yemekfelsefesi

1923 mübadelesini duydunuz mu?
Birinci Dünya Savaşı sonrası imzalanan Lozan Antlaşması’yla, Türkiye ve Yunanistan arasında din esaslı bir nüfus değişimi başlatıldı. Yaklaşık 1,2 milyon Ortodoks Anadolu’dan Yunanistan’a, 500 bine yakın Müslüman ise Yunanistan’dan Türkiye’ye gönderildi. Dilin, kültürün, aidiyetin pek bir önemi yoktu; Ortodoks olan gitti, Müslüman olan geldi.
Giden de gelen de yanında kültürlerini ve yemeklerini yanlarına götürdü.

Bu yazıda, İstanbul’da unutulan sofranın Yunanistan’da nasıl yaşamaya devam ettiğini, bir önceki yazının devamı olarak ele aldım.
Yunanistan seyahatlerimde son birkaç seferdir “Politiki Kouzina”ya rastlıyorum. Yani İstanbul Mutfağı’na.
İstanbul’dan gitmiş, orada kalmış yemeklere. İsmiyle ve aidiyetiyle yaşamaya devam eden tabaklara. Çünkü İstanbul mutfağı, uzun süredir kendi evinde misafir muamelesi görüyor.
Sahibi yok, hatırlayanı az. Anlatanı neredeyse hiç yok.
Biz hatırlamadıkça, isimlerini anmadıkça, menülere geri çağırmadıkça; İstanbul’a ait olan bu yemekler başka mutfaklarda, başka dillerde, başka kimliklerle yaşamaya devam ediyor.
Bu bir hırsızlık hikâyesi değil. Bu, sahipsiz bırakılmış bir mutfağın hikâyesi.

Yazının devamı profilimdeki Substack linkinde…

Ben Milano’ya gelen herkese pizza ve makarna yerine Milano mutfağını denemelerini öneriyorum.

Ama İstanbul’a geldiğimde, kendimi sizlere iyi kebapçıları sorarken buluyorum.

Neden?

İtalya ve İspanya’da bölgesel mutfaklar bu kadar netken, İstanbul mutfağının izini sürmek neden bu kadar zor? Balıkçılar dışında, bu şehrin kendine ait yemekleri nerede?

Bugün mesele kebabın iyi ya da kötü olması değil. Mesele, İstanbul’da dışarıda yemek denildiğinde seçeneklerin büyük ölçüde tek bir mutfak etrafında dönmesi. Artık İstanbul deyince kimsenin aklına ilk başta işkembe çorbası, çiroz, tarama yada kazandibi, keşkül gelmiyor.

Yazının tamamı profilimdeki Substack linkinde...