Ms.Jhee vlog

Dear Diary,

Kumusta?

Minsan napapaisip ako — bakit parang ang bigat-bigat ng daang tinatahak ko? Bilang isang ina at estudyante, tila walang tigil ang takbo ng araw: pag-aasikaso sa bahay, pag-aaral ng mga leksyon, pagtugon sa pangangailangan ng pamilya, at paghahabol sa mga gawain sa eskwela. May mga gabing bago ako matulog, naiisip ko: “Sapat pa ba ang lakas ko? Kung bibitaw ako ngayon, may magbabago ba?”

Totoo, dumadating ang mga sandaling gusto ko nang sumuko. Nakakapagod magpuyat habang mahimbing na ang tulog ng lahat. Nakakabawas ng lakas kapag pakiramdam ko ay sabay-sabay dumarating ang mga problema at obligasyon. May mga pagkakataong gusto ko na lang huminto at magpahinga nang mahaba-haba.

Pero sa kabila ng lahat, may isang bagay na laging pumipigil sa akin: ang pangarap na binuo ko hindi lang para sa sarili ko, kundi para sa mga taong umaasa at nagmamahal sa akin. Ang pagiging ina ko ay hindi hadlang — ito ang nagsisilbing dahilan kung bakit kailangan kong maging matatag. Kahit dahan-dahan, kahit mabagal, basta patuloy lang sa paghakbang.

Ang bawat pagod ay hindi nasasayang. Ang bawat gabing puyat ay hakbang palapit sa tagumpay. Minsan kailangan lang nating huminga sandali, punuin ulit ang lakas, at saka muling tumuloy. Hindi man laging madali, alam kong balang araw, ang lahat ng ito ay magiging kwento ng tagumpay na maipagmamalaki ko balang araw.

Kaya kahit may mga oras na parang gusto ko nang bumitaw — pipiliin kong magpatuloy. Para sa aking pamilya, para sa aking kinabukasan, at para sa pangarap na abot-kamay na rin.

Nagmamahal,
Ako ✍️

Minsan mapapagod ka, minsan madadapa ka.

Pero ang mahalaga, hindi ka titigil. 🌱✨