Perspectieven

Partners die hun tranen bedwingen om samen ouders te kunnen blijven.

Kinderen die vertellen dat ze “even erg als mama” worden genoemd.

Een partner die smeekt om vertrouwen, nadat dat vertrouwen door wat tijdens de relatie gebeurde zwaar beschadigd raakte.

Een koppel dat een scheidingsovereenkomst ondertekent, en vertelt dat ze enkele weken later nog samen met de kinderen op reis gaan.

Ex-partners die gesprekken reduceren tot cijfers, omdat woorden voor emoties te zwaar zijn geworden.

Een greep uit mijn werkweek tot nog toe.

Vandaag even adempauze. Wat gesprekken betreft althans.

Ja, bemiddeling is intens.

Maar ook bijzonder waardevol: mensen begeleiden om samen en respectvol hun scheiding te regelen.

Doorheen de jaren leerde ik dat bemiddeling niet werkt omdat ik harder werk, meer uitleg geef of me sterker engageer.

Bemiddeling werkt wanneer mensen, ondanks hun pijn, bewust kiezen voor respect.

Ik kan begeleiden.

Ik kan helpen vertalen wat zij van elkaar niet meer horen of begrijpen.

Ik kan juridische en praktische knopen mee ontwarren.

Maar díe keuze kan ik niet in hun plaats maken.

Ik kies er vandaag alleszins heel bewust voor om mijn energie te richten op partners die, ondanks hevige emoties, samen en respectvol willen scheiden.

Liefst zó dat ze ook na hun relatie nog samen ouders kunnen blijven.

Hoe dat eruitziet, verschilt enorm.

Sommigen blijven nauw verbonden, omwille van de kinderen.

Anderen kiezen voor een duidelijke scheiding van niet alleen hun verleden, maar ook hun toekomst.

Beide zijn oké.

Er bestaat geen juiste manier om uit elkaar te gaan.

Maar respect…

Dat kent vele vormen. ❣️

Ik kroop nog eens in mijn pen... Dit keer misschien over een ietwat zakelijker thema, althans...het behoort veelal tot de financiële afhandeling bij scheiding. Maar...er zijn veel emotionele aspecten aan verbonden. En...het is een thema dat ik graag ook eens belicht vanuit mijn perspectief als bemiddelaar.

De financiële kwetsbaarheid die kan ontstaan door scheiding...het is een gevoelig thema.
En ik merk in mijn praktijk dat de voorbije maanden dikwijler dan voorheen het thema pensioenen, en daaraan gekoppeld de financiële kwetsbaarheid van één partner en het recht op een een eventuele persoonlijke onderhoudsbijdrage aan bod komt.
Dat ligt zeker mede aan de pensioenhervormingen, waarbij de focus sterker ligt op “effectief gewerkte jaren”. Daardoor worden de gevolgen van sommige keuzes nog voelbaarder en confronterender, vooral in situaties waarin één partner ( laat ons eerlijk zijn: nog vaak de vrouw) jarenlang deeltijds werkte of zorg opnam binnen het gezin.
Daarom is het belangrijk om bewust stil te staan bij financiële kwetsbaarheid, draagkracht, de waarde van zorgtaken binnen relaties en gezinnen, en pensioenopbouw.

Ik ben dan ook telkens dankbaar wanneer koppels ervoor kiezen om ook dit thema bespreekbaar te maken binnen bemiddeling. Met elkaar dus, en niet in een strijd tegen elkaar.
Om niet alleen door een juridische bril naar menselijke realiteiten te kijken.

Want duurzame afspraken en respectvol scheiden vragen een evenwicht tussen recht en mens, tussen hoofd en hart.

⬇️ Dus voila, nog eens een blogpost... :-):

Financiële kwetsbaarheid en pensioenrechten na scheiding | Perspectieven Wat met pensioenopbouw en financiële zekerheid na scheiding? Over de pensioenkloof, zorg voor het gezin, deeltijds werk tijdens de relatie en waarom bewuste afspraken belangrijk zijn.

Ik ontmoette twee ouders in conflict. Ik wist vooraf dat het niet evident zou worden.
Maar de manier waarop het gesprek liep, was verrassend. Jammer genoeg niet aangenaam.

Ik ben nochtans wel wat gewoon als het om conflicten gaat.
Mensen met emotionele geschiedenis, zeker in een scheidingscontext, brengen vaak explosieve dynamieken mee.

Deze ex-partner kwam echter extreem opgeladen binnen.
Zijn opgejaagdheid was zelfs zichtbaar: aders op het gezicht, een rode blos, lichaamstaal die luider sprak dan woorden, nog voor hij ook maar iets zei.

Hij wilde er eigenlijk al vanaf zijn eerste woord de brui aan geven.

Ik heb het toch een kans gegeven.
Rust proberen brengen. Tasten naar wat er achter die façade zat.
Hem uitnodigen om via mij de verbinding te zien die zij nog delen: hun kind.
Uitleggen dat ik op dat moment nog niet meer probeerde dan simpelweg een kader creëren voor respectvol gesprek.
Dat tussen hen, met mijn ondersteuning, te voeren zou zijn. Niet meer, niet minder.
Waarin ik hen allebei graag wilde horen. In oprechtheid, zoals ze echt zijn.

Zonder meteen de diepte in te duiken over het grote issue, zonder standpunten nog meer te laten verharden of escalatie te riskeren.
Maar het mocht niet baten…

Het vuur in zijn ogen bleef.
Soms leek het zelfs te spuwen.

En dat is het moment waarop bemiddeling niet kan.
Waarop een toneel bieden voor nog meer kwalijke taal eigenlijk alleen maar meer schade berokkent.

Zonder een basis van rust en bereidheid tot echt menselijk contact, heb ik geleerd niet te starten.
Als zelfs mijn woorden niet landen, lijkt luisteren geen optie.
En een oprechte intentie tot respectvolle communicatie is voor mij een basisvoorwaarde geworden doorheen de jaren.

Dat het niet op elk moment lukt, daar kan ik mild in zijn.Als de intentie er maar is.

Dus soms is bemiddelaar zijn ook zorg dragen voor wat nog niet kan.
Niet forceren wat geen basis heeft. Verdere schade beperken.
Met de hoop uiteraard dat er stilaan toch weer ruimte ontstaat om mens te zijn, met elkaar.
En ouders, met een kind samen.
❣️

Met de start van heel wat nieuwe trajecten lopen ook dossiers ten einde.
Handtekeningen worden dan gezet en ik laat los.
Als alles “goed” loopt, voelt dat als een zacht loslaten van wat was…en een voorzichtig, hoopvol vooruitkijken naar wat komt.
Al vraagt dat moed en kracht. En soms gewoon nog wat extra tijd…
Maar als mensen elkaar daarin blijven zien,
ontstaat er iets waardevols: een nieuwe basis, met respect voor wat was en hoop voor wat komt.
Ik wens ieder alleszins altijd alleen maar goeds toe voor een nieuwe toekomst. ❣️

Ik wandel voor de laatste keer deze week mijn bemiddelingskamertie binnen.
Hier werd hard “gewerkt” afgelopen week, vooral door mijn cliënten.

Het was intens. Ik ontmoette ook vijf nieuwe koppels die recent beslisten te scheiden.

Steeds dezelfde beslissing, maar nooit hetzelfde verhaal.

Geen enkele scheiding lijkt op een andere. De fase van verwerking verschilt, de emoties, de praktische organisatie, de financiële & juridische situatie, of er kinderen zijn of niet & hun leeftijd… alles is uniek.

Precies daarom is bemiddeling zo waardevol. We stemmen af op wat er nú nodig is.
Met mijn ervaring kan ik op de meeste vragen een antwoord geven, juridisch, praktisch rn emotioneel. En lukt dat niet, dan zoek ik het.

Voor het ene koppel ging het deze week over het juridische proces, omdat één van hen snel een huis wil kopen. Voor het andere over loslaten & verlies, ondanks een warm & respectvol proces.
Er waren vragen over ouderschap met jonge kindjes; en een koppel dat kiest voor birdnesting — een creatieve vorm van co-ouderschap die om specifieke regelingen vraagt. Tot slot is er een koppel dat samen een zaak uitbaat en dat ook willen blijven doen na scheiding. Ook pittig.

Scheiden is en blijft intens.
Het raakt niet alleen het einde van een relatie, maar ook de toekomst die daarna begint. Van jezelf, en van je kinderen.
Elke keer opnieuw besef ik hoe bijzonder het is om mensen in zo’n kwetsbare fase te mogen begeleiden.
En hoe belangrijk het is dat die begeleiding afgestemd blijft op wie er voor me zit ❣️.