Sheena an vlog

"Ipina*ok kay Tiya"
"Mahal, gabi na, magsara na tayo."
"Maya-maya na, sayang naman, may mga dumarating pa na bumibili," sagot ko sa aking asawa.
"Eh, medyo masama ang panahon at umuulan, wala na siguro nabibili. Mahirap na, uso pa naman ngayon ang nakawan dito sa lugar natin. Nabalitaan mo ba yung nangyari sa computer shop sa kabilang kanto? Yung sa mag-asawang tomboy, pina*ok pala ng akyat-bahay yun.
Kaya lang hindi na nagsumbong dahil natatakot daw, at konti lang naman daw ang perang nakuha," ang sabi ng aking asawa sa akin.
Nang narinig ko nga ang balita, kinabahan din ako, lalo na’t malapit lang din ang shop namin sa lugar na pina*ok ng mga kawatan. Pero dahil naghihinayang din naman ako sa benta,lalo na’t malakas at maraming bumibili kapag gabi—sayang din naman. Marami din naman dumadaan na mga tao at sasakyan sa lugar namin; palibhasa medyo main road, kaya maging ang mga napapadaan lang ay napapabili sa aking tindang milk tea.
Kaya lang minsan, lalo’t pagod ang asawa ko galing sa kanyang trabaho, pinapatulog ko na siya. Ako na lang ang nagbabantay saka ng isang tauhan namin na taga-deliver sa mga order ko online. Pero dahil sa paghahangad ko ng mas malaking kita, naranasan ko rin pala ang mga dinanas ng may-ari ng computer shop na pina*ok ng mga masasamang elemento. Pero tulad nila, hindi na rin ako nagreklamo. Dahil kahit na may nakuha sila na pera, natikman ko naman at dinanas din ang tulad ng ibang pina*ok nila.
Dahil hindi lang bahay namin at milk tea shop ko ang pina*ok nila, maging ang pag-aari ng aking asawa, pinasukan din nila. Sa umpisa ay kaba at takot ang aking naramdaman, pero kalaunan ay nawala din dahil sa pagsalit-salitan na pa*ok ng mga magnanakaw sa pag-aari ng aking asawa.
Ako nga pala si Judy. Limang taon na kaming nagsasama ng aking asawa na si Gerson. Dati kaming nakatira sa mga magulang ni Gerson, kaya lang, medyo may edad na sila at gusto nila ng tahimik ang paligid.
"Maghanap na lang muna tayo ng mauupahan, saka maliit ang bahay. Kapag may bisita tayo, hindi man lang natin mapapunta dito," ang sabi ng asawa ko. "Mas maganda nga siguro, saka sana kunin natin yung malapit sa kalsada saka yung maraming tao."
"Bakit naman? Squatter area yata ang hanap mo," biro ko.
"Hindi naman. Balak ko kasi mag-negosyo. Kung pareho lang kasi tayong empleyado, wala tayong asenso. Habang wala pa tayong anak, mag-ipon na tayo."
Ang sabi ko sa aking asawa, "Maganda 'yan naisip mo, pero mahirap 'yan kung tayong dalawa. Saka ano namang negosyo 'yun?" tanong ni Gerson sa akin.
"Alam mo, bata pa lang ako, sanay na ako magtinda. Kaya nga doon mo ako nakilala sa palengke, sa puwesto namin."
"Ibig mong sabihin magtitinda ka ng isda?" parang pagtataka pa na tanong ni Gerson. Ang mga magulang ko kasi ay negosyo ang pagtinda sa palengke ng isda; may dalawa kaming puwesto doon, kaya bata pa lang ako, sanay na ako sa buhay na maingay tulad ng palengke.
"Hindi naman isda, iba naman. Yung uso ngayon, yung tunog sosyal," ang sabi ko muli kay Gerson. "Milk tea shop!"
Halos magkasabay naming nasabi iyon ni Gerson. Isa lang pala ang nasa isip namin dahil ang totoo, pareho kasi kaming mahilig sa milk tea. Limang buwan nga ang nakalipas nang makakuha kami ng upahan ni Gerson na bahay. Medyo mahal nga lang dahil maayos at may ikalawang palapag; 'yun din kasi ang naisip namin na gawin pang-umpisa sa naisip naming negosyo.
Mga dalawang linggo pa lang kaming open ng aming milk tea shop, dagsa na rin ang bumibili kaya natutuwa ako. Kaya nga kahit hatinggabi na, open pa kami. Kumuha rin ako ng isang boy na taga-deliver namin sa malalapit lang—pamangkin siya ng asawa ko. Malaking tao si Buknoy pero bata pa siya. Malalaking ulas lang talaga ang magulang ni Buknoy, kaya sa edad nito na twenty, 5'10" na ang taas. Maliit lang pa naman sanang motor ang bibilhin mo, kaya lang mukhang alanganin sa kanya, kaya sinama siya ng asawa ko at si Buknoy ang pinapili ng gusto niyang motor. Mabait naman at maasahan.
Isa pa sa gusto ko sa pamangkin ng asawa ko ay mapagkakatiwalaan siya. Kahit piso lang, ibinabalik talaga niya. "Nahihiya kasi sa akin 'yan, eh noon may sakit ang mga magulang niyan, ako ang nagpagamot. Saka okay 'yan si Buknoy," ang sabi pa ng asawa ko. Kaya nga kahit hatinggabi, open pa ako, basta kasama ko yung pamangkin ng asawa ko.
Pero nang mabalitaan ko ang nangyari doon sa mag-asawang le***an sa kabilang kanto,👇👇

INUBOS KO ANG TIP KO PARA SA STRAY DOG… PERO KINAGABIHAN, MAY KUMAKATOK NA HINDI TAO❗❗❗

Akala ko simpleng kabutihan lang ang ginawa ko nang pakainin ko ang isang gutom na a*o gamit ang huling tip ko. Pero nang gabing iyon, may kumatok sa pinto ko—at doon nagsimula ang pinaka-weird, nakakahiya, at hindi ko malilimutang gabi sa buhay ko.

Hi Pokoyo Random Stories, ako nga pala si Liza, 23 years old, waitress dito sa Cebu. Hindi naman ako mayaman—sakto lang sahod, sakto lang sa renta, at sakto lang din sa pag-survive hanggang next sweldo.
Yung araw na ‘to, sobrang normal lang sana.
Duty ako sa isang maliit na resto malapit sa IT Park. Medyo toxic yung shift—sunod-sunod ang orders, tapos may isang customer pa na feeling food critic kahit nag-extra rice lang naman siya.
“Miss, parang kulang alat,” sabi niya.
Sa loob-loob ko, Sir, kulang lang kayo sa lambing. Pero syempre, smile lang ako. “Noted po, sir.”
Pagdating ng closing, pagod na pagod ako. Pero may isang bagay na medyo nagpasaya sa’kin—yung tip ko.
₱150.
Para sa iba, maliit lang. Pero para sa’kin, malaking bagay na ‘yon. Pang-ulan ko sana, or kahit pang-extra ulam.
Habang pauwi ako, dumaan ako sa eskinita malapit sa boarding house ko. Doon ko siya nakita.
Isang payat na a*o. Halos buto’t balat, nanginginig, tapos nakatingin sa’kin na parang… humihingi ng tulong.
Biglang kumirot yung puso ko.
“Grabe ka naman, Lord… bakit ako pa yung nakakita nito,” bulong ko.
Tumingin ako sa hawak kong pera.
Tapos sa a*o.
Tapos sa tiyan ko.
Tapos ulit sa a*o.
“Ay nako…”
Bumalik ako sa karinderya sa kanto, bumili ng kanin at ulam—ginastos ko halos lahat ng tip ko.
Pagbalik ko, nandun pa rin siya.
Dahan-dahan kong nilapag yung pagkain.
“Eto na, kain ka na… wag mo na akong titigan ng ganyan, naaawa na ako eh,” sabi ko.
Grabe, halos maiyak ako habang pinapanood siyang kumain. Parang ilang araw na siyang hindi nakakain.
Pagkatapos nun, umuwi na ako.
Pagpa*ok ko sa kwarto, bigla kong na-realize…
“Wait… anong kakainin ko?”
Ayun. Tinapay at tubig ulit ang dinner.
Habang nakahiga ako, napaisip ako, Liza, ang bait mo… pero ang tanga mo rin minsan.
Natatawa na lang ako sa sarili ko.
Mga bandang 10 PM, patulog na sana ako.
Biglang—
Tok. Tok. Tok.
Napaupo ako agad.
“Ha? Sino ‘yon?” bulong ko.
Wala naman akong inaasahang bisita. At take note—babae ako, mag-isa sa boarding house.
Lumakas kabog ng dibdib ko.
“S-sino po?” tanong ko, medyo nanginginig.
Walang sumagot.
Pero may narinig akong parang…👇👇👇