Anima

▪ Λίγα λόγια για την ανείπωτη τραγωδία στην Ηλιούπολη, με τις λέξεις της Μαρίας Τζαβάρα.

Όταν τα θορυβώδη σπίτια ξεχειλίζουνε χαρά
γιορτάζοντας σαν αύριο να μην υπάρχει
στάσου για λίγο
κι άκου τα σιωπηλά παιδιά
δες πως το βλέμμα σκοτεινιάζει κάτω απ’ τα φώτα των πολυελαίων
νιώσε στις χαράδρες της παλάμης σου τα ιδρωμένα χέρια των κοριτσιών
που πιασμένα χέρι-χέρι ανεβαίνουν στην ταράτσα
κι άσε μια υποψία σιωπής να πέσει ανάσκελα στο γλέντι

λες πως ίσως ήπιαμε πολύ, πως κάπου σκόνταψε το πόδι
μα σκέψου πως κάπου την είχες ξαναδεί
σαν όνειρο ή σαν φιλμ ή στο δρόμο
εκείνη τη μικρή ρωγμή που σε ανύποπτη στιγμή
ανοίγει και σε καταπίνει

μη λες δεν ήξερα, ίσως δεν κατάλαβα, μα πως συνέβη
τριγύρω είναι
κλεισμένη σε φρεσκοβαμμένα σπίτια
εδώ είναι
σε κάθε μια γιορτή
σε κάθε δρόμο

πες ότι σαν όνειρο είναι που το έχεις ξαναδεί
πες έστω κάτι πριν αφήσεις τη γιορτή και πάλι να σε αποθυμήσει

άνοιξε κι άλλο τη ρωγμή και άκου καλά

άκου τα σιωπηλά παιδιά
δες τα όταν στέκουνε παράμερα με νοτισμένο βλέμμα
εκείνα που ήσουν
εκείνα που έχουν ήδη φύγει