Naheed Farid

در دهه‌های گذشته، جهان سازوکارهای بیشماری را برای دفاع از حقوق بشر ساخته است: اعلامیه جهانی حقوق بشر، کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان (CEDAW)، شورای حقوق بشر سازمان ملل، دادگاه‌های بین‌المللی،گزارشگران ویژه، قطعنامه‌ها، تعهدات و نشست‌های بی‌شمار.
این ساختارها با این وعده شکل گرفتند که هیچ انسانی به دلیل جنسیت، قومیت یا باورش از کرامت انسانی محروم نشود. اما وضعیت امروز زنان در افغانستان آزمونی است که نشان می‌دهد وقتی اراده سیاسی وجود نداشته باشد، حتی قوی‌ترین سازوکارهای جهانی نیز می‌توانند بی‌اثر شوند.
هشتم مارچ برای زنان هدفمند و مبارز افغانستان مبارک باد. به زنانی که هنوز ایستاده‌اند، به زنانی که هنوز آرمان برابری را زنده نگه داشته‌اند، و به زنانی که برگی زرین از تاریخ مبارزه هدفمند برای آزادی و کرامت انسانی را رقم زده اند.

این برنامه برای دختران توانای افغانستان است که با وجود درهای بسته هنوز رویاهای بزرگ دارند. در زمانه‌ای که خیلی‌ها می‌خواهند صدای‌تان خاموش شود، یادگیری مهارت و تکنالوژی می‌تواند افق دید شما را روشن‌تر کند و راه‌های تازه پیش پای‌تان بگذارد. از طرف Her Future Afghanistan (HFA) و Afghan Pathways Program (APP) ورکشاپ آنلاین شش‌هفته‌ای «I’m Unstoppable» برگزار می‌شود؛ برنامه‌ای که با تعهد و باور به توانایی شما ساخته شده تا یاد بگیرید چگونه از تکنالوژی برای قدرت درونی، رشد شخصی، یادگیری، امید و ادامه مسیر در شرایط سخت استفاده کنید، حتی وقتی دسترسی به اینترنت کم یا کاملاً محدود است. این فقط یک کلاس نیست، یک نقشه راه و یک یادآوری جدی است که شما متوقف‌شدنی نیستید. این دوره از ۱۸ فبروری تا ۲۵ مارچ ۲۰۲۶ به صورت YouTube Live برگزار می‌شود، هر چهارشنبه ساعت ۸:۳۰ شب به وقت افغانستان، برای مبتدیان مناسب است و هیچ پیش‌زمینه‌ای لازم ندارد و شرکت برای همه آزاد است. اگر در افغانستان دختر، خواهر، شاگرد یا دوستی دارید لطفاً این فرصت را برایشان بفرستید، شاید همین پیام دری باشد به سوی تغییر ‌‌و موفقیت. ثبت‌نام تا قبل از ۱۵ فبروری از طریق این لینک: https://forms.gl

من، شوهرم و فرزندانم بیشتر از سه سال است که در روز شکرگزاری، مهمان خانه‌ی دوستان آمریکایی‌مان بودیم. دوستانی که سفره، نان و خانه و قلب‌شان را با ما تقسیم کردند تا حس غربت نکنیم.

حادثه متاثر کننده حمله یک شهروند افغانستان به گارد ملی امریکا در شهری که من زندگی می کنم، درست در روز شکرگزاری رخ داد. روزی که باید نماد مهربانی و قدرشناسی باشد. خبر این جنایت در چنین روزی، برای من و بسیاری از ما سنگین بود و صادقانه بگویم، سرافکنده‌مان کرد.

ضمن اینکه این عمل تروریستی و غیرانسانی را با تمام وجود محکوم می‌کنیم باید یادآور شویم که این جنایت، نه نماد مردم ماست و نه ربطی به هزاران خانواده‌ افغان دارد که با تمام‌ توان شب و روز برای رشد و تعالی خود و فرزندانشان تلاش می‌کنند.

رفتار یک فرد را نباید به حساب هزاران مهاجر که بر حسب اتفاق از همان کشور هستند، نوشت.

جامعه مهاجر افغانستان سال‌هاست که بار سنگین فرار از همین خشونت ها را در کنار آوارگی و بی‌وطنی بر دوش می‌کشد. ما در این سرزمین شریک آینده‌ایم، شریک ترس‌ها و آرزوهای مردمش. ما‌ در این کشور رویا و آرزو میافرینیم نه ترس، شک و بدبینی!