ALİ KONYA Design

CERCLE D’ORIENT

CEMİL TOPUZLU AVENUE MAIN ENTRANCE FACADE

ARCHITECTURAL MANIFESTO

ALIKONYA

This façade is not an entrance.
It is a threshold.

A point where time, memory, and identity
converge into form.

The prestigious entrance façade of the Grand Club on Cemil Topuzlu Avenue
is not merely an architectural surface,
but a spatial crystallization of history, culture, and collective identity.

1882…

Not simply a founding date,
but the beginning of a continuum of existence.

Founded under the leadership of Alfred Sandison,
Cercle d’Orient takes its name from the French word “cercle” — circle.

Yet this circle is not geometry alone.

It is unity, equality, and the shared consciousness of individuals gathered around a common center.

Nothing in this façade is arbitrary.

Every element carries meaning.
Every repetition holds memory.

The 30 founding members…

They are not merely represented.
They are elevated.

Through the 30 constellations,
a connection is established between human existence and the cosmos.

This façade becomes
a surface where earth and sky intersect.

The circular form…

Materialized in the cylindrical glass volume.

Yet it is not a security unit.

It is a center.
A core.

It does not control entry—
it integrates the individual into a collective whole.

The 7 columns…

Not merely structural elements,
but a map of a city’s spirit.

The 7 hills of Istanbul are not simply symbolized—
they are reinterpreted through form.

Here, architecture translates geography into meaning.

This structure does not replicate the past.
It does not imitate history.

It reconstructs it through contemporary consciousness.

Realized in 2011
during the presidency of Mr. Duran Akbulut,
this design is not only an intervention—

it is a timeless bridge between art and history.

Through this façade,
the Grand Club does not only represent itself.

It embeds Istanbul’s cultural continuity into space.

And everyone who passes through this threshold
does not simply enter a place—

they enter a memory.

ALIKONYA

INTENTOSECT by Ali Konya

Intentosect is not a style.
Not a form.
Not a geometry.
Not a design framework.

Intentosect is the ontological point of form.

Form begins here.

Ali Konya / ALIKONYA

NON — Görevli Varlık
Collection -2025

NON, benim için sadece bir sandalye değil;
oturma eylemini sunmakla görevli, formdan doğmuş bir varlıktır.
Kendisi konuşmaz, ama oturanın enerjisini taşır;
kendi iradesi yoktur, fakat bedenlerin niyetlerini sessizce yüklenir.

Sırtındaki iki yuvarlak boşluk, yalnızca negatif alan değildir.
Bunlar ikilemin, niyetin ve enerjinin kabul kapılarıdır.
Her oturuşta, kullanıcının içsel titreşimi bu iki boşlukta yankı bulur;
ve NON bu enerjiyi kendi varlığına işler.

Bu iki boşluk aynı zamanda NON’un kendini kontrol eden bir varlık gibi davranmasını sağlar.
Boşluklar, formun kendi dengesini, kendi iç mekaniğini ve kendi duruşunu denetlediği alanlardır.
Yani NON, kendi içindeki boşluklarla kendisini ayakta tutan,
kendi düzenini kendi sessizliğinde kuran bir form bilincidir.

Bu nedenle NON, bir eşya değil;
beden için bir yer, zihin için bir alan, enerji için bir ayna sunan görevli bir varlık olarak konumlanır.
ALİKONYA

Intentosect is a conceptual framework developed by Ali Konya / ALIKONYA.

ENDLESS LOVE – Sosyal Alan Yapı projesi
Proje tasarım Arşivi -2019
Ali Konya Tasarımı

Mimarlık, yalnızca fiziksel mekân üretimi değil; aynı zamanda toplumsal değerlerin, sembollerin ve kolektif belleğin ifadesidir. Henri Lefebvre’in (1991) Mekânın Üretimi adlı çalışmasında belirttiği gibi, mekân yalnızca geometrik bir kurgudan ibaret değildir; toplumsal ilişkilerin, ideolojilerin ve duyguların taşıyıcısıdır. Bu bağlamda, karma yaşam merkezi içinde tasarlanan sosyal alan yapısı, “alyans” formunu mimari bir metafor olarak kullanarak, toplumsal birlikteliği ve aidiyet duygusunu mekâna dönüştürmektedir.

Alyans, antik Mısır’dan günümüze kadar sadakat, süreklilik ve aşkın sembolü olarak varlığını korumuştur. Bu projenin merkezinde alyansın dairesel formu, yalnızca estetik bir tercih değil, aynı zamanda birliktelik ve sonsuzluk metaforu olarak yer almaktadır.

Christian Norberg-Schulz’un (1980) Genius Loci kavramında vurguladığı gibi, mimarlığın temel görevi, “yerin ruhunu” açığa çıkarmaktır. Burada daire formunun kesişimi, bireysel yaşamların ortak bir bağlamda birleşmesini, yani “yer”in toplumsal bir kimlik kazanmasını sağlamaktadır.

Bernard Tschumi’nin (1996) Architecture and Disjunction eserinde ifade ettiği üzere, mimarlık yalnızca form ve işlevin birleşimi değil, aynı zamanda olayların ve deneyimlerin sahnesidir. “Endless Love” projesinde alyans formu, bireylerin bir araya gelmesini teşvik eden bir sahne yaratmakta, toplumsal etkileşimi mekânsal olarak örgütlemektedir.

Yapı, yaklaşık 350 m² taban alanına sahip, iki katlı bir sosyal tesis olarak planlanmıştır. İşlevsel açıdan; yeme-içme mekânı, kafeterya ve sosyalleşme alanı gibi toplumsal buluşma işlevleri öne çıkmaktadır.

Plan kurgusunda iki dairesel formun kesişiminden elde edilen boşluk, “ortak yaşamın mekânı” olarak tanımlanabilir. Colin Rowe ve Robert Slutzky’nin (1963) Transparency: Literal and Phenomenal makalesinde belirttikleri “fenomenal şeffaflık” kavramı burada önemlidir. Çünkü iki formun kesişiminden doğan mekân, yalnızca fiziksel değil, aynı zamanda algısal bir geçirgenlik üretmektedir: bireyler hem kendi iç mekânlarını hem de ortak mekânı aynı anda deneyimlemektedir.

Dış cephede kullanılan yansıtıcı krom yüzeyler, kentsel çevreyi sürekli değişen yansımalar aracılığıyla mekâna dahil etmektedir. Bu yaklaşım, Peter Eisenman’ın (1992) mimarlıkta “biçimsel otonomi” ile “çevresel bağ” arasındaki gerilim üzerine yaptığı tartışmalarla ilişkilendirilebilir. Yansıtıcı cepheler, yapıyı hem bağlamından ayırmakta hem de çevreyi içine alarak yeniden bağlam kurmaktadır.

Estetik düzlemde proje, form ve işlevin ötesinde, anlam üretimi ile öne çıkmaktadır. Alyans formu, bireysel yaşamların kesişmesinden doğan toplumsal birlikteliği simgelerken; parlak yüzeyler, çevreyi içine alarak kullanıcıya sürekli değişen bir mekânsal deneyim sunar.

Bu bağlamda yapı, Lefebvre’in (1991) belirttiği gibi, “yaşanan mekân” niteliği taşır. Yani yalnızca çizimlerde var olan soyut bir düzenleme değil, toplumsal pratiklerle sürekli yeniden üretilen bir deneyim alanıdır.

ALİKONYA

Intentosect is a conceptual framework developed by Ali Konya / ALIKONYA.

AKD Design