Ikeynote.am

🤌

Жил волк, а рядом стояло большое стадо овец. Каждый день он "проклял" одну овцу.

Бежали овцы по лесу, овцы, которых он «издевал», начали отчаянно откидываться и кричать, а ее крики пугали других.

И тут волк заговорил с каждой овцой в одиночку:

"Тебе нечего бояться, потому что я убиваю и ем только глупых овец, но ты у меня единственный - мой лучший друг".

После этого разговора овцы мирно паслись и больше не бежали.

А когда волк убил очередную овцу, они подумали: "Ну, убили еще одну глупую овцу, а мой лучший друг волк, нечего бояться. "

Овечки были счастливы.

Только что к одному из них подошел волк и сказал: "О мой лучший друг, мы давно не говорили о глупых овцах". И смерть наступила мгновенно, овцы не успели понять.

Волк поднял самооценку каждой из баранов, они перестали переживать и спокойно щипали траву, в результате их мясо стало только вкуснее.

А самое интересное, что другие овцы стали помогать волку - если какие-то чересчур умные овцы стали догадываться о истинном состоянии вещей, то другие овцы, ну то есть лучшие друзья волка, сообщили ему о странном поведении этой овцы, а на следующий день волк съел ее.

Каждый человек должен меньше верить словам и больше смотреть на поступки.

Իրավաբանականի դասախոսը լսարանում հարցնում է մի ուսանողի․
-Անունդ ի՞նչ է։
-Արմեն։
-Դո՛ւրս լսարանից, այլևս երբե՛ք չներկայանաս իմ դասին,- բղավում է դասախոսը։
Բոլորը ապշած են, իսկ Արմենը, կատարվածից շփոթված, դուրս է գալիս լսարանից։ Բոլորը սպասում են, թե ինչ է եղել, բայց ոչ մեկից ոչ մի ձայն...
Դասախոսը լսարանի մեջ դանդաղ սկսեց ետ ու առաջ քայլել՝ մի պահ նայելով բոլոր ուսանողներին, և իհարկե բոլորը խուսափում էին աչքի շփումից, հետո նա սկսեց դասը․
-Ինչի՞ համար են օրենքները։
Բազմաթիվ պատասխաններ ստացվեցին՝ մի ուսանող՝ պաշտպանելու կարգը, մյուսը՝ ապահովելու հասարակության մեջ ապրող անհատների իրավունքներն ու ազատությունները, մյուսը՝ պահպանելու իրենց կյանքի իրավունքը, մյուսը՝ ցույց տալու իր վստահությունը պետության նկատմամբ և որ իրենք այդ պետության հարգված քաղաքացին են, մյուսը՝ իմանալու, որ պետությունն օրենքի շրջանակներում ամենուր փնտրելու է իրենց իրավունքները և ցույց տալ քաղաքացիներին, թե ինչպես փնտրել իրենց իրավունքները…
Երբ դասախոսը նորից հարցրեց, մի ուսանող պատասխանեց՝ «արդարության համար»: Դասախոսը մատնացույց արեց այս պատասխանը տվողին և ասաց. «Դե, ասացեք տեսնեմ, ես անարդարացի՞ եմ վարվել ձեր ընկերոջ հետ»։ Բոլորի համար նույն պատասխանն է՝ «այո»։
Դասախոսը բացում է լսարանի դուռը, ներս է թողնում Արմենին, շնորհակալություն հայտնում և ասում, որ կարող է իր տեղը զբաղեցնել, բոլորը հասկանում են, որ սա սցենար է, խաղ։ Բայց դասախոսն իր վերջին խոսքերը դեռ չի ասել.
-Դե, դուք բոլորդ ականատես եղաք այս միջադեպին, բայց ինչո՞ւ չարձագանքեցիք, բացատրություն չխնդրեցիք, ձեր ընկերոջ իրավունքները չպաշտպանեցիք։
Ձայն չկա։
-Տեսեք,-շարունակում է դասախոսը,- սիրելի ուսանողներ, մի դաս կա, որ բոլորդ պետք է քաղեք այս դեպքից։ Մի՛ մտածիր, որ այն օձը, որն ինձ երբեք չի դիպել, կարող է հազար կյանք ապրել, այդ օձը քեզ անպայման մի օր կկծի։ Մարդիկ, ովքեր ականատես են լինում անարդարության և աչք են փակում, դատապարտված են կորցնելու իրենց արժանապատվությունն ու պատիվը։ Մեկ անձի նկատմամբ իրականացվող անարդարությունը սպառնալիք է բոլորի դեմ։

Գիտելիքի մեջ արած ներդրումներն են լավագույնն են կյանքի ընթացքում արած բոլոր ներդրումներից։

Великий японский воин по имени Нобунага решил атаковать противника, хотя врагов было в десять раз больше. Он знал, что победит, но его солдаты сомневались.
По дороге он остановился у синтоистской святыни и сказал своим людям:
— После того, как я навещу святыню, я брошу монетку. Если выпадет орёл — мы победим, если решка — проиграем. Судьба держит нас в руках.
Нобунага вошёл в святыню и молча помолился. Выйдя, он бросил монету. Выпал орёл. Его солдаты так рвались в бой, что легко выиграли битву.
— Никто не может изменить судьбу, — сказал ему слуга после битвы.
— Конечно, нет, — ответил Нобунага, показывая ему монетку, у которой с обеих сторон был орёл.