Captain Knuckles

Warmest congratulations to Batch LIMANSANIB on the celebration of your 13th Year Anniversary. 🫡💚

For 13 years, you have exemplified unwavering commitment, strong camaraderie, and genuine brotherhood in the service. Despite being assigned in different areas across Mindanao, you remain united by one mission, one vision, and one heart as members of the Philippine National Police.

“LIMANSANIB” is not merely a batch name. It represents solidarity, teamwork, resilience, and dedication to duty in the face of challenges.

May you continue to grow professionally, uphold integrity, and serve the community with honor and excellence. Let this milestone inspire you to strengthen your unity and commitment to public service.

Congratulations on your 13 years of dedicated service.

Mabuhay ang Batch LIMANSANIB!

To Serve and Protect. 🫡💚

Ang pakikipag-date sa isang pulis ay hindi tulad ng pakikipag-date sa isang taong may ibang propesyon. Oo, trabaho ito, pero kaakibat ng trabahong iyon ang isang uri ng pamumuhay.

Mula sa magulong shifting, mahahabang oras ng duty, mga holiday na hindi magkasama, paggising o pagtulog na mag-isa, hanggang sa biglaang tawag sa kalagitnaan ng gabi. Madalas, hindi na kayo makagawa ng plano dahil hindi mo alam kung ano ang mangyayari habang naka-duty siya.

Nariyan ang kaba at pangamba kapag matagal mo na siyang hindi naririnig—hindi mo alam kung ayos lang ba siya o kung may masamang nangyari. Kadalasan, inuuna niya ang pangangailangan ng iba kaysa sa iyo, dahil iyon ang sinumpaan niyang tungkulin. At kahit off-duty na siya, sa totoo lang, hindi talaga siya ganap na off-duty.

Ang matinding mental at pisikal na stress na araw-araw nilang pinagdadaanan. At ang nakakapangilabot na pakiramdam sa tuwing isusuot na niya ang kanyang uniporme, at ang pagsigurong masabi mo, “I love you at mag-ingat ka,” dahil alam mong may posibilidad na hindi na siya makauwi.

Natututo kang yakapin siya nang mas mahigpit, dahil alam mong maaaring iyon na ang huling pagkakataon na maramdaman mo ang kanyang mga bisig sa pagyakap mo.

Happy 5th Anniversary, PSBRC R10 Batch 2020-03 SANLAKAN!

Five years of sacrifice,
Five years of service,
Five years of SANLAKAN pride. 🫡

Padayon, Batch 2020-03—ang inyong panaghiusa ug paglahutay mao’y inyong tinuod nga kusog! 💛🔥

The Silent Betrayal

I always knew being a wife to a man in uniform was never going to be easy. The long nights, the missed occasions, the constant fear that something might happen to him while he’s on duty—I signed up for all of it. What I didn’t sign up for was being the last to know that my own husband had a third party.

I had my suspicions. The late replies, the sudden change in routine, the way he distanced himself from me even when he was home. But what hurt the most wasn’t just his betrayal—it was the silence of those around him.

His colleagues, the very people I trusted, the ones I considered as extended family, they knew. They saw it happening, but no one told me. Not one of them had the courage to warn me.

Murag tanan sila nakabalo, pero murag wala lang. Siguro para nila, dili sila gusto maapil. Siguro para nila, problema namo nga mag-asawa, ug wala sila’y labot.

But wasn’t I part of this, too? Didn’t I deserve to know?

I wasn’t asking them to fight for me. I wasn’t asking them to take sides. I just wanted someone to tell me the truth.

When I finally confirmed everything, it wasn’t from them—it was from a stranger who didn’t even know me personally. Someone with no obligation to tell me, but did anyway.

The betrayal cut deep, but the silence? That was the real knife to my heart.

To those who chose to look away, I won’t force you to care. But remember this—your silence makes you just as guilty.

And to my husband, the man I once trusted with my whole heart, you may have broken me, but you will not destroy me.

Because unlike you, I know how to stay loyal.

Falling Out of Love, Choosing to Stay

Wala ko nagdahom nga madunggan nako ni nga pulong gikan niya.

"Matoy, niingon akong uyab nga wala na daw siya naibog nako."

Nalingkod ko sa bangko sulod sa barracks, akong uniform basa pa sa singot human sa taas nga adlaw sa training. Akong classmate, usa ka buddy nako, nagbarog duol sa bintana, nag-inom og kape samtang naminaw nako. Nilingi siya, nagtan-aw diretso sa ako.

"Unsa to imong giingon, 'toy?" iyang pangutana samtang gibutang ang iyang mug sa lamesa tapad sa iyang cap.

Nagpabilin ko’g hilom, murag giipit akong dughan sa kabug-at sa akong gibati. "Ingon siya nga dili na pareho sa una ang iyang pagbati. Nausab na daw."

Gipugngan nako ang paminaw nga mogawas ang akong kasakit, pero sakit gyud. Kaniadto, kusgan among relasyon. Solid kaayo mi. Pareho mi nga nasabtan ang sakripisyo sa serbisyo—ang kapoy nga duty, ang pressure, ang risgo. Pero bisan sa tanang kakapoy ug kalisod, naa mi para sa usag-usa.

Karon? Murag naa mi sa usag-usa pero murag wa na. Naay gap sa among tunga.

Nidungog ang lawom nga ginhawa sa akong classmate. "Mga maayong pulis mo. Pero tao gihapon mo. Unsaon man nga ang duha ka lig-on nga tawo, kalit lang mawala ang gugma?"

Misandig ko sa bangko, nagbitay akong ulo. "Kapoy mi pirmi, toy, oyyy. Dili nami pareho ka-close sa una. Ug bisag naa mi sa duty, murag dili nami connected. Murag wala na ang spark. Dili nami makasabut kung magpadayon pa ba."

Nakita nako siyang nagpakatawa gamay, murag naay nahinumduman.

"Ngano man, 'toy? Makalingaw ni?" medyo napiit akong tingog sa kasuko.

"Dili, man 'toy!" mismile siya. "Nakahinumdom lang ko sa akong kaugalingon sauna."

Nagsimang akong kilay. "Ikaw ug si Ma’am?"

Nitindog siya, nagtiklop sa iyang mga bukton. "Sama ninyo, naapil mi sa rutinary nga kahimtang. Wala na ang kilig, wala na ang excitement. Ug kabalo ka unsa akong gibuhat? Nangitag lain."

Napahingangha ko. "Nagbinugo ka, toy? Imong gibinuangan si Ma’am?"

Natawa siya gamay, dayon miingon, "Wala, toy oyy. Kay ang akong gi-date? Ang akong asawa ra gihapon."

Nakuratan ko.

"Imbis nga mangita ko og laing babaye para mabati og usab ang kahayag sa gugma, ako siyang gipanguyaban pag-usab. Ako siyang gipadalhan og flowers, gisuwatan og love letters. Ug siya pud, nakahunahuna nga mag-usab sa iyang kaugalingon para namo. Kay ang problema? Dili man ang gugma ang nawala, kundili kami ang wala na naningkamot nga ipadayon kini."

Nilawom iyang tingog, nakita nako ang emosyong nagpakita sa iyang nawong.

"Dili sa tanang higayon, exciting ang gugma. Naa gyud ang mga adlaw nga mingaw, naay panahong bugnaw, naay panahong kapoy. Pero kung gusto nimo nga magdugay mo, pabilin. Away mo? Pabilin. Murag dili na pareho sa una? Pabilin gihapon. Ang gugma dili perpekto, pero kung duha mo nga nagpakabana, magpabilin mo bisan unsa pa ang mahitabo."

Wala nako mapugngan akong mga luha. Naigo ko sa iyang mga pulong.

Gikuha nako akong phone, nagtan-aw sa last nga chat namo. Wala siya nagreply. Pero karon, ako siya'ng gitext.

"Puwede ta magstorya? Mag-umpisa ta pag-usab?"

Pagkahuman sa usa ka bulan, nakabalik mi sa usag-usa. Wala mi ni-surrender. Kay sa tinuod lang, ang gugma dili mawala kung kamo mismo magpabilin.

A Story of Strength and Healing

Part 3: Finding My Strength Again

One day sa office, lain gyod akong paminaw. Pero ni-work gihapon ko, kay mao na to akong last day before mag-maternity leave.

Nisulod ko sa CR kay kasukaon ko, pero normal raman na sa buros. Pagbalik nako sa akong lingkoranan, nilingi ko sa kilid ug kalit lang nituyok akong panan-aw.

Nakamata nalang ko sa hospital.

"Naa man kas hospital. Gidala kas imong mga kauban kay nalipong ka ganina buntag," ingon sa akong mama.

"Ha? Naunsa diay ko, Ma? Ang baby?"

"Ingon ang doctor okay raman imong vitals, pero imong sugar grabe kaubos. 60 ra unya 120 ang normal. Bisag unsaon kag pukaw, dili ka kamata. May gani okay ra ang baby. May gani naka-mata ka kay kung wala pa, dad-on naka sa Cagayan for emergency CS."

Na COMA ko for almost 11 hours.

Wala gyod koy lain nasisisi kundi siya. Pero I was too weak to react.

That Sunday, my water bag broke. Wala ko nakabati ug sakit. Gi-induce ko para mag-labor. Pero salamat sa Ginoo, healthy akong baby. Didto ko naghilak sa pasalamat.

Today…
Wala pa nako sila napasaylo. Maybe one day, pero dili karon.

Wala ko magsulti nga dili nami magkabalik kay basin kaunon nako akong gisulti, pero as of now, I know my worth. Dili na ko magpakabuang og sakit. Kung magtinarong siya, maybe time will tell. Pero kung dili, then it's okay.

Para sa mga asawa, respect yourself.
Para sa mga kabs, ayaw. Dili worth it.
Para sa mga bana nga nag-hceat o nagplano mag-hceat, ayaw. Huna-hunaa ang inyong pamilya.

Daghang salamat sa tanan nga niabot deri, ug nakabasa sa akong kaagi.

God bless us all. 😊