Scout-R Motivational

“Ako si Master Sergeant Luis Marmol ng Philippine Marines… at hanggang ngayon, sariwa pa rin sa isip ko ang impiyernong dinaanan namin sa Matanog, Maguindanao noong April 29, 2000.”
Isa ako noon sa Force Recon Marines na ipinadala laban sa malaking pwersa ng M**F 309 Brigade. Akala ng marami, simpleng operasyon lang iyon. Pero pagdating pa lang namin sa lugar, alam na naming may mali na. Bago namin marating ang objective, bumaba muna kami sa isang malalim na ilog na halos 20 talampakan ang lalim bago muling umakyat sa matarik na bahagi ng bundok. Putik, ulan, at makapal na damo ang sumalubong sa amin. Hirap kaming gumamit ng radyo dahil sa terrain kaya halos sariling instinct at tiwala lang sa bawat kasama ang sandata namin.
Junior team leader ako noon ng Team 4 sa anim na reconnaissance teams ng kumpanya. Bilang scout team, kami ang isa sa mga unang gagalaw papasok sa peligro. Habang gumagapang kami bandang alas-9 ng umaga, ramdam naming pinagmamasdan na kami ng kalaban. Tahimik ang paligid… pero alam naming may mga matang nakatutok na sa bawat galaw namin. Pakiramdam ko noon, unti-unti na kaming pinapasok sa isang malaking killing zone.
Ang dating tuyong ilog, nabuhay dahil sa malakas na ulan kaya hirap na hirap kaming kumilos nang hindi napapansin. Pagsapit ng ala-una ng hapon, sinubukan naming umatake pero halos lunurin kami ng putok mula sa mataas na posisyon ng kalaban. May .50 caliber machine gun silang nakapuwesto sa itaas habang kami, M60 machine gun, M203 gr***de launcher, at M14 rifles lang ang pinakamabigat naming armas. Tatlumpu’t siyam lang kaming Marines laban sa daan-daang armadong rebelde.
Pero walang umatras.
Pagsapit ng gabi, himalang wala pa kaming casualty. Alas-11 ng gabi nang mag-briefing kami kasama si 1Lt. Dulanas. Sa tulong ng night vision, nakita naming gising at alerto pa rin ang kalaban. May mga nagtitimpla pa ng kape sa tabi ng kanilang .50 caliber habang may mga armadong bantay sa paligid. Hindi namin alam noon na ang buong lugar pala ay puno ng nakatagong trenches na natatakpan ng kawayan at matataas na damo.
Kinabukasan, April 30 alas-otso ng umaga… sumabog ang totoong impiyerno.
Pag-abante namin, bigla kaming sinalubong ng sunod-sunod na putok mula sa mga trench. Doon namin nalaman na literal pala kaming nasa gitna ng killing zone. Pero bilang Force Recon Marines, hindi kami nagpadaig sa takot. Ginamit namin ang lahat ng training namin move by team, move by bounds, paggamit ng terrain, at coordinated suppression fire para makalapit sa kalaban.
May suporta kaming V300 armored vehicle at artillery battery na nakapuwesto halos isang kilometro mula sa Matanog. Kapag tumitigil sa pagputok ang V300 kahit ilang minuto lang, agad sumusugod ang kalaban. Kaya salitan ang artillery at armored support sa pagbibigay ng suppression fire habang unti-unti kaming sumusulong.
Sa bawat team namin may sniper. M14 rifles lang ang gamit ng karamihan habang ang Barrett sniper ay nasa overwatch position sa likuran. Habang tumatagal ang bakbakan, doon ko nakita ang tunay na kahulugan ng pagiging Marine.
Walang iwanan.
Kahit sugatan ang kasama mo, bubuhatin mo palabas kahit buhay mo ang kapalit. Sa digmaan, mas nagiging kapatid mo pa minsan ang katabi mong sundalo kaysa sarili mong dugo dahil sabay-sabay kayong lumalaban, natutulog, at humaharap sa kamatayan.
Habang umatras kami sa open field na puno ng mais, isa-isang bumabagsak ang mga kasama namin. Napatay si Sgt. Gamilla, isa sa mga team leader namin. Nawalan din ako ng assistant team leader na si Sgt. Gonzalez matapos siyang mawala habang umuulan ng M60 fire at RPG ang paligid.
Habang nagbibigay ako ng covering fire para makaatras ang tropa, tinamaan ang radioman ko sa puwitan. Ilang minuto lang… ako naman ang binaril sa kanang balikat.
Through-and-through ang tama.
Parang pinunit ng bala ang buong katawan ko sa lakas ng impact. Tumalsik pa ako palayo sa hawak kong M203 gr***de launcher. Sa ilang segundo, parang nawalan ako ng ulirat. Pero nang maramdaman kong gumagalaw pa ang mga paa ko, isa lang sinabi ko sa sarili ko:
“Hindi ako mamamatay dito.”
Habang gumagapang ako pabalik sa cover, nakita naming gumagamit na rin ng sniper ang kalaban mula sa matataas na puno ng marang. Isa sa aming sniper ang nakapagpabagsak sa isang rebelde na nakatali pa ang katawan sa puno habang nakasabit ang kanyang rifle.
Sa buong laban, tatlo sa aming 39 Marines ang nasawi habang halos lahat ay sugatan. Sampu lang sa amin ang walang tama.
Doon ko lalong natutunan bilang isang NCO na sa tunay na combat, hindi sapat ang tapang lang. Kailangan marunong kang magdesisyon sa loob ng ilang segundo dahil bawat pagkakamali… may katumbas na buhay.
Noong kailangan na akong ilikas palabas ng battlefield, napakabigat sa loob kong iwan ang team ko. Ayaw ko talagang umalis pero hindi ko na kayang humawak ng baril dahil sa tama sa balikat. Para akong nawalan ng parte ng sarili ko habang nakikita kong nagpapatuloy pa rin sa laban ang mga kasamahan ko.
Pero kahit maraming sugatan at namatay, hindi bumagsak ang moral namin. Mas lalong tumibay ang determinasyon naming tapusin ang laban at maibalik ang kapayapaan sa Mindanao.
Pagkatapos kong gumaling, bumalik pa rin ako sa serbisyo upang ibahagi sa mga mas batang Marines ang mga aral at karanasang nakuha ko sa gyera. Dahil para sa amin, ang pagiging sundalo ay hindi lang trabaho…
Isa itong panata ng buhay.
Ngayon bilang isang ama, proud akong marinig na gusto ring magsundalo ng isa kong anak. Buo ang suporta ko sa kanya dahil napakataas na karangalan ang magsuot ng uniporme at maglingkod sa bayan. At kahit dumating ang araw na tuluyan na akong magretiro, buong pagmamalaki pa rin akong sasaludo sa anak ko kung magiging sundalo rin siya ng Pilipinas.
“Dahil ang tunay na Marine… hindi sumusuko kahit sugatan, kahit outnumbered, kahit kamatayan na ang kaharap.”

Ako si Master Sergeant Benido Bito Jr., retiradong Scout Ranger. Dalawampu’t pitong taon akong nagsilbi sa bayan dumaan sa Scout Ranger Course, Airborne training, at hindi mabilang na operasyon sa iba’t ibang lugar ng Mindanao. Marami na akong nakaharap na putukan at kamatayan, pero may isang araw sa Agusan del Sur na hinding-hindi mabubura sa isip ko habang ako’y nabubuhay.

Nagsimula ang lahat matapos ang isang mission briefing kasama ang aming Battalion Commander. Kinabukasan, bumiyahe kami papunta sa brigade headquarters. Lima lang kami sa sasakyan ako, ang driver, radioman, dalawang kasamahan, at ang aming commander. Walang es**rt. Walang backup. Tahimik ang biyahe, pero kakaiba ang pakiramdam ko noon… parang may mali.

Pagdaan namin sa Barangay Consuelo, napansin kong kakaiba ang paligid. Malaking barangay pero halos walang tao. Sarado ang mga tindahan. Walang bata. Walang ingay. Tahimik na parang abandonado. Ilang kilometro lang ang nilayo namin doon nang biglang mabasag ang katahimikan.

BUMUGA ANG HIGH GROUND NG WALANG TIGIL NA BALA.

Sunod-sunod na putok ang tumama sa sasakyan namin mula sa kanan. Isang malakas at planadong ambush. Agad akong nag-return fire habang sumisigaw sa driver na huwag hihinto kahit anong mangyari. Isa-isa kaming tinamaan. Sugatan ang ilan sa amin… pati ang Battalion Commander namin.

Sa kabila ng ulan ng bala, nagawa pa naming makausad ng ilang daang metro bago tuluyang bumigay ang sasakyan wasak ang makina, punit ang mga gulong, puro tama ng bala ang katawan nito.

Pagkababa ko, agad akong pumwesto at gumanti ng putok. Pero nang maalala ko ang commander namin, bumalik ako sa sasakyan. Buhay pa siya noon… nakakapagsalita pa… pero ramdam kong malala na ang tama niya. Pilit namin siyang kinaladkad papunta sa gilid ng kalsada kahit halos wala kaming cover.

Sa gitna ng bukas na lugar, bawat segundo ay laban sa kamatayan.

Nagpadala ako ng mensahe sa kahit anong sasakyang dadaan para humingi ng reinforcement habang patuloy kaming pinapalibutan. Maya-maya, may mga armadong lalaking papalapit iba naka-uniform, iba naka-sibilyan. Noong una akala ko reinforcement na… pero nang makita ko ang kilos nila, alam kong kalaban sila.

Agad akong nagpaputok ng M203.

Ilang beses ko silang napaurong, pero parang walang takot ang mga ito. Patuloy silang sumusulong habang kami, paubos na ang bala at lakas. Lumipat ako sa pilapil sa gitna ng palayan para magkaroon ng mas magandang pwesto. Doon ko na-realize ang totoong sitwasyon…

Hindi lang pala kami inambush.

PINAGHANDaan talaga nila kami.

Mula sa pwesto ko, nakita kong umaabot sa 30 hanggang 70 ang kalaban. May mga landmine pa sa unahan kung saan sana kami hihinto kung bumagal kami kanina. Doon ko naramdaman na baka hindi na kami makalabas nang buhay.

Lumipas ang oras na puro putok, sigawan, at usok ang paligid. Paulit-ulit nila akong sinisigawan na sumuko. Pero bilang Scout Ranger, hindi kami tinuruan para umatras habang may kasama pang naiwan.

Gumapang ako sa putik. Nagtago sa matataas na damo. Palipat-lipat ng pwesto habang nagpapaputok paminsan-minsan para isipin nilang marami pa kaming lumalaban. Kahit pagod na pagod na ako, pinilit kong manatiling kalmado.

Sa isip ko noon, hindi na sarili ko ang iniisip ko… kundi ang mga kasama ko. Lalo na ang Battalion Commander namin na itinuring naming parang ama.

Pero habang tumatagal ang laban, alam kong lumiliit na ang pag-asa niya.

Ilang oras pa ang lumipas bago unti-unting umatras ang kalaban paakyat sa high ground. Doon ko lang naramdaman na baka tapos na ang impyerno.

Makalipas pa ang ilang sandali, dumating din ang reinforcement. Hindi agad ako lumabas ng pinagtataguan ko natuto akong magduda sa bawat galaw matapos ang nangyari. Nang makasiguro akong tropa na talaga namin sila, saka lang ako lumantad.

Sa laban na iyon, nawalan kami ng isang mahusay at respetadong lider ang aming Battalion Commander. Ang iba kong kasamahan ay sugatan pero himalang nakaligtas.

At ako… naiwan bilang huling kayang lumaban sa pinakahuling bahagi ng engkwentro.

Hanggang ngayon, dala ko pa rin ang alaala ng araw na iyon. Isang paalala na sa digmaan, isang segundo lang ang pagitan ng buhay at kamatayan. Pero higit sa lahat, itinuro sa akin ng laban na iyon ang tunay na kahulugan ng tapang, disiplina, at paninindigan ang patuloy na lumaban kahit ikaw na lang ang natitirang nakatayo.

SALUDO SA LAHAT NG SUNDALONG NAG-ALAY NG BUHAY PARA SA BAYAN. 🇵🇭

Ako si Corporal Jacinto “Jack” Poblete isang sundalong inirekomenda para sa Medal of Valor. Marami na akong dinaanang bakbakan, pero may isang gabi noong May 28, 1988 sa Barangay Banlag, Valencia, Bukidnon… na habambuhay kong dadalhin sa alaala.
Madaling-araw noon. Tahimik ang paligid. Gasera lang ang ilaw sa maliit naming detachment sa Sitio Buko. Nagbabasa pa ako ng komiks bago matulog. Apat lang kaming naiwan sa kampo ako at tatlong trainee.
Bandang alas-dos ng umaga… bigla akong nagising sa putok ng baril at galaw sa labas.
Pagbangon ko, nanlaki ang mata ko.
NAPAPALIBUTAN NA KAMI.
Mahigit isanlibong yabag ang naririnig ko sa dilim. Tinatayang mahigit 100 armadong rebelde ang umatake sa maliit naming detachment.
Hindi na ako nag-isip.
Hinablot ko agad ang M3 ko at pinaputukan ang kalaban habang sumisigaw ako sa mga kasama ko:
“MAGHAGIS KAYO NG GRANADA!”
Umuulan nang malakas habang walang tigil ang putukan. Lumilipat-lipat ako ng puwesto para isipin nilang marami kami sa loob. Naglatag pa ako ng Claymore mines sa paligid kahit halos apat lang talaga kami.
Ayokong malaman nilang manipis ang depensa namin.
Pero habang lumalala ang bakbakan… tinamaan ako sa paa.
Dugo. Putik. Ulan. Bala.
Sinabihan ako ng mga kasama ko na umatras at magpahospital.
Pero iisa lang ang sagot ko:
“DITO LANG TAYO. HINDI TAYO AALIS.”
May mga rebelde pa raw na umakyat sa mga puno ng niyog para doon magpaputok pababa sa amin. Habang tumatagal ang laban, paubos na rin ang bala namin.
Sa isip ko noon…
“Baka dito na kami matapos.”
Pero bilang sundalo, kahit alam kong maaari kaming mamatay, sinira ko pa rin ang aming radyo at ilang kagamitan para hindi mapakinabangan ng kalaban sakaling mabihag kami.
Halos isang magasin na lang ng Armalite at ilang bala ng M203 ang natira sa amin.
Pero hindi kami bumigay.
Hanggang sa pagsikat ng araw… nagsimula nang umatras ang mga umaatake.
Doon lang namin nakita ang dami ng kanilang sugatan at naiwan sa paligid ng detachment.
Kalaunan, dumating ang reinforcement. Ngunit maingat silang lumapit dahil akala nila nabihag na kami.
Kaya itinaas ko ang bandera at sumigaw:
“KAMI PA RIN ‘TO!”
Sa kabila ng halos imposibleng laban… nakaligtas kaming apat.
At hanggang ngayon, iyon pa rin ang pinakamatinding engkwentro na hinarap ko bilang sundalo.
“Akala ko talaga… hindi na kami makakalabas nang buhay.”