Sinigoros

Ανοιχτή επιστολή στον Εισαγγελέα του μέλλοντος.

Αγαπητό μου Παιδί,
Σε φαντάζομαι σε κάποια από τις τελευταίες τάξεις του λυκείου ή να φοιτάς ήδη στο Πανεπιστήμιο, ονειρευόμενη/ος έναν κόσμο με περισσότερη δικαιοσύνη και διατεθειμένη/ος να θυσιαστείς για να το πετύχεις. Είσαι ήδη σε μια ηλικία που λογικά θα έχεις αντιληφθεί ότι έτυχε να γεννηθείς και να μεγαλώσεις σε ένα Κράτος που δεν σε εκτιμά και ούτε δείχνει να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το μέλλον σου. Να ξέρεις, δεν είναι κάτι προσωπικό ή κάτι πρωτόγνωρο στην ιστορία του ανθρώπου, το αντίθετο μάλιστα. Από την άλλη όμως πρέπει να σου πω ότι η σημερινή κατάσταση όχι μόνο δεν είναι πια η κανονικότητα, αλλά έχει παύσει να εφαρμόζεται σε πολλές χώρες του κόσμου εδώ και πολλές δεκαετίες.

Ευθύνη για την σημερινή ελληνική πραγματικότητα φέρουμε, όπως θα έχεις μαντέψει, όλοι οι μεγαλύτεροι σου ανεξαιρέτως, απλώς ο καθένας μας κατά το μικρό ή μεγάλο μερίδιο που του αναλογεί. Φέρουμε ευθύνη οι δικηγόροι φυσικά, φέρει ευθύνη ο πολίτης στο μέτρο που δεν αντιλαμβάνεται ότι κάτι που νοσεί, όπως η Ελληνική Δικαιοσύνη, απαιτεί ενασχόληση και φροντίδα και όχι απαξίωση, φέρουν ευθύνη οι δικαστικοί λειτουργοί που δεν αφουγκράζονται την κοινωνία και τέλος εννοείται ότι η μεγαλύτερη μερίδα ευθύνης ανήκει στην πολιτική ηγεσία, στον παρόντα νομοθέτη (Βουλή) και στην ανώτατη ηγεσία της Ελληνικής Δικαιοσύνης.

Πράγματι, αφορμή για αυτήν την επιστολή αποτέλεσε η άρνηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Τζαβέλλα να εμφανισθεί ενώπιον της Επιτροπής Διαφάνειας της Βουλής, προκειμένου να λογοδοτήσει για την αρχειοθέτηση της υπόθεσης των υποκλοπών που επιχείρησε. Δεν θα σε κουράσω με ένα σωρό τεχνικές λεπτομέρειες, τις οποίες όμως μπορώ να σου εξηγήσω αν με ρωτήσεις, και θα σε ρωτήσω μόνο το εξής: σύμφωνα με όσα έχεις μάθει μέχρι σήμερα, μπορεί ένας Εισαγγελέας, που είναι η κατεξοχήν κατηγορούσα αρχή, να εκδώσει μια ουσιαστικά αμετάκλητη απόφαση σαν να είναι Δικαστής και χωρίς να λογοδοτήσει σε κανέναν;

Αγαπητό μου Παιδί, σήμερα καλλιεργείς ένα όνειρο. Με τα χρόνια είναι αναπόφευκτο αυτό το όνειρο να συγκρουστεί με σημαντικές δυσκολίες, με θυσίες που θα σε κάνουν να αμφιβάλλεις αν αξίζουν τον κόπο και κυρίως με αποκαρδιωτικές απογοητεύσεις οι οποίες δεν θα προκληθούν τόσο από τους εχθρούς σου, όσο από τους υποτιθέμενους συμμάχους σου. Ωστόσο, αν δεν πάψεις ούτε στιγμή να καλλιεργείς το όνειρο σου για περισσότερη δικαιοσύνη, σου υπόσχομαι ότι μερικές φορές θα νιώσεις κάτι που μοιάζει πολύ με την ευτυχία. Σαν μπούσουλα, μπορώ να σου πω ότι το σημείο αναφοράς σου είναι η κοινωνία, δηλαδή η οικογένεια σου, οι φίλοι σου, ο κοινωνικός σας περίγυρος, και όχι η εξουσία είτε αυτή είναι η εκτελεστική, η νομοθετική ή η δικαστική στην οποία θα ανήκεις. Μπορώ να σου πω μάλιστα ότι αν λοιδορηθείς από την εξουσία, σημαίνει ότι κάνεις κάτι πολύ καλά και δεν το λέω σαν προσωπική άποψη αλλά επειδή η ιστορία διδάσκει ότι ο έντιμος δικαστικός λειτουργός γίνεται στόχος του κατεστημένου και όχι υπηρέτης του.

Αν λοιπόν αντιληφθείς ότι ο κόσμος δεν χωρίζεται σε άσπρες και μαύρες ζώνες αλλά σε αποχρώσεις του γκρι, αν αντιληφθείς ότι εσύ είσαι αυτός που πρέπει οριοθετήσει το άσπρο και το μαύρο, και αν είσαι επιεικής με τον ήδη περιθωριοποιημένο μικροεγκληματία αλλά αυστηρός στην δίωξη των “υπεράνω πάσης υποψίας” γοητευτικών ή ανέγγιχτων εγκληματιών, τότε θα έχεις κάνει πράγματι τον κόσμο λίγο πιο δίκαιο.

Κυρίως όμως, θα γίνεις ηρωίδα/ήρωας για την κοινωνία και έμπνευση για γενιές δικαστικών λειτουργών και νομικών μετά από εσένα, αφού ο εκάστοτε Κωνσταντίνος Τζαβέλλας καταδικάζεται στην γκρίζα και αιώνια λήθη την ίδια ημέρα της αφυπηρέτησης, αλλά αυτοί που κυνηγούν το ουτοπικό, το “καλό”, δεν ξεχνιούνται ποτέ. Όχι επειδή μπορούν να κερδίσουν το “κακό” αλλά επειδή μπορούν να δείξουν στην σύγχρονη κοινωνία και σε αυτές του μέλλοντος, τί είναι σωστό και τί είναι λάθος, τί ηθικό και τί ανήθικο, τί δίκαιο και τί άδικο.
Γνώση άκρως απαραίτητη για μια πολιτεία που θέλει να σταματήσει να εχθρεύεται τις επόμενες γενιές.