ettyvarouch

Σήμερα στο Pierce, με αφορμή τη βράβευση των μαθητών της Β’ Λυκείου από τον Economist, είχα τη χαρά να συζητήσω μαζί τους για κάτι εξίσου σημαντικό με την αριστεία:
την ψηφιακή μας αξιοπρέπεια.

Μιλήσαμε για το Cyberbullying, το ψηφιακο ξεκατινιασμα και ανθρωποφαγια οπως το λεω εγω, όχι ως ένα "σχολικό πρόβλημα", αλλά ως μια πρόκληση χαρακτήρα στον ψηφιακό κόσμο.

Όταν είσαι κορυφαίος στον τομέα σου, η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να παραμείνεις "Admin του εαυτού σου" και να μη γίνεσαι "bot" της κακίας κανενός.

Ευχαριστώ τους μαθητές για την ενέργεια και τον διάλογο.
Το μέλλον τους ανήκει, αρκει να κρατανε το level τους ψηλα και να αντισταθούν στην Απάθεια που χαρακτηρίζει τη σημερινή εποχη.

TeenMentalHealth RethinkBeforeYouType

Δεν ήταν απλώς μια συναυλία.

Ήταν η εξιστόρηση μιας ζωής γεμάτης ταραχές, απώλειες, εσωτερικές μάχες, εθισμούς και προκλήσεις.

Καθώς τον παρακολουθούσα, συνειδητοποίησα πως αυτό που τελικά τον βοήθησε να βγει από το σκοτάδι και να βρει το φως στην άλλη άκρη του τούνελ, ήταν δύο καθοριστικά στοιχεία:

Πρώτον, οι άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα του. Η πατρική του οικογένεια και η νέα οικογένεια που δημιούργησε στην πορεία. Όταν υπάρχει αγάπη και στήριξη, ακόμα κι αν χαθείς για λίγο, οι άνθρωποι που αγαπάς –και που σε αγαπούν αληθινά– όχι μόνο σου δείχνουν ξανά τον δρόμο, αλλά σου δίνουν και έναν σκοπό. Έναν λόγο να θέλεις να τον ξαναβρείς.

Δεύτερον, η αποδοχή του εαυτού του. Όταν σταμάτησε να προσπαθεί να γίνει αυτό που νόμιζε ότι οι άλλοι περιμένουν από εκείνον και άρχισε να αγκαλιάζει τον εαυτό του όπως ακριβώς είναι – με τις αδυναμίες και τα χαρίσματά του – τότε απελευθερώθηκε. Ή τουλάχιστον, έτσι το ένιωσα εγώ.

Καποιες φορες δεν τραγουδας για να διασκεδάσεις, τραγουδας για να γιατρευτεις

Ο Robbie το εκανε για εκείνον και εμεις για ολους μας....🙏❤️