Psychodynamicznie

Wielu ludzi myśli, że zaufanie oznacza: „nigdy mnie nie skrzywdzisz”.

Tymczasem zranienia są nieuniknione, nawet w najzdrowszych relacjach.

Dwie osoby o różnych potrzebach, temperamentach, doświadczeniach i historiach czasem się ze sobą kłócą.

Ale to sposób, w jaki radzimy sobie ze zranieniem, buduje prawdziwą bliskość.

Prawdziwe zaufanie nie polega na tym, że nie zostaniemy zranieni, ani że nie zranimy bliskiej nam osoby.

Chodzi o pewność, że kiedy pojawią się trudności nie będziemy temu zaprzeczać ani od tego uciekać, że będziemy chcieli naprawić to, co się wydarzyło, i wrócić do kontaktu.

Zaufanie to wiara, że konflikt nie niszczy relacji. Dobre rozwiązanie nieporozumień pozwala na zbliżenie się do siebie.

Można być całkowicie nieszczęśliwym, a mimo to być mocno przywiązanym do utartych sposobów radzenia sobie z rzeczywistością. Psychoterapia jawi się wtedy jako zagrożenie dla wytworzonej względnej równowagi wewnętrznej. Zmiana, nawet najbardziej pożądana wydaje się być przerażającą perspektywą dla osób, które usztywniły się w swoich specyficznych sposobach myślenia, odczuwania, reagowania, relacji i wzorcach zachowań. Takie osoby jeśli decydują się podjąć terapię, to najczęściej jeszcze bardziej się usztywniają w swoich zachowaniach – to wydaje się być rozsądną strategią jeśli terapeuta uznany jest jako potencjalne zagrożenie dla trudnej choć wypracowanej równowagi. To usztywnienie przejawia się jako opór, który może manifestować się w najróżniejszy sposób – od spóźnień, przez zapominanie o sesjach i płatnościach po mówienie o rzeczach nie dotyczących problemów w życiu pacjenta. Każdy z nas oporuje przed zmianą, czasami zdanie sobie z tego sprawy w jaki sposób to robimy pomaga nam odczytać informacje jakie opór w sobie zawiera.