K O N T R O L

ပန်းတွေရယ် မြေကြီးရယ်..

ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းရဲ့ အတွေးလေးတစ်ခုပေါ့ဗျာ..

အချစ်မှာလေ ခွဲခြားမှုမရှိဘူးလို့ ပြောတတ်ကြပေမဲ့..

မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့အချစ်ကို ကျွန်တော်က ပန်းလေးတွေလို့မြင်မိတယ်။

သူတို့ရဲ့ အချစ်ကို ကျွန်တော်တို့ မျက်လုံးနဲ့မြင်ရတယ်။ သိပ်လှတယ်။ နူးညံ့တယ်။ သိမ်မွေ့တယ်။ အေးချမ်းမှုပေးတယ်။

ရနံ့ဆိုလည်း သင်းလျှင်သင်းသလောက် စိတ်ကိုကြည်လင်စေတယ်။ နှစ်ခြိုက်မှုတစ်ခုပေးတယ်ဗျာ။

ပွင့်ဖက်ကလေးတွေ အရောင်အဆင်းလေးတွေမျိုးစုံနဲ့ ခံစားတတ်တဲ့ အထိုက်အလျောက် သူ့ရဲ့ဆွတ်ခူးသူကို ခံစားမှုတစ်ခုရစေတယ်။

ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ကျတော့..

ကျွန်တော်က မြေကြီးလို့ ခံစားရတယ်။

မြေကြီးကိုကြည့်တဲ့အချိန်မှာ ဘာထူးခြားမှုရှိတယ်ရယ်လို့ အသေအချာပြောလို့မရဘူး။ သာမန် ကျွန်တော်တို့ရပ်တည်ရာ နင်းလျှောက်ရာ ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုပေါ့။

ဒါပေမဲ့..

မြေကြီးဆိုတာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ခိုင်မာတဲ့ ထောက်တိုင် မတ်တိုင်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သလို ဒီမြေကြီးအပေါ်မှာ ကျွန်တော်အပေါ်မှာပြောထားတဲ့ ပန်းပွင့်လးတွေကအစ သစ်ပင်ကြီးတွေအထိ ရှင်သန်တဲ့နေရာတစ်ခုလည်းဖြစ်နေပြန်ရော။

ဖြည်းဖြည်းလျှောက်မှာလား အားကုန်သုံးပြီးပြေးမှာလား.. အကုန်လုံးအတွက် ဒီမြေကြီးက ထောက်ပံ့မှုပေးမှာ။ နာတာတွေ သာတာတွေဆိုတာ သူ့အတွက် စဉ်းစားရမယ့်အရာတွေကို မဟုတ်တာ။

ပန်းပွင့်လေးတွေကလှသလို..
ပန်းပွင့်လေးတွေကသင်းသလို..

မြေကြီးကလည်း ခိုင်မာတယ်။
အမြဲလိုလို အားတစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်တည်ပေးတယ်။

ခေါင်းထဲရောက်လာတာ အဲ့ဒီအတွေးလေးက..
လှတယ်ရော။ နှစ်မျိုးလုံး သူ့ပုံစံလေးနဲ့သူ..

- ကွန်ထရိုးလ်

(စာမရေးတာ တော်တော်ကို ကြာနေတာရော လူရုပ်လေးလည်းပြချင်တာရောကြောင့် ပုံကြီးကို တင်ချပစ်လိုက်တာ အေးးရော 🙂)