Fazelrahman hamnawa

هم نسلِ من بپا خیز ، سر کُن شُعله ها را،
دیگر بس است شکایت ، خودساز پله ها را.

هر روز قتل و کُشتن ، اما چه بی تفاوت،
با هم شنیده میریم ، آواز و ناله ها را.

ننگ است ننگ برما ، تاریخ می نویسد،
نسلی که بجان بُردند، درقبر کله ها را.

هی! باتو ام، باتو، کاری بکن که دیر است،
آتش بزن بسوزان ، دروغ و حیله هارا .

آزاده در اسارت ، هر گز نگیرد آرام،
بشکن به پنجه هایت، زندان و میله ها را.

تا روزی گر نباشیم ، آیندگان این خاک،
بر قبر ما بکارند ، با مهر لاله ها را)