A Win
แชร์
ข้อมูลการติดต่อ, แผนที่และเส้นทาง,แบบฟอร์มการติดต่อ,เวลาเปิดและปิด, การบริการ,การให้คะแนนความพอใจในการบริการ,รูปภาพทั้งหมด,วิดีโอทั้งหมดและข่าวสารจาก A Win, ครีเอเตอร์ดิจิทัล, Bangkok.
စာကလေး အကပ်ခံလို့ 😆
06/06/2026
ဘဝ ရဲ့ အလှည့်အပြောင်း 😔 ပညာပေး
( ဇာတ်လမ်းတို ဝတ္ထု)
ဘဝရဲ့ အလှည့်အပြောင်း
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ အဆင့်မြင့်ရပ်ကွက်တစ်ခုမှာ ဦးမင်းသန့်တို့ မိသားစု နေထိုင်ခဲ့တယ်။
ခမ်းနားတဲ့ နှစ်ထပ်တိုက်ကြီး...
ဇိမ်ခံကားတွေ...
အောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ...
လူတော်တော်များများ အားကျရတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို သူတို့ ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့...
လူတွေက မြင်နေရတာက အောင်မြင်မှုရဲ့ အပြင်ပန်းပဲ ဖြစ်တယ်။
ဦးမင်းသန့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ငွေရှိရင် အရာအားလုံးကို ဝယ်ယူနိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်လာခဲ့တယ်။
တစ်နေ့တခြား မာနကြီးလာတယ်။
ဆင်းရဲတဲ့သူတွေကို အထင်သေးလာတယ်။
"ကြိုးစားရင် ငါလို ဖြစ်လာမှာပဲ..."
ဆိုတဲ့ စကားကို အမြဲပြောတတ်ခဲ့တယ်။
အလုပ်သမားတွေကို မလေးစားတော့ဘူး။
လူတွေက သူ့ကို လေးစားတာမဟုတ်ဘဲ သူ့ပိုက်ဆံကို လေးစားနေတာကို သူ မသိခဲ့ဘူး။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ...
ဘဝက သူ့အတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
စီးပွားရေးအခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲလာတယ်။
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ ဆုံးရှုံးလာတယ်။
အရှုံးပေါ်တဲ့ စာရင်းတွေက တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် များလာတယ်။
အစပိုင်းမှာတော့ ဦးမင်းသန့်က စိတ်မပူခဲ့ဘူး။
သူ့မှာ ငွေတွေ ရှိနေသေးတယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့...
တစ်လပြီး တစ်လ...
အကြွေးတွေ တောင်လိုပုံလာတယ်။
လုပ်ငန်းတစ်ခုပြီး တစ်ခု ပိတ်သိမ်းရတော့တယ်။
တစ်နေ့မှာတော့...
သူ အရမ်းချစ်တဲ့ အိမ်ကြီးကို ရောင်းချရတော့တယ်။
ပစ္စည်းတွေကို ကားပေါ်တင်နေကြတဲ့အချိန်...
သားဖြစ်သူ ကိုအောင်က ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်ကြည့်နေခဲ့တယ်။
ဒေါ်စုစုကတော့ မျက်ရည်ကို တိတ်တဆိတ် သုတ်နေခဲ့တယ်။
ဦးမင်းသန့်ကတော့ အိမ်ကြီးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြန်ကြည့်ရင်း...
သူ့ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ရှုံးနိမ့်မှုရဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားခဲ့ရတယ်။
တစ်ချိန်က လူတွေ အားကျခဲ့တဲ့ မိသားစုဟာ...
မြို့စွန်က အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးကို ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရတယ်။
မိုးယိုတဲ့ အမိုး...
ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အခန်း...
ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဘဝ...
အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီညမှာ...
ဦးမင်းသန့်ဟာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း မျက်ရည်ကျခဲ့တယ်။
"ငါ မိသားစုကို ဒုက္ခပေးမိပြီ..."
လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ...
သားဖြစ်သူ ကိုအောင်က သူ့ဘေးနား လာထိုင်တယ်။
"အဖေ..."
"ကျွန်တော်တို့ အိမ်ကြီး မရှိတော့ဘူး..."
"ကားတွေ မရှိတော့ဘူး..."
"ဒါပေမဲ့ အဖေ ရှိသေးတယ်..."
"အမေ ရှိသေးတယ်..."
"ကျွန်တော် ရှိသေးတယ်..."
"ကျွန်တော်တို့ မိသားစု အတူရှိနေသေးတယ် မဟုတ်လား..."
ဆိုတဲ့ စကားကို ပြောလိုက်တယ်။
အဲ့ဒီစကားက...
ငွေသန်းပေါင်းများစွာထက် ပိုတန်ဖိုးရှိခဲ့တယ်။
ဦးမင်းသန့်ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လာခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး...
သူ မာနကို ချလိုက်တယ်။
အလုပ်သေးသေးလေးကနေ ပြန်စလုပ်တယ်။
ဒေါ်စုစုက စျေးရောင်းတယ်။
ကိုအောင်က စာကြိုးစားတယ်။
ဘဝက မလွယ်ကူခဲ့ဘူး။
ဒါပေမဲ့...
သူတို့ မိသားစု လက်မလျှော့ခဲ့ဘူး။
နှစ်တွေ ကြာလာခဲ့တယ်။
တစ်နေ့မှာ...
သူတို့ရဲ့ ဘဝဟာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် တိုးတက်လာခဲ့တယ်။
အရင်လို မချမ်းသာတော့ဘူး။
ဒါပေမဲ့...
အရင်တုန်းက မရှိခဲ့တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုမျိုး ရှိလာခဲ့တယ်။
တစ်ညနေခင်း...
မိသားစုသုံးယောက် အတူထိုင်ရင်း နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်နေခဲ့ကြတယ်။
ဦးမင်းသန့်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
"ပိုက်ဆံတွေ ဆုံးရှုံးခဲ့တယ်..."
"ဒါပေမဲ့ ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး သင်ခန်းစာကို ရခဲ့တယ်..."
"ချမ်းသာမှုက အမြဲတမ်း မတည်မြဲဘူး..."
"မိသားစုမေတ္တာကသာ တည်မြဲတယ်..."
"မာနက လူကို မြင့်တင်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး..."
"နှိမ့်ချမှုကသာ လူကို ကြီးမြတ်စေတယ်..."
ဘဝဆိုတာ...
တစ်ခါတစ်ရံ မြင့်မားတယ်...
တစ်ခါတစ်ရံ နိမ့်ကျတယ်...
ဒါပေမဲ့...
မိသားစုကို တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့သူ...
အလုပ်ကြိုးစားတတ်တဲ့သူ...
ဘယ်တော့မှ တကယ် မရှုံးနိမ့်ပါဘူး။
คลิกที่นี่เพื่อเป็นสมาชิก?
