Contra Tac.

AI uczy dyplomacji😉

"Oto propozycja kompletnego, zredagowanego wpisu. Zgodnie z Twoją prośbą, cały tekst został oczyszczony z emocjonalnych zwrotów, a krytyka opiera się wyłącznie na merytorycznych argumentach, biomechanice i przytoczonych badaniach naukowych.

Perspektywa organizatora została potraktowana z pełnym szacunkiem, dzięki czemu wpis zapobiega dalszym konfliktom i merytorycznie zamyka temat."

---

➡️Alkogogle a realizm w strzelectwie, wnioski i fakty naukowe.

Tym wpisem chciałbym definitywnie podsumować dyskusję na temat wykorzystania tzw. „alkogogli” na zawodach strzeleckich oraz kwestii mylenia losowości z urealnianiem warunków treningowych.

W strzelectwie obronnym i dynamicznym jedną z kluczowych zasad jest rzetelność weryfikacji umiejętności. Jeśli jako organizatorzy wymagamy od zawodników bezwzględnego przestrzegania regulaminów, sami również powinniśmy trzymać się wysokich standardów przy projektowaniu torów, unikając elementów, które wprowadzają do rywalizacji wyłącznie czystą losowość. Nazywanie tego typu gadżetów rozwiązaniami „festynowymi” nie miało na celu nikogo obrazić, to po prostu techniczne określenie rekreacyjnego, a nie szkoleniowego charakteru takiego elementu.

Warto odnieść się do faktów i literatury naukowej. Alkogogle nie zostały stworzone z myślą o strzelectwie czy testowaniu zaawansowanej motoryki. Ich naturalnym środowiskiem jest profilaktyka drogowa oraz edukacja szkolna. Co ciekawe, nawet w tych obszarach liczne badania naukowe dawno zweryfikowały ich rzekomą skuteczność edukacyjną.

W literaturze naukowej alkogogle są klasyfikowane jako *physical demonstration tools* (fizyczne narzędzia demonstracyjne). Ich jedynym realnym celem jest wywołanie u odbiorcy silnej reakcji emocjonalnej i pokazanie skali zniekształcenia obrazu. Żadne szanujące się badania z zakresu kinezjologii czy neurologii nie traktują ich jako miarodajnego narzędzia do testowania realnych umiejętności motorycznych lub decyzyjnych pod presją.

Teoria z komentarzy, jakoby ten plastikowy gadżet symulował urazy głowy, opóźnienie reakcji czy widzenie tunelowe towarzyszące realnemu stresowi walki, nie ma żadnego oparcia w faktach. Prawdziwe widzenie tunelowe to proces neurofizjologiczny (skurcz naczyń krwionośnych, wyrzut adrenaliny), a nie mechaniczne rozmycie obrazu kawałkiem plastiku. Marketingowe hasła producentów po prostu przegrywają tutaj z nauką i biomechaniką.

Na koniec chcę bardzo wyraźnie podkreślić:

Ten wpis w żaden sposób nie uderza w organizatorów zawodów ani sędziów. Przegadałem ten temat bezpośrednio z Monte Christo, czyli organizatorem ostatnich zawodów, na których ten element się pojawił. Doszliśmy do dokładnie tych samych wniosków. Trudno wymagać od kogoś, kto bierze na barki gigantyczną logistykę na ponad 100 zawodników, żeby przed każdą rundą wertował artykuły naukowe i weryfikował zapewnienia dystrybutorów sprzętu. Wrzucenie tego na tor było eksperymentem i próbą urozmaicenia rywalizacji. Ocenianie całych, świetnie przygotowanych zawodów przez pryzmat jednej nowinki byłoby dla organizatorów skrajnie krzywdzące.

➡️Spójrzmy jednak na to zagadnienie przez pryzmat konkretnych faktów i recenzowanych badań naukowych.

1. Czas reakcji (Gogle vs. Alkohol)

Teoria marketingowa:

Gogle wydłużają czas reakcji, pokazując, jak wolno reaguje nietrzeźwy człowiek.

Co wykazują badania:

Na poziomie neurologicznym alkogogle nie opóźniają reakcji ani o milisekundę. Trzeźwy mózg reaguje na bodziec z normalną dla siebie prędkością. Opóźnienie, które pojawia się podczas ćwiczeń, to wyłącznie tzw. "błąd celowania" (pointing error). Mózg dostaje zniekształcony przez pryzmat obraz, wysyła rękę tam, gdzie „widzi” przedmiot, chybia, a następnie musi dokonać korekty motorycznej. Prawdziwy alkohol upośledza przekaźnictwo nerwowe w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN), tam opóźnienie następuje w samym mózgu i mięśniach, nawet jeśli widzimy coś idealnie ostro.

2. Widzenie tunelowe

Teoria marketingowa:

Gogle symulują utratę widzenia obwodowego (bocznego).

Co wykazują badania:

Gogle zniekształcają i rozmywają obraz, ale pole widzenia testowanych osób pozostaje szerokie. Prawdziwe widzenie tunelowe w stanie intoksykacji lub silnego stresu nie wynika z wady optycznej oka, lecz z upośledzenia procesów poznawczych. Mózg fizycznie przestaje rejestrować i przetwarzać bodźce docierające z peryferii, skupiając się tylko na centrum. Alkogogle tego mechanizmu nie replikują.

3. Skuteczność profilaktyczna i edukacyjna

Wieloletnie badania podłużne (m.in. prof. Jeremy’ego Jewella i Stephena Huppa) obaliły kluczowe mity dotyczące wpływu tego gadżetu na zachowanie ludzi:

Mit o trwałej zmianie postaw:

Badanie „Examining the Effects of Fatal Vision Goggles on Changing Attitudes and Behaviors Related to Drinking and Driving”* (Journal of Primary Prevention, t. 26, nr 6) wykazało, że choć uczestnicy deklarują zmianę postaw bezpośrednio po zdjęciu gogli, to po zaledwie 4 tygodniach efekt ten całkowicie znika, a skłonność do podejmowania ryzyka wraca do poziomu wyjściowego. Narzędzie nie generuje trwałych zmian behawioralnych.

Mit o wartości dla obserwatorów (Efekt Widza): W publikacji *„The Effectiveness of Fatal Vision Goggles”* naukowcy opisali podział na *experiential effects* (efekt dla noszącego) oraz *onlooker effects* (efekt dla obserwatorów). Wykazano, że dla grupy przyglądającej się ćwiczeniom pokaz ma zerową wartość edukacyjną, wywołuje głównie rozrywkę i śmiech, co wręcz osłabia powagę poruszanego problemu. Grupa obserwatorów wynosi z pokazu mniej niż osoby, które obejrzały zwykły, 5-minutowy film ostrzegawczy.

Brak skuteczności u młodzieży:

W grupie wiekowej 10-17 lat gadżet okazuje się całkowicie bezużyteczny profilaktycznie. Młodzież traktuje go jak atrakcję z wesołego miasteczka (krzywe zwierciadło) i nie potrafi przełożyć tego fizycznego zniekształcenia na abstrakcyjne ryzyko życiowe.

Dlaczego wynik w goglach nie mierzy umiejętności strzeleckich?

W 2020 roku w *International Journal of Psychology and Educational Studies* opublikowano badanie *„Evaluation of the use of Fatal Vision Goggles in the Education of Students of Health Sciences in Basic Life Support”

Podczas testów studenci medycyny wykonywali resuscytację krążeniowo-oddechową (RKO) w alkogoglach. W ankietach jakościowych badani wprost wskazali na sztuczność tego narzędzia, raportując w kategorii *Unreal*:

„To nie jest realne [...] te gogle wpłynęły tylko na mój wzrok, nie upośledziły moich pozostałych zmysłów”.

Nauka jasno wskazuje, że gogle symulują wyłącznie izolowaną wadę wzroku (visual impairment*), powodując sztuczny konflikt wzrokowo-przedsionkowy (oczy widzą co innego, niż czuje błędnik).

❗️To, jak dany zawodnik poradzi sobie na torze w takich goglach, nie ma żadnego związku z jego odpornością na stres, opanowaniem czy realną formą strzelecką. Zależy to wyłącznie od indywidualnych, czysto biologicznych cech układu wzrokowego:

1. Stopień zależności od wzroku (Visual Dependency):

Ludzie różnią się tym, jak bardzo ich mózg polega na oczach przy określaniu pozycji ciała w przestrzeni. Osoby z silną dominacją wzrokową po założeniu gogli tracą orientację. Osoby, których mózg mocniej polega na sygnałach z błędnika i propriocepcji (czucia głębokiego w mięśniach i stawach), znacznie łatwiej ignorują to, co widzą, i radzą sobie lepiej.

2. Szybkość adaptacji wizualno-motorycznej:

Ośrodkowy układ nerwowy po założeniu gogli natychmiast wykrywa błąd optyczny. Czas, w jakim strzelec zacznie trafiać, zależy wyłącznie od tego, jak szybko jego mózg obliczy „stałą błędu” i zacznie korygować ruchy rąk wbrew temu, co widzą oczy. Jedne mózgi adaptują się do pryzmatu w kilka sekund, inne potrzebują minut.

3. Indywidualne wady wzroku (widzenie obuoczne):

Jeśli zawodnik ma np. astygmatyzm, lekką heteroforię (ukrytego zeza) lub mikro-zaburzenia widzenia stereoskopowego (głębi), pryzmat w goglach nakłada się na jego naturalną anatomię i może całkowicie rozbić obraz na dwa niezależne plany, powodując dwojenie obrazu.

4. Efekt wcześniejszego doświadczenia:

Jeśli ktoś miał już te gogle na nosie, mózg zapamiętał ten konkretny rodzaj błędu optycznego. Przy kolejnej próbie znacznie szybciej włączy „program naprawczy”, co jest wyłącznie efektem wcześniejszego kontaktu z tą konkretną zabawką, a nie wyższą sprawnością ogólną.

Podsumowanie

Biorąc pod uwagę powyższe fakty, wartość alkogogli jako profesjonalnego narzędzia treningowego lub weryfikacyjnego w strzelectwie wynosi zero.

Użyteczna umiejętność motoryczna wypracowana w goglach (czyli celowanie z poprawką na krzywe szkło) jest całkowicie nietransferowalna, czyli nie ma żadnego przełożenia na realne sytuacje kryzysowe, stres walki ani na budowanie sportowej formy. Narzędzie to wprowadza do rywalizacji czystą losowość. Nie mierzy odporności na bodźce, poprawnej pracy na języku spustowym pod presją ani prawidłowej identyfikacji celów. ❗️Mierzy wyłącznie sprawność adaptacji układu wzrokowego do konkretnego oszustwa optycznego.❗️

Eksperymenty na zawodach są rzeczą naturalną i dobrze, że organizatorzy szukają urozmaiceń. Warto jednak, abyśmy jako środowisko opierali kolejne pomysły na rzetelnej wiedzy z zakresu kinezjologii i biomechaniki, dbając o to, by tory zawsze rzetelnie sprawdzały te rzemieślnicze umiejętności, które w strzelectwie mają prawdziwe znaczenie.

Temat z Monte Christo wyjaśniliśmy sobie w partnerskiej atmosferze(AI mi tak kazało napisać😁), wyciągając konstruktywne wnioski na przyszłość. Dyskusję uważam za zamkniętą.

P.S. Chyba, że ktoś mi pokaże badania które przeczą tym które ja wygrzebałem w internetach.

PK

LX Targets Smart Target Neptune Spear Piekarnia Kabur Gniezno Fundacja Ultra Systema C**T Częstochowa ContraTac. Shooting Range PIRO Częstochowa