Rudaraija

Mój post o bezdomnym podrzucającym mi pod drzwi puste flaszki po wódce został viralem i nadal się kręci - na chwilę obecną 111 udostępnień, reakcji prawie 1800, komentarzy ciągle przybywa.
Komentują głównie kobiety, co daje jakieś pojęcie o tym, która płeć naszego gatunku częściej daje się ponieść porywom serca i zostaje niemile doświadczona, lub po prostu - która płeć częściej pisze komentarze. Większość komentujących deklaruje, że woli pomagać zwierzętom, bo są wdzięczne, nie krzywdzą, nie kłamią, nie zdradzają, nie chleją i zazwyczaj nie srają na wycieraczki (aczkolwiek psom sąsiadów czasem się zdarza).
I tu mój osobisty smutek. Niestety, nie został viralem żaden z moich postów o fundacji. I choć udostępniam informacje co chwila, że jest fundacja, że jest ponad 40 uratowanych zwierząt, które ogarniam sama, że są potrzeby, że przydałoby się najdrobniejsze nawet wsparcie i pomoc, że każda złotówka ma znaczenie - nikt, dosłownie nikt z deklarujących pomoc zwierzętom mi nie pomógł.
Bo nie jesteśmy znani jak Gieniutkowo czy DIOZ, do których, mimo wielu afer pieniądze lecą jak emerytury katoliczek do Rydzyka? Akurat tak jak oni nie chcemy być znani. Ale chcemy być widziani i słyszani! Ratujemy zwierzęta, które nikogo nie obchodzą - węże, jaszczurki, morskie świnki i inne małe gryzonie. Potrzebujemy odpowiednich terrariów, klatek, wyposażenia, jedzenia. Te zwierzęta również chcą żyć. A są niewidoczne. Tak jakby tylko psy i koty miały monopol na ratowanie. Przykre to i bardzo niesprawiedliwe.
Oczywiście każdy wybiera komu chce pomagać i ja nic nikomu narzucać nie chcę i nie będę. Proszę tylko o chwilę refleksji nad tym, że we wszystkim na świecie powinna panować równowaga a każde stworzenie ma swoje miejsce w ekosystemie. Uratujemy wszystkie psy i koty a całej reszcie pozwolimy umierać, bo to "szkodniki", "ohydztwo". Czy to naprawdę jest pomaganie? Czy tak ma wyglądać lepszy świat? Bo jeśli tak, to ja nie chcę w nim żyć.