Oji-San

เลือกตั้งไทยทีไร คำถามเดิม ๆ จะวนกลับมาเสมอ

“ป้ายหาเสียงเยอะขนาดนี้ จำเป็นจริงไหม?”

ประเทศไทย = ป้ายเต็มเมือง

หน้าใหญ่ สีแรง คำคมสั้น

แต่ถามตรง ๆ เถอะ

👉 เราเลือกเพราะนโยบาย หรือเลือกเพราะ “เห็นหน้าซ้ำ ๆ จนชินตา”?

ตัดภาพมาที่ญี่ปุ่น

🇯🇵 ป้ายมีจำกัด ขนาดเท่ากัน วางเป็นระเบียบ

🇯🇵 ไม่มีแข่งกันว่าใครหน้าจะใหญ่กว่า

🇯🇵 ผู้สมัครต้องออกมายืนพูดเอง เจอคนจริง ๆ

มันเลยเกิดคำถามแรง ๆ ว่า

❗ บ้านเรากำลังเลือก “ผู้แทน”

หรือกำลังเลือก “แบรนด์การเมือง”?

ป้ายเยอะ = ใช้เงินเยอะ

เงินเยอะ = ได้เปรียบ

แล้วแบบนี้มันเรียกว่า “การแข่งขันที่ยุติธรรม” ไหม?

หลายคนบอก ป้ายคือการสื่อสาร

แต่ในยุคที่ทุกคนมีมือถือ

เรายังจำเป็นต้องใช้ทรัพยากรเมือง

แลกกับการจำหน้าเดิม ๆ อยู่หรือเปล่า?

ญี่ปุ่นไม่ได้เพอร์เฟกต์

แต่เขาพยายามทำให้

🔹 ผู้สมัครเริ่มจากจุดเดียวกัน

🔹 เมืองไม่กลายเป็นสนามโฆษณา

🔹 ประชาชนโฟกัสที่ตัวคนและความน่าเชื่อถือ

คำถามคือ

👉 ถ้าไทยลดป้าย

👉 ลดเสียง

👉 ลดความเปลือง

แล้วบังคับให้พูด “เนื้อหา” มากขึ้น

นักการเมืองจะยังอยากลงเลือกตั้งแบบนี้อยู่ไหม?

หรือจริง ๆ แล้ว…

ปัญหาไม่ใช่ป้าย

แต่คือเราคุ้นชินกับการเมืองที่ขายภาพ มากกว่าขายความรับผิดชอบ?