Persjarnia

Magiczne garnuszki do wykrywania rozumu prawdę powiedzą.

P.S.
Krzyżowiec - jak zwykle - ładnie się uśmiecha do zdjęcia a jego saraceński giermkojeniec - nigdy!

Testy na ludziach z Persjarnia 🥰

Drąg, czy rura - czyli o kopiach husarskich dodatkowe trzy grosze.

Południową Europę w XVIw kąsały boleśnie wojska Porty Osmańskiej. Habsburgom z nerwów puchła szczęka a cała sprawa załatwiana była najczęściej między Serbami, czasem między Węgrami (przy czym po obu stronach barykady).

Zdrowy rozsądek podparty przykrymi doświadczeniami kazał chrześcijanom porzucić tęgie zbroje typu zachodnioEuropejskiego i przejść na lżejsze (tureckie) wyposażenie dające więcej możliwości do manewru (dosłownie!). Taką - nieciężką jazdę zwano w Europie husarzami (husaŕ - z niemiecka czytano huZar, bo samotne S czyta się w niemieckim jak Z).

Hus, czy Gus to po słowiańsku gęś, czyli husarz, to taki, co gęś zręcznie "przyuważy". Na początku wojownicy tych formacji rekrutowali się niekoniecznie z młodzieży o nieskazitelnej reputacji - czyli po prostu z rozbójników "gęsiarzy". Takie pobłażliwe określenie mówi, że swoi bardziej mogli od nich oczekiwać "psoty" niż okrucieństwa.

Kopia była bardzo ważnym argumentem tak przeciw kawalerii jak i przeciw piechocie. Żeby jeździec atakujący kopią piechura, zaczepiwszy o ziemię nie wyleciał z siodła (i nie zdobył przy okazji olimpijskiego medalu w skoku o tyczce) było by dobrze, gdyby kopia się przy uderzeniu skruszyła. Żeby tak się mogło dziać, wiemy, że kopie były "drążone" (tzn. puste w środku - sklejane z dwóch lub więcej elementów tworzących razem "rurę").
Było to na tyle mocne, by przebić n-pla ale nie aż tak, by wysadzić husarza z siodła.

Bardzo to rozsądne rozwiązanie i stosowane było często (chciało by się napisać "prawie zawsze", ale chyba nie ma statystycznego opracowania tego tematu).