Sayed Jamaluddin Azad

حکایت پادشاه و پسر قد کوتاه
می‌گویند پادشاهی پسری داشت که از قد کوتاه و چهره معمولی بود. برادران دیگرش قدبلند و خوش‌چهره بودند. پدرش همیشه او را دست‌کم می‌گرفت.

پسر باهوش این را فهمید و به پدر گفت:
«پدر جان! انسان کوتاهِ عاقل بهتر است از آدم بلندقدِ نادان. همه‌چیز به ظاهر نیست. مثلاً بز کوچک و تمیز است، ولی فیل بزرگ، وقتی می‌میرد لاشه‌اش بوی بد می‌دهد. کوه کوچک طور هم نزد خدا ارزش بزرگی دارد.»

بعد شعری خواند که معنایش این است:

آن شنیدی که لاغری دانا
گفت باری به ابلهی فربه
اسب تازی و گر ضعیف بود
همچنان از طویله خر به
� پدر خندید و بزرگان دربار هم حرفش را پسندیدند، ولی برادرانش از این سخن رنجیدند.

تا مرد سخن نگفته باشد
عیب و هنرش نهفته باشد
هر پیسه گمان مبر نهالی
باشد که پلنگ خفته باشد

🔶 روزی جنگی سخت پیش آمد. لشکر دشمن حمله کرد. اولین کسی که دلیرانه به میدان رفت همین پسر بود. گفت:
«من آن کسی نیستم که در روز جنگ پشت کنم؛ بلکه سرم را در خون می‌دهم تا شجاعتم ثابت شود.»

و بعد به دل دشمن زد، چندین مرد جنگی را کُشت و برگشت. نزد پدرش آمد و گفت:
«ای پدر! دیدی اگر ظاهرم کوچک است، هنرم و شجاعتم کوچک نیست. اسب لاغر در میدان به کار می‌آید، نه گاو پرواری.»

🔶 لشکر دشمن زیاد بود و سپاه پدر اندک. همه آماده فرار بودند. پسر فریاد زد:
«ای مردان! یا بجنگید یا لباس زنانه بپوشید!»
با سخن او همه دلیر شدند، حمله کردند و پیروز شدند.

👑 پادشاه از شجاعت پسر شگفت‌زده شد، او را در آغوش گرفت و روزبه‌روز به او بیشتر علاقه‌مند شد تا اینکه او را ولیعهد خود کرد.

🔶 برادران از روی حسادت تصمیم گرفتند او را با زهر بکُشند. ولی خواهرشان که متوجه شد، پنهانی به او خبر داد. پسر غذا نخورد و گفت:
«محال است که هنرمندان بمیرند و بی‌هنران جای آنان را بگیرند.»

پادشاه از ماجرا باخبر شد، برادران را تنبیه کرد و هرکدام را به گوشه‌ای از کشور فرستاد تا نزاع و دشمنی خاموش شود.
گلستان سعدی

چین در چهار دهۀ گذشته یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای تاریخ بشری را ثبت کرده است: بیرون کردن حدود ۸۰۰ میلیون نفر از فقر شدید؛ یعنی بیش از ۷۵ درصد کل کاهش فقر در جهان در این مدت. در اوایل دهۀ ۱۹۸۰ حدود ۸۸ درصد مردم چین کمتر از ۱.۹۰ دالر در روز درآمد داشتند، اما تا اواخر دهۀ ۲۰۱۰ این رقم تقریباً به صفر رسید. این موفقیت بزرگ بر دو پایه استوار بود: رشد پایدار اقتصادی و برنامه‌های هدفمند کاهش فقر. اصلاحات اقتصادی سال ۱۹۷۸ به رهبری دنگ شیائوپینگ باعث شد چین به‌تدریج اقتصاد خود را آزاد ساخته و وارد تجارت جهانی شود. این روند میلیون‌ها شغل در سکتورهای تولیدی و ساختمانی ایجاد کرد و روستاییان را از زراعت معیشتی به فعالیت‌های پر درآمدتر کشاند.

اما تنها رشد اقتصادی کافی نبود؛ در سال ۲۰۱۴ چین کمپاین بزرگ «کاهش فقر هدفمند» را آغاز کرد. در این برنامه، خانواده‌های فقیر به‌صورت دقیق شناسایی شدند و به آنان کمک‌های ویژه مانند انتقال از مناطق غیرقابل‌سکونت، یارانه‌ها، دسترسی به آموزش و صحت، خدمات مالی و زیربناهای بهتر داده شد. حکومت از مأموران محلی می‌خواست که در برابر نتایج پاسخگو باشند، تا برنامه به‌طور واقعی عملی گردد.

سرمایه‌گذاری‌های وسیع در زیربناها مانند سرک، برق و انترنت باعث شد روستاهای دورافتاده به شهرها وصل شوند و مردم به بازار و فرصت‌های جدید دسترسی پیدا کنند. همچنین، تقویت خدمات آموزشی و صحی زمینه شکستن چرخه‌های فقر نسل‌به‌نسل را فراهم ساخت. برنامه‌های حمایتی اجتماعی برای اقشار آسیب‌پذیر هم امنیت اقتصادی را بالا برد.

در سال ۲۰۲۰ چین رسماً اعلام کرد که فقر مطلق را بر اساس خط فقر ملی ریشه‌کن کرده است. هرچند هنوز چالش‌هایی مانند نابرابری درآمد و آسیب‌پذیری‌های جدید وجود دارد، تجربه چین نشان می‌دهد که ترکیب رشد اقتصادی، سیاست‌گذاری هدفمند، توسعه زیربنا و حمایت اجتماعی می‌تواند میلیون‌ها نفر را از فقر نجات دهد و الگویی الهام‌بخش برای کشورهای در حال توسعه باشد.

این سرعت و روش پیشرفت تا به امروز خیلی از اقتصاددان های جهان را به فکر فرو برده است!
نظر شما در این مورد چیست؟!
با ما به اشتراک بگذارید
#روبرداشت