උඹ මේ දුවන්නේ? එහෙම නැත්නම් උඹටම කියලා නිදහස් ලෝකයක් හදාගන්නද? ගොඩක් එවුන්ට මේකට උත්තරයක් නෑ. උන් යන්නේ රංචුව යන පාරේ. රංචුව පල්ලමකට පැන්නොත්, මුනුත් පනිනවා.

වේගය (Speed) කියන්නේ මහා ලොකු දෙයක් නෙවෙයි. උඹ වැරදි පාරක නම් යන්නේ, උඹ කොච්චර වේගයෙන් දිව්වත් වැඩක් නෑ; උඹ යන්නේ උඹේ විනාශයට. සමහර විට ජීවිතේ දිනන්න නම්, ටිකක් දුවන එක නවත්තලා, හුස්ම අරගෙන, "කාලය" කියන සිතියම දිහා බලන්න වෙනවා. "මේ පාර මගේ පාරද? නැත්නම් මේක සමාජය මට බලෙන් දීපු පාරද?" කියලා හිතන්න වෙනවා.

මේ පින්තූරේ සොල්දාදුවෝ දුවන්නේ මරණය අතේ තියාගෙන. උන්ට ආපහු හැරෙන්න බෑ. හැබැයි උඹට පුළුවන්. උඹ තාම පණපිටින්. උඹට තාම වෙලාව තියෙනවා පාර වෙනස් කරන්න. නිකරුණේ දුවලා දුවලා මහන්සි වෙලා මැරෙනවට වඩා, හෙමින් හරි කමක් නෑ උඹ ආස තැනට යන එකේ වටිනාකම වැඩියි. ජීවිතේ කියන්නේ මැරතන් එකක් මිත්‍රයා, ස්ප්‍රින්ට් එකක් නෙවෙයි. හති වැටෙනකම් දුවලා අතරමග වැටෙනවට වඩා, වටපිටාවේ ලස්සන බල බල, තමන්ගේ රිද්මයට යන ගමන සුන්දරයි.

මතක තියාගන්න කවදාවත් නොලැබෙන සතුටක් හොයාගෙන අද තියෙන සතුට පූජා කරලා දුවන දිවිල්ල තරම් මෝඩකමක් තවත් නෑ.

Forge Your Own Path. ✍️ Written by: MAVERICK LK

#යථාර්ථය #ජීවිතේ #සිංහල #ගැම්ම #වදන්

උඹේ වචන වලින් "සිංහ පැටවු" හදන්න බෑ මිත්‍රයා... උන්ට උඹේ ඇඟේ දුවන "සිංහ ලේ" වල රස්නය දැනෙන්නම ඕන.

අපි හැමෝම ආසයි අපේ දරුවෝ, අපේ පස්සෙන් එන පරම්පරාව මේ ලෝකේ හොල්ලනවා දකින්න. තාත්තලා ආසයි තමන්ගේ පුතාට "මගේ සිංහයා" කියලා කතා කරන්න. අම්මලා ආසයි තමන්ගේ දුව දිහා බලලා "රැජිනක් වගේ ඉන්නවා" කියලා උදම් අනන්න. ඒ හීන දකින එකේ වරදක් නෑ. හැබැයි ප්‍රශ්නේ තියෙන්නේ, උඹ ඒ හීන දකින්නේ උඹ මහා බියගුලු, අසාර්ථක, කොන්ද පණ නැති ජීවිතයක් ගත කරන ගමන් නම්... උඹ රවට්ටන්නේ උඹවමයි. බළලෙක්ට පුළුවන්ද මචං සිංහයෙක්ව හදන්න? බැහැ. බළලෙක්ට හදන්න පුළුවන් තවත් බළලෙක්ව විතරයි.

මේ පින්තූරේ දිහා හොඳට බලපන්. මෙතන ඉන්න ලොකු සිංහයා අර පොඩි එකාට පන්ති තියලා, ටියුෂන් දීලා "සිංහයෙක් වෙන හැටි" උගන්නන්නේ නෑ. ඌ කරන්නේ එකම දෙයයි. ඌ ජීවත් වෙනවා. ඌ කැලේ රජා වගේ ඇවිදිනවා. ඌ ගොරවනවා. ඌ තමන්ගේ රාජධානිය රකිනවා. අර පොඩි එකා කරන්නේ තාත්තා දිහා බලන් ඉන්න එක විතරයි. "මගේ තාත්තා කාටවත් බය නෑ, ඒ කියන්නේ මටත් බය වෙන්න බෑ" කියන පාඩම පොඩි එකාගේ ඔලුවට යන්නේ වචන වලින් නෙවෙයි, තාත්තාගේ පෞරුෂයෙන්.

අද සමාජයේ ගොඩක් දෙමාපියෝ, ගුරුවරු, නායකයෝ කරන්නේ බොරුවක්. උන් ළමයින්ට කියනවා "බොරු කියන්න එපා" කියලා, හැබැයි උන්ම බොරු කරනවා. උන් කියනවා "බය නැතුව ඉන්න" කියලා, හැබැයි ලොක්කෙක් දැක්කම දෙකට නැවෙනවා. දරුවෝ කියන්නේ උඹේ කටින් පිටවෙන වචන අහන් ඉන්න රෙකෝඩර් යන්ත්‍ර නෙවෙයි. උන් උඹේ ක්‍රියාවන් කොපි කරන "කැමරා" යන්ත්‍ර. උඹ ගෙදර ඇවිත් ජීවිතේ ගැන මැසිවිලි නගනවා නම්, ප්‍රශ්න හමුවේ පැනලා යනවා නම්, උඹේ දරුවා ඉගෙන ගන්නේ පරාජය භාරගන්න හැටි විතරයි.

උඹට ඕන නම් උඹේ ලේ වලින් හැදෙන එකා දවසක රජෙක් වෙන්න, ඉස්සෙල්ලාම උඹ රජෙක් වගේ ජීවත් වෙයන්. ඒ කියන්නේ සල්ලි කන්දරාවක් තියෙන්න ඕන කියන එක නෙවෙයි. රජෙක් කියන්නේ "මානසිකත්වයක්" (Mindset). උඹ හිඟන්නෙක් වුනත් කමක් නෑ, උඹේ ප්‍රතිපත්ති පාවා දෙන්නේ නැති, ආත්ම ගෞරවය විකුණන්නේ නැති මිනිහෙක් වෙයන්. උඹ අඳින ඇඳුම ඉරිලා තිබුනට කමක් නෑ, උඹේ කොන්ද කෙලින් තියෙන්න ඕන. අන්න ඒ ගැම්ම උඹේ දරුවා දැක්කම, ඌට නිකම්ම තේරෙනවා "අපි වැටෙන්නේ නෑ, අපි රජවරු" කියලා.

ලෝකේ දිනපු හැම මිනිහෙක්ගෙම පිටිපස්සේ හිටියා "මට පුළුවන්" කියලා විශ්වාස කරපු තාත්තා කෙනෙක්, නැත්නම් අම්මා කෙනෙක්. ඒ විශ්වාසය දෙන්න නම් උඹේ ඇතුලේ ඒ ගින්දර තියෙන්න ඕන. උඹ නිවිච්ච අළු ගොඩක් නම්, උඹ කොහොමද තව එකෙක්ව පත්තු කරන්නේ?

ඉතින් මචං, අදම තීරණය කරපන්. උඹේ ළමයි උඹ දිහා බලලා ලැජ්ජා වෙනවද, නැත්නම් උන් උඹ දිහා බලලා "මටත් ඕන මගේ තාත්තා වගේ වෙන්න" කියලා හිතනවද? උඹට බෑ උඹේ හීන ළමයි පිටින් යවන්න. උඹේ යුතුකම තමයි, රජෙක් වෙන්න ඕන කරන අඩිතාලම උඹේ ජීවිතයෙන්ම පෙන්නලා දෙන එක.

මතක තියාගන්න ඔටුන්න හිසට දාන්න කලින්, ඒකේ බර දරාගන්න පුළුවන් කොන්දක් උඹේ දරුවට උරුම කරලා දීපන්.

Forge Your Own Path. ✍️ Written by: MAVERICK LK

#යථාර්ථය #ජීවිතේ #සිංහල #ගැම්ම #වදන්

ලෝකයාට පේන්නේ "අවුලක්" (Chaos) විතරයි... හැබැයි උඹට ඒක අස්සේ "උත්තරයක්" පේනවා නම්, උඹ තමයි ඊළඟ රජා.

සාමාන්‍ය මිනිහෙක්ට ගලක් පෙන්නුවොත් ඌ දකින්නේ නිකම්ම නිකන් කළු ගලක් විතරයි. හැබැයි දක්ෂ මූර්ති ශිල්පියෙක්ට ඒ ගල පෙන්නුවොත්, ඌ ඒක ඇතුලේ හිරවෙලා ඉන්න ලස්සන ප්‍රතිමාව දකිනවා. ඌට කරන්න තියෙන්නේ වැඩිපුර තියෙන ගල් කෑලි ටික අයින් කරන එක විතරයි. අන්න ඒකටයි මිත්‍රයා "දැක්ම" (Vision) කියන්නේ. මේ ලෝකේ වෙනස් කරපු හැම මිනිහෙක්ම, මේ ලෝකේ අනිත් පැත්ත හරවපු හැම "Maverick" කෙනෙක්ම දිනුවේ, අනිත් එවුන්ට නොපෙනෙන දෙයක් උන්ට පෙනුන නිසා.

මේ පින්තූරේ ඉන්න ටෝනි ස්ටාර්ක් (Tony Stark) දිහා බලපන්. මේ "Iron Man 2" වල සීන් එකක්. තාත්තා දාලා ගිය පරණ සිතියමක් දිහා බලාගෙන, ඌ අලුත්ම මූලද්‍රව්‍යයක් (New Element) හොයාගන්න දඟලන වෙලාව. වටේ ඉන්න එවුන්ට ඒක නිකම්ම නිකන් කඩදාසි කෑල්ලක් විතරයි. ඒත් ටෝනි ස්ටාර්ක්ගේ ඇස් වලට ඒක අස්සේ අනාගතය පේනවා. ඌ ඒක දිහා බලන්නේ නිකන්ම ඇස් දෙකෙන් නෙවෙයි, උගේ මනසෙන්.

අද සමාජයේ උඹටත් ඔය දේම වෙනවා ඇති. උඹ අලුත් අයිඩියා එකක් ගැන කියද්දි, අලුත් බිස්නස් ප්ලෑන් එකක් ගැන කියද්දි යාළුවෝ, නෑදෑයෝ උඹට හිනාවෙනවා ඇති. "උඹට පිස්සුද බන්, ඕවා හරියන්නේ නෑ, ඕවා ලංකාවට ගැලපෙන්නේ නෑ" කියලා උන් උඹව වට්ටන්න හදයි. උන් එහෙම කියන්නේ උන් නරක නිසා නෙවෙයි; උන් "අන්ධ" නිසා. උන්ට පේන්නේ නහය කෙළවර විතරයි. හැබැයි උඹට ක්ෂිතිජය පේනවා නම්, උඹ උන්ගේ කතාවලට සැලෙන්න එපා.

ලෝකේ ලොකුම සමාගම්, ලොකුම නිර්මාණ බිහිවුනේ "පිස්සෙක්" කියලා සමාජය කොන් කරපු මිනිහෙක්ගේ ඔලුව ඇතුලේ. ස්ටීව් ජොබ්ස් ටච් ෆෝන් එකක් ගැන හිතද්දි ලෝකෙම හිනාවුනා. ඊලොන් මස්ක් රොකට් යවනවා කියද්දි ලෝකෙම විහිළු කළා. ඒත් අන්තිමට දිනුවේ කවුද? අර හිනාවුන එවුන් තාම ඒ රොකට් දිහා බලාගෙන අත වනනවා. දැක්මක් තියෙන එකා හඳට ගිහින් ඉවරයි.

උඹට අනිත් අයට නොපෙනෙන දේවල් පේනවා නම්, ඒ කියන්නේ උඹට සොබාදහමෙන් ලැබුන ශාපයක් නෙවෙයි, ලොකු වරප්‍රසාදයක්. ඒක රැකගනින්. මේ කුණු වෙච්ච සමාජය ඇතුලේ, ප්‍රශ්න පත්තර ඇතුලේ උඹට "අවස්ථාවක්" (Opportunity) පේනවා නම්, වහාම ඒක පස්සේ පලයන්. කාටවත් තේරුම් කරන්න යන්න එපා. මොකද උඹ දකින දේ උන්ට පෙන්නන්න තියෙන එකම ක්‍රමය, උඹ ඒක නිර්මාණය කරලා ඉවර වෙන එක විතරයි.

මතක තියාගන්න: හැමෝටම පේන දේ දකින්න උඹට මොළයක් ඕන නෑ, ඇස් දෙකක් තිබ්බම ඇති. හැබැයි නොපෙනෙන දේ දකින්න නම් උඹට "ආත්මයක්" තියෙන්න ඕන.

Forge Your Own Path. ✍️ Written by: MAVERICK LK

#යථාර්ථය #ජීවිතේ #සිංහල #ගැම්ම #වදන්

ලෝකයාගේ කටවල් කියන්නේ හිස් "ඝෝෂාවක්" විතරයි... උඹේ ඔලුවේ තියෙන "Music" එක ඊට වඩා සෑහෙන්න හයියයි.

උඹ දන්නවද අපි හෙඩ්ෆෝන් එකක් කනට ගහගන්නේ සිංදුවක් අහන්න විතරක්ම නෙවෙයි කියලා? අපි ඒක දාගන්නේ මේ ලෝකේ තියෙන දරාගන්න බැරි "සද්දේ" (Noise) නවත්තන්න. ටිකක් කල්පනා කරලා බලපන්, උදේ නැගිට්ට වෙලාවේ ඉඳන් රෑ වෙනකම් මේ සමාජය උඹේ කනට කොච්චර කුණු ගොඩක් හලනවද කියලා. "උඹ මේක කරන්න ඕන, උඹ අරක කරන්න ඕන, උඹ පරක්කු වැඩි, උඹ කැතයි, උඹට බෑ..." මේ වගේ දහසක් විවේචන, ඉල්ලීම් සහ පැමිණිලි වලින් මේ වායුගෝලය පිරිලා තියෙන්නේ. මේක හරියට මහා කන්කරච්චලයක් වගේ. ඉතින් කොහොමද මිත්‍රයා මේ ඝෝෂාව මැද්දේ උඹේ හිතේ තියෙන හීනෙට ෆෝකස් කරන්නේ?

මේ පින්තූරේ පැට්රික් බේට්මන් (Patrick Bateman) ඉන්න විදිය බලපන්. ඌ ඇස් දෙක වහගෙන, ලාවට හිනාවෙලා, ඒ සංගීතයට සමවැදිලා ඉන්නවා. උගේ වටේ මිනිස්සු කෑගහනවා ඇති, ලෝකේ ගිනි ගන්නවා ඇති. හැබැයි ඌට ඒ කිසි දෙයක් ඇහෙන්නේ නෑ. ඌ ඉන්නේ උගේම ලෝකෙක. ඌට මුළු සමාජයම නිකම්ම "Background Noise" එකක් විතරයි. අන්න ඒ මානසික මට්ටම (Mental State) තමයි නියම පිරිමියෙක් හදාගන්න ඕන. උඹේ ගමනට අදාල නැති, උඹේ ආත්මයට දැනෙන්නේ නැති ඕනම මිනිහෙක්, ඕනම වචනයක් උඹට නිකම්ම නිකන් "සද්දයක්" විතරක් වෙන්න ඕන.

මිනිස්සු කියන්නේ තමන්ගේ හිස්කම වහගන්න කෑගහන ජාතියක්. උන් උන්ගේ බය, උන්ගේ හීනමානය, උන්ගේ ඉරිසියාව වචන වලට හරවලා උඹේ ඇඟට දාන්න බලනවා. උඹ ඒවට ඇහුම්කන් දෙන්න ගියොත්, උඹට වෙන්නේ පිස්සෙක් වගේ ඒ සද්දේ අස්සේ අතරමං වෙන්න. මතක තියාගන්න, රේඩියෝ එකේ චැනල් එක මාරු කරනවා වගේ, සමාජයේ සද්දේ "Mute" කරන්න උඹ ඉගෙන ගන්න ඕන. උඹ ඇවිදින්න ඕන උඹේ රිද්මයට මිසක්, සමාජය ගහන බෙර පදේට නෙවෙයි.

ඇත්තටම බලවත් මිනිහා කියන්නේ කාටවත් ඇහෙන්න කෑගහන එකා නෙවෙයි; ලෝකයක් කෑගහද්දි තමන්ගේ පාඩුවේ, තමන්ගේම "Vibe" එකක ජීවත් වෙන එකාට. උඹේ ඔලුව ඇතුලේ තියෙන ප්ලෑන් එක, උඹේ හිතේ තියෙන බලාපොරොත්තුව උඹට පැහැදිලිව ඇහෙනවා නම්, පිටින් එන බල්ලන්ගේ බිරුම් ගැන උඹ වද වෙන්න ඕන නෑ. උන් බුරන්නේ උන්ට උඹව තේරුම් ගන්න බැරි නිසා. උන් ඝෝෂා කරන්නේ උන්ගේ තියෙන අනාරක්ෂිත බව නිසා.

ඊළඟ පාර කවුරුහරි ඇවිත් උඹේ ඔලුව කන්න හැදුවොත්, උඹව පහත් කරන්න හැදුවොත්, හිතින් හිනාවෙලා හෙඩ්ෆෝන් එක දාගනින්. දාගෙන උඹටම කියාගනින්, "උන් ඔක්කොම ඝෝෂාවක් විතරයි... මට මගේ සිංදුව අහන්න දීපන්" කියලා. මොකද අන්තිමට දිනන්නේ සද්දේ වැඩි එකා නෙවෙයි, තමන්ගේ හඬ පැහැදිලිව අහපු එකා.

බල්ලෝ බිරුවට කඳු පාත් වෙන්නේ නෑ වගේම, හිස් මිනිස්සු කෑගැහුවට උඹේ ගමන නවතින්නත් බෑ.

Forge Your Own Path. ✍️ Written by: MAVERICK LK

#යථාර්ථය #ජීවිතේ #සිංහල #ගැම්ම #වදන්