Naser Dashti

⁨ به یاد دارم یکی از معلم‌های زبان انگلیسی‌ام در دبیرستان می‌گفت هیچ‌وقت از عبارت «فکر می‌کنم» استفاده نکن، چون نشانه تردید و عدم قطعیت است. همان زمان با خودم فکر می‌کردم که تظاهر به داشتن قطعیت کار احمقانه‌ای است. حالا هم فکر نمی‌کنم جنگ در ایران راه حل باشد.

بزرگترین ترس من این است که در مورد میزان حمایت داخلی از حمله نظامی خارجی در ایران، اشتباه محاسباتی رخ داده باشد. مسلماً این اتفاق حامیانی دارد؛ عده‌ای هستند که از احتمال تغییر خوشحالند و پایکوبی می‌کنند. اما در مقابل، عده بسیاری هم ترسان و خشمگین‌اند و به این تجاوز نظامی نگاه کاملاً متفاوتی دارند. این که در هر طرف چند نفر ایستاده‌اند را نمی‌دانم، اما فکر می‌کنم در هر دو سو آن‌قدر جمعیت هست که اوضاع را بسیار پیچیده‌تر از آن چیزی کند که خیلی‌ها تصور می‌کنند. امیدوارم اشتباه کرده باشم؛ چون اگر نکرده باشم، پیش از آنکه این موضوع ختم شود، خون‌های بسیارتری ریخته خواهد شد.

آیا راه دیگری هم هست؟

باور دارم که هست، اما من امروز انرژی و خوش‌بینی لازم برای دفاع از آن ندارم.

من باور ندارم جنگ راه حل باشد، اما اگر شما طور دیگری فکر می‌کنید، امیدوارم حق با شما باشد و من اشتباه کرده باشم. چون حالا که جنگ شروع شده، امید تنها چیزی است که برایمان باقی مانده است.

با آرزوی امنیت، صلح و آزادی واقعی برای همه.

ناصر

̇ran⁩