Elnaz Sedaghat

سال‌ها فکر می‌کردم فقط همین یه مسیره…
پشت یه سیستم
با یه مسیر مشخص
و یه مدل تکراری
تا وقتی که تصمیم گرفتم یه راه دیگه رو امتحان کنم
الان هنوز پشت لپ‌تاپم…
ولی حسش فرق کرده
یه چیزی که یاد گرفتم:
لازم نیست فقط به یه مسیر وابسته باشی
اگر تو هم یه جایی از کارت حس می‌کنی «این همه‌ی ماجرا نیست»
کلمه «تغییر» رو برام کامنت کن
یا دایرکت بده 👇

این روزا هر خبری که از ایران میاد، یه تیکه از دلمو می‌بره…
واقعاً نمی‌دونم با این حجم از نگرانی چجوری باید آروم شد، فقط می‌دونم هنوز یه چیزی ته دلم روشنه…
یه امید کوچیک که خاموش نمیشه.
امروز سبزه‌هامونو سپردیم به آب، با یه عالمه آرزو و یه عالمه دعا. بچه‌ها آخرش یه جمله گفتن که موند تو دلم: «به امید ایران آزاد» 🤍 شاید همین امیدهای کوچیکه که نگه‌مون می‌داره… 🌱

امسال واقعاً دلم نمی‌خواست هفت‌سین بچینم…
نه دلش بود، نه حالش…
ولی به خاطر بچه‌هام…
به خاطر اینکه نوروز هنوز یه کورسوی امیده…
یه نوری که حتی وسط این همه تاریکی هم خاموش نشده…
چیدمش…
با یه سفره که دیگه فقط هفت‌سین نیست…
پر شده از عکس جاویدنام‌ها…
از صداهایی که هنوز تو گوشمونه…
از وصیت‌هایی که گفتن: «روز آزادی، جای ما رو خالی کنید…»
امسال نوروز فرق داره…
خیلی فرق داره…
سال‌هاست این مردم زخم دارن…
ولی اون دو روز…
یه داغی گذاشت که از دل هیچ‌کدوممون پاک نمی‌شه…
۳۸ هزار نفر…
۳۸ هزار زندگی…
۳۸ هزار داستان ناتمام…
و ما موندیم…
با یه سفره…
و یه غم که ته نداره… 🖤