Elemen7

Η 106η live κριτική Φωτογραφίας ξεκινάει σε λίγο παίδες!

👉https://youtube.com/live/imW-hbUQbwQ?feature=share

Η Ψευδαίσθηση του Τέλειου Εξοπλισμού

Καλημέρα φωτογράφοι!

Συχνά κολλάμε στα τεχνικά χαρακτηριστικά, ψάχνοντας την ιδανική μηχανή που θα μας δώσει το απόλυτο αποτέλεσμα. Όμως, η ιστορία της τέχνης μας δείχνει έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο.

Σκέψου τον θρυλικό Ansel Adams. Ήταν απόλυτος μάστορας της τεχνικής και του σκοτεινού θαλάμου, ενώ πρωτοπόρες εταιρείες όπως η Polaroid τον είχαν προσεγγίσει, μαζί με τον Edward Weston και τον Walker Evans, για να χρησιμοποιήσουν τις νέες έγχρωμες μηχανές της εποχής. Αν και δούλευε με βαρύ εξοπλισμό μεγάλου φορμά, αναζητώντας την απόλυτη τονική κλίμακα και οξύτητα στα τοπία του, η ουσία του έργου του δεν κρυβόταν ποτέ στα γρανάζια και στα κρύσταλλα.

Το τεχνικό μέσο υπηρέτησε απλώς το βαθύτερο όραμά του. Όπως είχε πει άλλωστε και ο ίδιος, το σημαντικότερο κομμάτι μιας φωτογραφικής μηχανής βρίσκεται 30 εκατοστά πίσω από αυτή.

Tο εργαλείο από μόνο του δεν κάνει τίποτα αν δεν υπάρχει καθαρή πρόθεση. Αν δεν ξέρεις γιατί φωτογραφίζεις και τι ακριβώς θέλεις να εκφράσεις, καμία μηχανή δεν πρόκειται να κάνει τη δουλειά για σένα. Η σύνθεση, η αντίληψη του φωτός και το συναίσθημα πηγάζουν καθαρά από μέσα σου. Η φωτογραφία σου είναι τελικά ο καθρέφτης της δικής σου ματιάς.

Ποιο είναι το δικό σου κίνητρο την ώρα που σηκώνεις τη μηχανή; Γράψε μου στα σχόλια ή έλα στο δωρεάν Elemen7 Open Community στο Facebook για να μοιραστείς τη φωτογραφία σου μαζί μας και να το συζητήσουμε!

Η φωτογράφος που δεν ήθελε να τη δει κανείς.

Καλημέρα φωτογράφοι!

Η ιστορία της Vivian Maier μοιάζει με σενάριο ταινίας. Μια γυναίκα που εργαζόταν σχεδόν σε όλη της τη ζωή ως νταντά, περπατούσε στους δρόμους του Σικάγο και της Νέας Υόρκης καταγράφοντας τον παλμό της πόλης και την ανθρώπινη φύση με συγκλονιστική ειλικρίνεια.

Το απίστευτο όμως δεν είναι μόνο το πηγαίο ταλέντο της. Είναι το γεγονός ότι κράτησε αυτό το ταλέντο απολύτως κρυφό. Τράβηξε πάνω από 150.000 φωτογραφίες, άφησε χιλιάδες αρνητικά ατύπωτα και αμέτρητα φιλμ ανεμφάνιστα.

Δεν έψαξε ποτέ την αναγνώριση, δεν έκανε εκθέσεις, δεν κυνήγησε καμία δόξα. Φωτογράφιζε αποκλειστικά για εκείνη. Ήταν η δική της εσωτερική ανάγκη να παρατηρεί και να εκφράζεται, χωρίς να την απασχολεί η κριτική ή το βλέμμα κανενός.

Στη σημερινή εποχή της άμεσης επιβεβαίωσης, έχουμε εθιστεί να φωτογραφίζουμε με το μυαλό μας στα likes και στην αποδοχή του κοινού. Πολλές φορές φτιάχνουμε εικόνες για να αρέσουν στους άλλους και ξεχνάμε να ακούσουμε τη δική μας, εσωτερική φωνή.

Η Maier μας υπενθυμίζει τον πιο αγνό λόγο για να δημιουργείς: το πάθος για την ίδια την τέχνη και την έκφραση. Αν σταματήσεις να ψάχνεις το χειροκρότημα και τα επιφανειακά εφέ, θα απελευθερωθείς. Θα αρχίσεις να παρατηρείς βαθύτερα και να βγάζεις προς τα έξω τον πραγματικό σου εαυτό μέσα από τα κάδρα σου.

Ήρθε η ώρα να αναρωτηθείς: Εσύ για ποιον φωτογραφίζεις τελικά; Αν ήξερες ότι κανένας δεν πρόκειται να δει ποτέ ξανά τις φωτογραφίες σου, θα συνέχιζες να σηκώνεις τη μηχανή σου; Αν ναι, πιστεύεις ότι θα φωτογραφίζεις με τον ίδιο τρόπο;

Απάντησέ μου στα σχόλια ή, ακόμα καλύτερα, έλα να συζητήσουμε και να μοιραστείς το δικό σου «γιατί» ελεύθερα μαζί μας στο Elemen7 Open Community στο Facebook!

Τι θα συνέβαινε αν προσπαθούσες να φωτογραφίσεις ολόκληρο τον χρόνο μέσα σε ένα μόνο καρέ;

Καλημέρα φωτογράφοι!

Ο Hiroshi Sugimoto αναρωτήθηκε ακριβώς αυτό όταν ξεκίνησε το διάσημο project του μέσα σε παλιούς κινηματογράφους. Αντί να τραβήξει απλά μια περιγραφική εικόνα του κτιρίου, αποφάσισε να συμπυκνώσει ολόκληρη την ταινία σε μία μόνο φωτογραφία. Άνοιξε το κλείστρο όταν άρχισε η προβολή και το έκλεισε όταν έπεσαν οι τίτλοι τέλους.

Το αποτέλεσμα; Μια ολόλευκη, εκτυφλωτική οθόνη που φώτιζε μυσταγωγικά τις αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες της άδειας αίθουσας. Ο Sugimoto δεν φωτογράφισε απλά τον χώρο, φωτογράφισε τον ίδιο τον χρόνο.

Για να το πετύχει αυτό, χρησιμοποίησε μια παραδοσιακή μηχανή μεγάλου φορμά (8x10). Δεν διάλεξε αυτόν τον ογκώδη εξοπλισμό για λόγους εντυπωσιασμού ή ευκρίνειας. Το έκανε γιατί αυτό το μέσο του επέτρεψε να κρατήσει το κλείστρο ανοιχτό για ώρες, καταγράφοντας με απόλυτη τονική ακρίβεια το φως που αντανακλούσε η οθόνη. Η παρατεταμένη έκθεση (long exposure) δεν ήταν εδώ ένα απλό οπτικό εφέ, αλλά το απόλυτο όχημα για να οπτικοποιήσει τη φιλοσοφία του.

Τι κρατάμε εμείς από αυτό για τη δική μας πορεία; Δεν αρκεί απλά να στηθείς μπροστά σε κάτι όμορφο και να το καταγράψεις όπως είναι. Το τι θα δείξεις, πώς θα το δείξεις και κυρίως το γιατί θα επιλέξεις να το δείξεις έτσι, είναι αυτό που θα ορίσει το αν η φωτογραφία σου θα είναι αναμνηστική ή καλλιτεχνική.

Εσύ πώς διαχειρίζεσαι τον χρόνο στις φωτογραφίες σου; Έχεις πειραματιστεί ποτέ με τον χρόνο έκθεσης για να αλλάξεις εντελώς την αίσθηση της πραγματικότητας;

Σε περιμένω στην online φωτογραφική μου ομάδα Elemen7 Open Community στο Facebook. Ανέβασε μια φωτογραφία σου όπου έπαιξες δημιουργικά με τον χρόνο και έλα να τη συζητήσουμε!