Uwin Magar

🚨 **आफ्नै ७ तले घर भत्किँदा पनि घरधनीले बालेनलाई ‘साहसी र देशभक्त’ भने!** 🚨

अनामनगरस्थित धोबीखोला किनारमा रहेको ७ तले घरमा महानगर र सरकारद्वारा डोजर चलाइएको छ। करोडौँको लगानी र आफ्नै सपनाको घर आँखा अगाडि भत्किँदै गर्दा सामान्यतया जो कोही आक्रोशित हुने अवस्था हुन्छ, तर घरधनी इन्द्र चाम्लिङ को प्रतिक्रिया भने धेरैका लागि आश्चर्यजनक बनेको छ।

आफ्नो घर भत्किँदै गर्दा पनि उनले बालेन शाह को कार्यशैली, जोस र साहसको खुलेर प्रशंसा गर्दै उनलाई **‘देशभक्त र साहसी नेता’** का रूपमा स्वीकार गरेका छन्।

**तर, उनको एउटा गम्भीर गुनासो पनि रहेको छ:**
“५ वर्षअघि वडा कार्यालयबाटै नक्सा पास गरेर नियमित रूपमा कर तिर्दै आएको थिएँ। बालेन शाहलाई भेटेर आफ्ना प्रमाणहरू प्रस्तुत गर्न र आफ्नो कुरा राख्न धेरै प्रयास गरेँ, तर समय नै पाउन सकिनँ। एउटा नागरिकको आवाज सुन्ने अवसर पाएको भए अझ राम्रो हुने थियो।”

आफ्नो पीडा व्यक्त गर्दै उनले सुकुम्बासी व्यवस्थापनप्रति व्यङ्ग्यात्मक टिप्पणी गर्दै भनेका छन्—
*“म चाहन्छु, नेपालका सबै सुकुम्बासीहरूको पनि यस्तै ७ तले घर होस् र उनीहरू पनि महलमा बस्न पाऊन्।”*

एकातिर मापदण्डविपरीत भन्दै महानगरको कडा कदम, अर्कोतिर व्यक्तिगत क्षति बेहोर्दै पनि नेतृत्वको प्रशंसा गर्ने घरधनी—यस घटनाले गम्भीर प्रश्नहरू उठाएको छ:
हिजो नक्सा पास गर्ने र कर संकलन गर्ने निकायको जिम्मेवारी के हो? त्यस्ता निकायहरू पनि उत्तरदायी हुनुपर्छ कि पर्दैन?

यो घटनालाई तपाईंहरूले कसरी हेर्नुभएको छ? तल कमेन्टमा आफ्नो विचार अवश्य राख्नुहोस्! 👇

वर्षौँदेखि सरकारी तथा सार्वजनिक जग्गा अतिक्रमण गरी बसोबास गर्दै आएका तथाकथित ‘हुकुम्बासी’ (नक्कली सुकुम्बासी) हरूको स्पष्ट पहिचान हुन नसक्दा वास्तविक सुकुम्बासी नागरिकहरू थप समस्यामा परिरहेका छन्। सुकुम्बासीको आवरण ओढेर सहरका सुविधायुक्त स्थानहरूमा बसोबास गर्ने र राजनीतिक संरक्षणका आडमा सरकारी सम्पत्तिको दोहन गर्ने प्रवृत्तिका कारण वास्तविक सुकुम्बासीहरूको भविष्य अन्योलमा परेको छ।

स्थानीय सुकुम्बासी बस्तीका एक बासिन्दाले आफ्नो पीडा व्यक्त गर्दै भने, “हामीलाई व्यवस्थित रूपमा बसोबास गराउने सरकारी योजनाप्रति हामी सकारात्मक छौँ। तर सुकुम्बासीको नाममा राजनीति गर्ने र अन्यत्र घर–जग्गा हुँदाहुँदै पनि यहाँ सरकारी सुविधा उपभोग गर्दै बस्ने हुकुम्बासीहरूको पहिचान हुनुपर्छ।”

उनीहरूका अनुसार, कतिपय प्रभावशाली तथा राजनीतिक पहुँच भएका व्यक्तिहरू सुकुम्बासीको सूचीमा समावेश भएर वास्तविक गरिब नागरिकको अधिकार खोसिरहेका छन्। वास्तविक सुकुम्बासीहरू भन्छन्, “हामीलाई केवल सुरक्षित रूपमा ओत लाग्ने ठाउँ आवश्यक छ। तर हाम्रो नाम प्रयोग गरेर राजनीति र व्यापार गर्ने प्रवृत्तिलाई राज्यले रोक्नुपर्छ र दोषीमाथि कडा कारबाही गर्नुपर्छ।”

यस विषयले सुकुम्बासी व्यवस्थापन प्रक्रियामा पारदर्शिता, निष्पक्षता र वास्तविक पात्रको सही पहिचान कति महत्वपूर्ण छ भन्ने कुरा स्पष्ट रूपमा उजागर गरेको छ।

नेपाली कांग्रेस निकट मानिएका वरिष्ठ अधिवक्ता दिनेश त्रिपाठी ले राष्ट्रपतिसमक्ष प्रस्तुत गरिएको अध्यादेशबारे कडा धारणा व्यक्त गर्नुभएको छ। उहाँले बालेन शाह नेतृत्वको सरकारले पठाएको अध्यादेश पारित गर्नु उपयुक्त नहुने राय राख्नुभएको हो।

सार्वजनिक अभिव्यक्तिमा अधिवक्ता त्रिपाठीले अध्यादेशको आधारमा राष्ट्रपतिविरुद्ध महाभियोग प्रक्रिया अघि बढाउने प्रयास गरिए त्यसले देशको राजनीतिक तथा प्रशासनिक स्थिरतामा गम्भीर असर पार्न सक्ने चेतावनी दिनुभएको छ। उहाँका अनुसार यस्ता कदमहरूले संवैधानिक प्रक्रियामाथि अनावश्यक दबाब सिर्जना गर्न सक्छन्, जसले समग्र प्रणालीमा असन्तुलन ल्याउने जोखिम रहन्छ।

उहाँको भनाइले वर्तमान राजनीतिक परिवेशमा अध्यादेशको प्रयोग, राष्ट्रपतिको भूमिका तथा संवैधानिक प्रक्रियाको मर्यादाबारे गम्भीर बहस आवश्यक रहेको संकेत गरेको छ। साथै, यस्ता संवेदनशील विषयहरूमा सबै पक्षले संयम, कानुनी मापदण्ड र संस्थागत सन्तुलनलाई ध्यानमा राख्दै अघि बढ्नुपर्ने आवश्यकता स्पष्ट रूपमा औंल्याएको छ।

लामो समयदेखि विवाद र हिरासतको प्रक्रियामा रहेका युवराज सफल अन्ततः थुनामुक्त भएका छन्। तर, उनको रिहाइसँग जोडिएको घटनाक्रम भावनात्मक र सार्वजनिक चासोको विषय बनेको छ।

प्राप्त जानकारीअनुसार, सफललाई हिरासतबाट छुटाउन गाउँमा बसोबास गर्ने उनकी वृद्धा आमाले आफ्नो जीविकोपार्जनको प्रमुख आधार रहेको गोठको भैंसी बिक्री गरी रकम जुटाएकी हुन्। छोराले न्याय प्रक्रियामा भोगिरहेको कठिनाइ सहन नसकेपछि उनले आफ्नै स्रोत त्यागेर धरौटी तथा कानुनी प्रक्रियाका लागि आवश्यक रकम व्यवस्था गरेको बुझिएको छ, जसले आमाको माया, त्याग र समर्पणको गहिरो उदाहरण प्रस्तुत गर्दछ।

रिहाइपश्चात् सफलले रवि लामिछाने प्रति असन्तुष्टि व्यक्त गरेका छन्। उनले आफ्नो रिहाइ आमाको मेहनत र इमान्दारिताबाट सम्भव भएको उल्लेख गर्दै आफ्नो अवस्थालाई अन्य विवादित घटनासँग तुलना नगर्नुपर्ने धारणा राखेका छन्।

यस घटनाले एकातर्फ पारिवारिक माया, त्याग र संघर्षको मार्मिक पक्ष उजागर गरेको छ भने अर्कोतर्फ न्याय प्रक्रिया, आर्थिक पहुँच र सामाजिक धारणा सम्बन्धी बहसलाई पनि सतहमा ल्याएको छ।

यस विषयमा तपाईंको धारणा के छ? कृपया आफ्नो विचार तथ्य, तर्क र जिम्मेवारीका साथ व्यक्त गर्नुहोस्।