UNHCR GREECE

📷 1956, Ούγγροι πρόσφυγες στην Αυστρία. Η ουγγρική εξέγερση το 1956 και η καταστολή της οδήγησε περισσότερους από 200.000 ανθρώπους να διαφύγουν σε γειτονικές χώρες. Στη φωτογραφία, τρεις γυναίκες και ένα παιδί φτάνουν στον καταυλισμό Eisenstadt στην Αυστρία. Κουβαλούν μαζί τους τα λιγοστά τους υπάρχοντα. Η Ύπατη Αρμοστεία βρέθηκε τότε αντιμέτωπη με την πρώτη μεταπολεμική κατάσταση έκτακτης ανάγκης, συντονίζοντας τη βοήθεια για τις χιλιάδες των εκτοπισμένων που έφταναν εξαντλημένοι, πεινασμένοι και με άμεση ανάγκη για στέγη. Πολλοί μετεγκαταστάθηκαν γρήγορα από την Αυστρία σε τρίτες χώρες, κάποιοι κατέφυγαν στη Γιουγκοσλαβία και άλλοι επέστρεψαν στην Ουγγαρία.

Αυτό το γεγονός σηματοδότησε τη μετάβαση της Ύπατης Αρμοστείας από έναν οργανισμό που διαχειριζόταν τις συνέπειες του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου σε έναν φορέα ικανό να ανταποκρίνεται στις προκλήσεις νέων, μεγάλης κλίμακας ανθρωπιστικών κρίσεων.

© UNHCR

«Η Σύμβαση της Γενεύης είναι κάτι σαν την έξοδο κινδύνου που χρειαζόμαστε όλοι. Μακάρι να μη χρειαστεί ποτέ να αξιοποιηθεί, αλλά είναι πάρα πολύ σημαντικό να υπάρχει.»

Με αυτή τη χαρακτηριστική παρομοίωση, ο Μαργαρίτης Πετριτζίκης, Επικεφαλής του Γραφείου Βόρειας Ελλάδας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, υπενθυμίζει γιατί η διεθνής προστασία παραμένει θεμελιώδης.

Κανείς δεν γίνεται πρόσφυγας από επιλογή. Οι άνθρωποι που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους εξαιτίας πολέμου, διώξεων ή βίας χρειάζονται ασφάλεια, προστασία και την ευκαιρία να ξαναχτίσουν τη ζωή τους.

Η ένταξη αποτελεί βασικό μέρος αυτής της διαδρομής. Οι πρόσφυγες είναι άνθρωποι με γνώσεις, δεξιότητες και εμπειρίες, που μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στις κοινωνίες που τους υποδέχονται, όταν έχουν την ευκαιρία.

Στη συνέντευξή του στον Παρατηρητής της Θράκης μιλά για τη σημασία της διεθνούς προστασίας, της ένταξης και της αλληλεγγύης.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο link στα σχόλια.