SAD POST

“Likod ng Usok”

May isang babae, tahimik lang sa sulok.
Walang luha sa mata, pero mabigat ang loob.
Parang guhit ng uling sa papel—malabo, magulo,
Hindi mo alam kung umiiyak o nakangiti siya.

Araw-araw siyang nagigising na pagod,
Kahit wala namang laban, pakiramdam niya’y talo.
Sinusubukan niyang ngumiti sa harap ng iba,
Ngunit sa salamin, hindi na niya kilala kung sino siya.

May mga gabing gusto niyang mawala,
Hindi dahil ayaw niyang mabuhay—
Kundi dahil gusto niyang maramdaman
Na may kapayapaan kahit sandali lang.

Ngunit isang araw, may umabot ng kamay.
Isang tinig ang nagsabing, “Hindi mo kailangang mag-isa.”
At sa gitna ng usok na bumabalot sa kanya,
Unti-unti niyang nakita ang liwanag—mahina, pero totoo.

Hindi agad nawala ang bigat,
Hindi agad natapos ang dilim.
Pero sa bawat paghinga, sa bawat pagtindig,
Natuto siyang pahalagahan ang muling umaga. 🌫️