FII YII

IPINAHIYA KO NANG MALAKAS ANG LALAKING NAKAUPO SA BUS DAHIL HINDI NIYA AKO PINAUPO—PERO NAPATAKIP AKO NG BIBIG SA MATINDING KAHIHIYAN NANG TUMAYO SIYA AT KUNIN ANG KANYANG MGA SAKLAY.

Gabi na at umuulan nang malakas. Pagod na pagod si Clara mula sa maghapong pagtatrabaho sa opisina. Puno ang bus, basa ang sahig, at kailangan niyang tumayo habang nakakapit sa hawakan.

Sa kanyang harapan, may isang lalaking nakaupo. Si Manuel. Tahimik lang itong nakatingin sa kawalan, yakap-yakap ang kanyang lumang backpack.

Dahil sa pagod, stress, at inis, hindi na napigilan ni Clara ang sarili. Tumaas ang boses niya, sapat para marinig ng mga kalapit na pasahero.

"Ang hirap talaga sa panahon ngayon," parinig ni Clara, nakatingin nang matalim kay Manuel. "Wala na yatang mga gentleman. Ang iba diyan, nakaupo nang komportable habang ang mga babae, hirap na hirap tumayo. Mga walang delicadeza."

Tumingin ang ibang pasahero. Ang ilan ay naawa kay Clara, ang iba ay nagtaka kay Manuel. Pero si Manuel? Hindi siya sumagot. Hindi siya nakipagtalo. Dahan-dahan lang siyang yumuko, tila tinatanggap ang masasakit na salita ni Clara, at may bakas ng matinding kalungkutan sa kanyang mga mata.

Paki-click po ang asul na link sa comments para mabasa ang buong kwento.!👇👇👇 🤎❤️🌧️

IPINAKASAL AKO SA ISANG BILYONARYONG TINAGURIANG "HALIMAW" DAHIL SA KANYANG ITSURA—NGUNIT NANG IPAGTANGGOL KO SIYA SA HARAP NG AKING SAKIM NA PAMILYA, ISANG NAKAKAGULAT NA KATOTOHANAN ANG KANYANG INILANTAD UPANG DURUGIN SILA.
Ang Pambayad-Utang na Prinsesa

Ako si Elara, dalawampu't tatlong taong gulang. Nang mamatay ang aking mga magulang sa isang trahedya, inagaw ng aking tiyuhin na si Don Carlos ang kumpanya ng aming pamilya. Imbes na palaguin ito, ginamit niya ang pondo para sa kanyang mga bisyo. Dahil sa pagiging sugarol, nabaon siya sa bilyun-bilyong utang sa mga bangko at sa mga mapanganib na sindikato.

Upang isalba ang kanyang sarili mula sa pagkakakulong at k**atayan, ipinagbili niya ako.

Ipinagkasundo niya akong ipakasal kay Don Leandro Imperial. Si Leandro ay ang pinak**ayaman, pinak**akapangyarihan, at pinakakinatatakutang CEO sa buong Asya. Subalit, hindi siya lumalabas sa media. Kilala siya sa high society sa iisang bansag: Ang "Halimaw".

Ayon sa mga chismis, si Leandro ay may bigat na halos apat na raang libra (400 lbs), may mukhang puno ng peklat dahil sa isang aksidente, at halos hindi makalakad sa sobrang katabaan.

"Magpakasaya ka sa baboy mong asawa, Elara!" natatawang pang-iinsulto ng aking pinsan na si Vanessa habang inaayusan ako sa araw ng aking kasal. "Ipagpasalamat mo na lang na mayaman siya! Kahit nakakadiri siyang tabihan sa gabi, at least mababayaran mo ang mga utang ng Daddy! Hahaha!"

Umiyak ako nang palihim. Nasusuklam ako sa kanila, ngunit tinanggap ko ang aking kapalaran. Para sa kaligtasan ng nakababata kong kapatid na si Toby na nasa pangangalaga pa rin ni Don Carlos, pumayag akong isakripisyo ang buhay ko at maging asawa ng tinaguriang halimaw.

Ang Kasal sa Altar

Nang bumukas ang malalaking pinto ng katedral, naglakad ako patungo sa altar na parang naglalakad patungo sa aking bitayan. Doon ko unang nakita ang aking mapapangasawa.

Hindi nga nagk**ali ang mga chismis. Napakalaki niya. Ang kanyang custom-made na suit ay halos pumutok sa laki ng kanyang tiyan. Ang kanyang mukha ay balot ng makapal at magulong balbas, may mga malalaking peklat na sumasakop sa kanyang pisngi, at tila nahihirapan siyang huminga. Pinagpapawisan siya nang malapot at nakayuko lamang siya.

Paki-click po ang asul na link sa comments para mabasa ang buong kwento.!👇👇👇 🤎🩶🌕

ANG SINGSING NA DAMO NG BATANG HAMOG: MAKALIPAS ANG 25 TAON, BUMALIK ANG PULUBI BILANG BILYONARYO UPANG IPALUHOD ANG MGA TAONG HUMAMAK SA KANYA.

Ang Anghel sa Likod ng Bakod

Ako si Leo. Dalawampu't limang taon na ang nakalipas, isa lamang akong madungis, buto't balat, at ulilang pulubi na nakatira sa malamig na kalsada. Wala akong pamilya at walang maayos na masilungan. Araw-araw, paborito kong tumambay sa labas ng matataas na bakal na bakod ng St. Catherine International Academy. Tuwing lunch break, nakakapit ang maliliit at maiitim kong k**ay sa rehas, pinapanood ang mga mayayamang estudyante na kumakain ng mga masasarap na pagkain—mga pagkaing hanggang amoy at tingin ko lamang.

Isang araw, hindi ko na kinaya. Bumagsak ako sa gilid ng bakod dahil sa tatlong araw na walang laman ang sikmura ko. Nanlabo ang paningin ko at inakala kong iyon na ang huling araw ko sa mundo.

Ngunit nang imulat ko ang aking mga mata, may isang maliit na k**ay na nag-abot sa akin ng isang mamahaling bento box mula sa siwang ng bakal na bakod.

"Kainin mo na, wag kang matakot," isang malambing na boses ang sumalubong sa akin.

Siya si Clara. Pitong taong gulang siya noon, anak ng isang bilyonaryong real estate tycoon. Nakasuot siya ng malinis at puting uniporme. Mula noong araw na iyon, naging lihim na ritwal na namin ang pagkikita sa bakod. Tuwing alas-dose ng tanghali, palihim siyang lumalapit at ibinibigay sa akin ang kalahati ng kanyang masarap na baon. Minsan, inaabutan niya rin ako ng malinis na damit at mga lumang libro.

"Salamat, Clara," laging bulong ko, puno ng luha ang mga mata.

"Wag mong kakalimutang mag-aral magbasa ha? Para paglaki mo, maging boss ka rin tulad ni Papa," nakangiting sagot niya, na parang hindi nakikita ang dumi sa aking katawan. Sa paningin niya, tao ako.

Ang Pangakong Pinagtawanan

Isang araw, hindi ako nakapunta sa bakod. Nang sumunod na araw, humangos ako pabalik doon ngunit hindi upang humingi ng pagkain. Tumakbo ako at masayang tinawag si Clara.

Nang lumapit siya, nakita kong kasama niya ang kanyang mga mayayamang kaklase at ang mapagmataas niyang pinsan na si Troy.

"Clara! Aalis na po ako!" umiiyak ngunit masayang balita ko sa kanya. "May mabait pong mag-asawang dayuhan na umampon sa akin! Pupunta na po akong Amerika!"

Nagliwanag ang mukha ni Clara. Maluha-luha niyang hinawakan ang k**ay ko sa siwang ng bakod. "Wow! Mamimiss kita, Leo! Mag-aral kang mabuti ha?"

May inilabas ako mula sa bulsa ko—isang singsing na gawa sa pinagtagpi-tagping tuyong damo na buong gabi kong pinaghirapang buuin. Ibinigay ko ito sa kanya.

"Wala po akong maibigay na regalo o pambili ng ginto," nanginginig kong sabi. Tinitigan ko siya nang diretso sa mga mata. "Pero pangako ko sa'yo, Clara... kapag lumaki na ako at yumaman, babalikan kita. Ibibigay ko sa'yo ang buong mundo."

Nang marinig ito ng kanyang pinsan na si Troy, humalakhak ito nang napakalakas at may halong pandidiri.

"Hahaha! Isang pulubi, babalikan ang prinsesa namin?!" pang-iinsulto ni Troy, sabay turo sa akin. "Nabaliw na yata ang batang hamog na 'to sa gutom! Tignan mo nga 'yang binigay mo, basura! Kahit lumaki ka pa, basura ka pa rin, boy! Hindi nababagay ang isang hampaslupang tulad mo sa pamilya namin!"

Paki-click po ang asul na link sa comments para mabasa ang buong kwento.!👇👇 🧡🩷🌕

BINUHUSAN NG YELO NG ISANG MAYABANG NA BILYONARYO ANG ANAK KO SA KASAL NG KAPATID KO DAHIL AKALA NIYA MAHIRAP KAMI! PERO NANG DUMATING ANG ASAWA KO, NANGINIG AT LUMUHOD ANG BILYONARYO SA TAKOT!

Isang inosenteng bata ang pinahiya at binuhusan ng yelo ng isang matapobreng bilyonaryo sa isang marangyang kasal. Ngunit hindi niya inasahan na ang ama ng kawawang bata ay ang mismong taong magpapabagsak at wawasak sa buong imperyo niya sa isang iglap. Basahin ang buong kwento ng hustisya at paghihiganti.

Nabalot ng nakakabinging katahimikan ang grand ballroom nang umalingawngaw ang pilit, nanginginig, at basag na iyak ng aking limang-taong-gulang na anak matapos siyang buhusan ng isang pitsel ng nagyeyelong tubig—isang malupit na eksena na hindi lang wawasak sa puso ko bilang isang ina, kundi tuluyang magpapabagsak sa pinak**akapangyarihang angkan sa buong siyudad. Hindi nila alam, ang inosenteng batang pinahiya nila ay ang nag-iisang prinsesa ng lalaking may hawak ng kanilang mga buhay.

Ako nga pala si Maya. Sa aming pamilya, ako ang tinaguriang "black sheep" o ang suwail na anak. Bakit? Dahil pinili kong talikuran ang yaman at pangalan ng aming pamilya para pakasalan ang lalaking tunay na nagpatibok ng puso ko—si Leon.

Sa paningin ng aking matapobreng ina na si Doña Esmeralda, isa lamang "hampaslupa" at simpleng empleyado si Leon. Hindi raw ito bagay sa aming pamilya. Kaya naman, mula nang magpakasal kami, itinaboy na nila ako. Namuhay kami ni Leon nang simple ngunit punong-puno ng pagmamahal, lalo na nang dumating ang aming anghel na si Lily.

Ngunit dumating ang araw ng kasal ng aking nakababatang kapatid na si Clara. Nakapangasawa siya ng isang bilyonaryo—ang anak ni Don Arturo, isa sa pinak**ayaman at pinak**aimpluwensyang negosyante sa bansa. Dahil pamilya ko pa rin sila, pinilit kong dumalo bitbit ang aking anak. Si Leon ay hindi nakasama agad dahil may "emergency business trip" daw siya sa ibang bansa.

Pagdating namin sa marangyang hotel kung saan ginanap ang reception, agad pinaramdam sa akin ng nanay ko ang aking lugar. Ikinahihiya niya ang suot naming simpleng damit ni Lily. Imbes na sa table ng pamilya kami paupuin, inilagay niya kami sa Table 50—ang pinakasulok na mesa malapit sa pinto ng kusina, malayo sa mga kumikinang na chandelier at mga VIP guests.

Tahimik lang kaming nakaupo ni Lily habang nagsasaya ang lahat. Dahil malayo kami sa buffet at matagal bago isilbi ang pagkain sa aming pwesto, nagsimulang magutom ang anak ko.

"Mama, gutom na po ako. Pwede po bang kumuha ng cake doon?" malambing na pakiusap ng aking anak, habang nakaturo sa isang napakagandang dessert table sa gitna ng VIP area.

Paki-click po ang asul na link sa comments para mabasa ang buong kwento.!👇👇 🩵🧡🌚