AGRI T.V.

Paano Ipinapakita ng Isang Herbicide ang Maraming Paraan ng Pagsusuri sa mga Kemikal

Ang pagtatasa sa mga panganib na dulot ng mga kemikal ay isang mahirap at di-perpektong proseso na umaabot lampas sa larangan ng agham. Maraming salik ang kailangang isaalang-alang sa pagtatimbang ng gastos at benepisyo ng ganitong mga desisyon, kabilang ang agham, gobyerno, industriya, at publiko.

Sa aming kamakailang ulat, tinalakay namin ang patuloy na debate tungkol sa panganib ng glyphosate – isang herbicide na isa sa mga pinakamadalas gamitin sa buong mundo. Ang paggamit nito ay naging kontrobersyal, lalo na mula nang ideklara ng International Agency for Research on Cancer (IARC) ng World Health Organization noong 2015 na ito ay "malamang na nagdudulot ng kanser sa mga tao." Libu-libong magsasaka rin ang nagsampa ng kaso laban sa tagagawa nito, Bayer-Monsanto, na sinisisi ang produkto sa kanilang pagkakaroon ng kanser. May mga panalo at talo sa magkabilang panig sa mahabang serye ng legal na laban. Gayunpaman, sa pagsusuri nito noong 2023, ipinasiya ng European Chemicals Agency (ECHA) na muling aprubahan ang paggamit ng glyphosate, ngunit may ilang limitasyon. Ayon sa ECHA, ligtas ang produkto at walang matibay na batayan upang ito’y ipagbawal. Muling susuriin ang kemikal sa 2033.

Ipinapakita ng kasong ito kung gaano kakomplikado at masalimuot ang proseso ng pagtatasa ng panganib. Ang pagkakaiba ng opinyon sa pagitan ng IARC at ECHA ay may kinalaman sa uri ng datos na ginamit sa kanilang pagsusuri – ang IARC ay gumamit lamang ng pampublikong datos, samantalang isinama ng ECHA ang datos mula sa mga tagagawa ng produkto. Bukod dito, isinasaalang-alang din ng ECHA ang praktikal na sitwasyon at kung ang antas ng aktwal na pagkakalantad sa kemikal ay talagang mapanganib. Dagdag pa rito, may iba pang epekto maliban sa toksikolohiya sa tao – tulad ng ebidensya ng pinsala sa populasyon ng mga insekto. Malaki rin ang papel ng opinyon ng publiko, na maaaring maglagay ng presyon sa mga gumagawa ng patakaran. Kapag naging negatibo ang pananaw ng publiko tungkol sa isang kemikal, maaaring mahirap o halos imposibleng baguhin ito.

Ang glyphosate ay isa lamang sa maraming kemikal na dumaan sa parehong landas – mula sa pagiging kapaki-pakinabang, hanggang sa pagiging pangkaraniwan, at kalaunan ay nagkakaroon ng masamang reputasyon. Sa kabila ng mga pagbabago at pagbuti sa regulasyon ng kaligtasan at pagtatasa ng panganib sa mga kemikal, madalas pa ring mangyari ang parehong pattern kapag lumalabas ang isang kemikal mula sa laboratoryo at hinahayaang gumalaw ang pamilihan. Sa ganitong sitwasyon, nagkakaroon ng di-mapigilang paggamit o sobrang pag-asa sa isang teknolohiya. Ang glyphosate ay biktima ng sarili nitong tagumpay. Isa pang halimbawa ay ang PFAS – isang klase ng kemikal na napakahalaga sa maraming aplikasyon ngunit ngayon ay kinikilala bilang mapanira sa kapaligiran. Ang sobrang paggamit nito ang nagdulot ng matinding problema, kaya’t ipinatutupad na ngayon ang mga ganap na pagbabawal nito.

Upang mapabuti ang proseso ng pagtatasa ng panganib, kailangang magkaroon ng mas epektibong mga pamamaraan, tulad ng mga predictive models na maaaring matukoy kung ang isang substansiya ay mapanganib. Mahalaga rin ang papel ng mga kemiko – bahagi ng kanilang pagsasanay ang pag-unawa sa panganib ng kanilang trabaho. Ngayon, maraming kurso sa unibersidad ang nagtuturo na rin ng kahalagahan ng pagpapanatili ng kalikasan, alinsunod sa mga pamantayan ng Royal Society of Chemistry para sa akreditasyon ng mga kurso.

Gayunpaman, kulang pa rin ang suporta at insentibo upang mag-innovate at bumuo ng mga alternatibong kemikal. Halimbawa, ang pagpapalit ng estratehiya sa pest control o paggamit ng bagong produkto ay may kasamang panganib – hindi lamang sa gastusin ng pag-develop nito kundi pati na rin sa proseso ng pagpapatunay na ito ay ligtas at epektibo. Minsan, may pag-aalinlangan din sa mga diskusyon tungkol sa isang kemikal kung sa tingin ng mga gumagamit nito ay wala silang mas magandang alternatibo. Kung nais nating unti-unting palitan ang mga mapanganib na kemikal ng mas ligtas na opsyon, kailangan natin ng isang sistema na susuporta sa inobasyon, magpapadali sa pagdadala ng mga bagong produkto sa merkado, at pipigil sa sitwasyong nagiging "masyadong malaki para mabigo" ang isang produkto.

ANG PAGIGING MAGSASAKA

*"Ang pagiging magsasaka ay isang buhay na puno ng sakripisyo—gising sa madaling-araw, binubungkal ang lupa kahit tirik ang araw, at nagtitiis sa pagod at pawis para lamang may maihain sa hapag ng bawat pamilya. Ngunit sa kabila ng sipag at tiyaga, madalas ay lugi pa rin. Ang presyong itinakda sa kanilang ani ay hindi sapat para bumawi sa puhunan, hindi sapat para itaguyod ang pamilya, at hindi sapat para makapagpahinga nang panatag. Habang ang iba ay kumikita nang malaki sa kanilang pinaghirapan, sila nama’y patuloy na nag-aadjust, nagtitiis, at umaasang may darating na mas magandang bukas.

Ngunit ang tunay na magsasaka ay hindi sumusuko. Kahit ilang ulit siyang malugi, kahit gaano kababa ang presyo ng kanyang ani, patuloy siyang magbubungkal ng lupa. Hindi dahil sa wala siyang pagpipilian, kundi dahil ito ang kanyang buhay, ang kanyang pangarap, at ang kanyang pangako—ang ipagpatuloy ang buhay sa kabila ng lahat ng pagsubok.

Handa siyang harapin ang init ng araw, ang ulan, at ang malamig na hangin ng gabi. Handa siyang harapin ang kawalan, dahil naniniwala siya na ang bawat butil ng pawis na kanyang itinatanim ay may dalang pag-asa. At kahit hindi siya laging panalo sa laban ng buhay, alam niyang sa bawat pagsubok na kanyang nalalampasan, siya ay nagiging mas matibay.

Ang magsasaka ay hindi lamang nagbubungkal ng lupa—siya rin ay nagtatanim ng pangarap para sa kanyang pamilya at sa buong bayan. Kaya kahit ilang beses siyang madapa, babangon siyang muli, sapagkat alam niyang sa bawat pagsisikap, may ani ng tagumpay na darating."*