Assol Tour

Национальный исторический музей Армении
Национальный исторический музей Армении — главный исторический музей, расположенный в городе Ереван. Музей был основан в 1921 году вместе с Картинной галереей Армении, с которой делит общее здание музейного комплекса, расположенное на площади Республики. Национальный исторический музей занимает нижние два этажа комплекса.
Экспозиция музея разделена на несколько отделов: археологический, этнографический, отдел нумизматики, отдел исторической архитектуры, и отдел новой и новейшей истории Армении. В музее представлены предметы материальной культуры, обнаруженные на территории Армении и относящиеся к периодам, начиная с каменного века до конца XIX века.
В первых залах помещено собрание археологических находок. Среди них выделяются предметы «лчашенской» культуры, названные так по месту находки — селу Лчашен. Опустившиеся воды озера Севан открыли поселение XIII века до н. э. Там в первозданной сохранности были найдены две четырёхколёсные повозки из дерева, оружие, украшения, керамика и другие предметы, находящиеся сейчас в экспозиции. В следующем разделе представлены предметы материальной культуры, обнаруженные при археологических изысканиях в различных районах Армении.
Верхние залы музея начинаются с показа образцов средневековой армянской керамики — чаш, кувшинов, ваз и блюд самой различной формы, добытых при раскопках двух столиц Армении — Ани и Двина.
Затем следуют залы, посвященные новому времени. В них представлены предметы декоративно-прикладного искусства — одежда, ткани, вышивки, ковры. Можно осмотреть украшения из серебра, образцы оружия. Кроме того, в экспозицию включены образцы старопечатных армянских книг, печатный станок той эпохи. Представлены некоторые дипломатические документы, указы Российских государей, касающихся жизни армянских общин на территории России.

Զատիկ

Զատիկ կամ Հիսուս Քրիստոսի հրաշափառ Հարության տոն, քրիստոնյա եկեղեցիների, այդ թվում նաև Հայ Առաքելական Եկեղեցու հնագույն և գլխավոր տոնը, հինգ տաղավար տոներից մեկը։
Սկիզբ է առնում հրեաների կողմից այսօր նշվող Պասեք տոնից, որի ժամանակ ըստ քրիստոնեական դավանանքի 1-ին դարում (ստույգ թվականը վիճելի է՝ 27-33թթ. միջև ընկած ժամանակաշրջանում) Երուսաղեմում խաչվել և հարություն է առել Հիսուս Քրիստոսը։ Պասեքը հրեաների կողմից ինչպես նախկինում այնպես էլ այսօր տոնվում է ի նշան եգիպտական գերությունից ազատագրման և մասնավորապես Հին Կտակարանում նկարագրվող այն դրվագի, երբ Աստվածը նոխազի արյան միջոցով զատեց իր ժողովրդին եգիպտացիների վրա ուղարկված աղետից՝ անդրանիկ զավակների կոտորածից։ Համաձայն քրիստոնեական ուսմունքի՝ այդ իրադարձությունը նախանշան էր Հիսուս Քրիստոսի (Գառն Աստծո) կամովին մահվան ընդունման և իր արյան հեղման՝ հանուն մարդկության փրկության։ Քրիստոնեական եկեղեցիները Հիսուս Քրիստոսի հարությունը տոնում է որպես զատիկ, որովհետև ըստ քրիստոնեական ուսմունքի Քրիստոսն է հավիտենական այն զոհը կամ պատարագը, որի միջոցով մարդն ստանում է մեղքերի թողություն, ապա՝ կյանք և հարություն։ Պողոս առաքյալը Հիսուսին այդպես էլ կոչում է՝ զատիկ, «...քանզի Քրիստոս՝ մեր զատիկը, մորթվեց...»:
Զատիկը շարժական տոն է, այսինքն յուրաքանչյուր տարի նրա նշման օրը փոխվում է։ Հայ առաքելական եկեղեցին այն նշում է գարնան գիշերհավասարին հաջորդող լուսնի լրման առաջին կիրակի օրը, որն ընկնում է մարտի 22-ից հետո մինչև ապրիլի 26-ը (35 օր) ժամանակահատվածի վրա։
Զատկին նախորդում է Ավագ շաբաթը։ Զատկի հետ առնչվող գլխավոր արարողությունները սկսվում են Ավագ շաբաթվա շաբաթ օրը և ավարտվում երկուշաբթի։ Շաբաթ երեկոյան մատուցվում է Քրիստոսի հարության ճրագալույցի կամ ճրագալույսի պատարագ, որով վերջանում է Զատկին նախորդած յոթ շաբաթ տևած Մեծ Պասի շրջանը։ Պատարագի ավարտին հավատացյալները միմյանց ողջունում են «Քրիստոս հարյավ ի մեռելոց» ավետիսով և ստանում «Օրհնյալ է հարությունը Քրիստոսի» պատասխանը։
Ժամերգություն է տեղի ունենում և Պատարագ մատուցվում և բուն զատկական Կիրակի օրը։