Depth Psychotherapy Gr

Μία, ίσως όχι και τόσο, φανταστική ιστορία

Ήξερα κάποτε μια κοπέλα, Ζωή την έλεγαν. Μου είχε πει ότι για ποσά χρόνια γυρνούσε τον κόσμο απο hostel σε hostel και δεν πλήρωνε τίποτα. Έμπαινε στο hostel και κοινωνική όπως ήταν έβρισκε παρέα που την φιλοξενούσαν από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Είχε γνωρίσει πολύ κόσμο, άντρες, γυναίκες μέχρι και lady boyz κ t-girls. Κάποιοι θα την έπαιρναν μαζί τους στην χώρα τους ή στην επόμενη χώρα ή δεν είχε σημασία που. Πράγματα πολλά δεν κουβαλούσε, ούτε χρήματα. Έλεγε πως όταν χρειαζόταν κάτι το σύμπαν της το έστειλε. Πότε άσχημη κουβέντα δεν έλεγε για κανέναν αλλά ούτε και καλή. Μέχρι που δεν ξέρω πως το έφερε η κουβέντα, όπως λέγαμε ιστορίες από τα παιδικά μας την ρώτησα: "χάρηκες ποτέ με τους γονείς σου?". Έμεινε λίγο να με κοιτάζει, σαν να έπνιξε έναν ληγμό κ έφυγε.

6 μήνες μετά, ούτε την έψαξα ούτε περίμενα να με ψάξει ενδιάμεσα, χτύπησε το κουδούνι, πέρασε μέσα και ήταν η πρώτη φορά που ρώτησε αν ήμουν με κάποια που σήμαινε κάτι για μένα. Επίσης ήταν η πρώτη που με χάιδεψε, η πρώτη φορά που μου είπε "κοιτάμε όταν μπαίνεις μέσα" και η πρώτη φορά που δεν έφυγε αμέσως μόλις τελείωσα. Αντίθετα έμεινε και διακριτικά, έως δήθεν τυχαία, το χέρι της ακουμπούσε στο μηρό μου . Μόνο με ρώτησε δακρυσμένη: "Με αγαπάς έστω κ λίγο τώρα?"

Υ.Γ.:
1) Ωραία πράγματα συμβαίνουν όταν δώσεις προσοχή σε έναν άνθρωπο. Τότε καταλαβαίνει ότι δεν είναι στραβός ο κόσμος, αλλά κάτι στραβό είναι μέσα του. Και εκεί είναι η μεγάλη στιγμή που ή δεν θα αντέξει αυτή την αλήθεια και θα γυρίσει πίσω στο παραμύθι του ή θα ζητήσει βοήθεια.... Η κοπέλα δεν έψαχνε κάποιον να την αγαπήσει. Πολλοί την αγάπησαν, πολλοί έφαγαν κόλλημα μαζί της. Η κοπέλα προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό της ότι είναι άξια να αγαπηθεί γιατί οι γονείς της την είχαν απορρίψει συναισθηματικά
2) τα μεγαλύτερα τραύματα δεν είναι από αυτά που έγιναν, αλλά από αυτά που δεν έγιναν