Physiotherapy

Παγκόσμια Ημέρα Θρόμβωσης: Επιτακτική όσο ποτέ η λήψη μέτρων για να σωθούν χιλιάδες ζωές
Η Παγκόσμια Ημέρα Θρόμβωσης έχει σαν στόχο την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση του κοινού για τη θρόμβωση και τις επιπτώσεις της, με την πραγματοποίηση εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων που απευθύνονται στο κοινό και στους Επαγγελματίες Υγείας.
Η ημερομηνία της Παγκόσμιας Ημέρας για τη Θρόμβωση, 13 Οκτωβρίου, επιλέχθηκε για να τιμήσει τα γενέθλια του Γερμανού Ιατρού Rudolf Virchow, ο οποίος ο οποίος περιέγραψε για πρώτη φορά πριν από 150 περίπου χρόνια (το 1859), το φαινόμενο της θρόμβωσης και έθεσε τις βάσεις για την περαιτέρω διερεύνηση της Φλεβικής Θρομβοεμβολικής Νόσου (ΦΘΝ) και ιδιαίτερα της Πνευμονικής Εμβολής.
Kάθε χρόνο εμφανίζονται 10.000.000 περιπτώσεις Φλεβικής Θρομβοεμβολικής Νόσου και 600.000 θάνατοι μόνο στην Ευρώπη και την Αμερική που αντιστοιχούν σε 1.600 θανάτους την ημέρα. Οι θάνατοι αυτοί είναι περισσότεροι από αυτούς που προκαλούν αθροιστικά ο καρκίνος του μαστού και του προστάτη, τα τροχαία δυστυχήματα και το AIDS. Στη χώρα μας εκτιμάται ότι οι θάνατοι ετησίως φτάνουν τις 50.000.
Σχετικά με τη Φλεβική Θρομβοεμβολική Νόσο

Η Φλεβική Θρομβοεμβολική Νόσος (Φ.Θ.Ν.) είναι ο σχηματισμός θρόμβων αίματος στη φλέβα.

Εν Τω βάθει Φλεβική Θρόμβωση: Ο θρόμβος αίματος που σχηματίζεται σε κάποια εσωτερική φλέβα (κυρίως στα πόδια).

Πνευμονική Εμβολή: Ο θρόμβος αίματος μεταφέρεται στους πνεύμονες. Η Πνευμονική Εμβολή συμβαίνει όταν ο θρόμβος αποσπασθεί από τις φλέβες (συνήθως των ποδιών) και με την κυκλοφορία του αίματος φτάσει στους πνεύμονες, και εγκατασταθεί σε κάποιο σημείο της πνευμονικής αρτηρίας (με αποτέλεσμα να διακοπεί η ροή του αίματος από εκείνο το σημείο και μετά). Η Πνευμονική Εμβολή συχνά μπορεί να είναι θανατηφόρα.

Η Εν Τω βάθει Φλεβική Θρόμβωση και η Πνευμονική Εμβολή αποτελούν τη Φλεβική Θρομβοεμβολική Νόσο ή Φλεβική Θρομβοεμβολή, μια εξαιρετικά συχνή και δυνητικά θανατηφόρα ασθένεια.

Προειδοποιητικά σημάδια και συμπτώματα

Η Φ.Θ.Ν. μπορεί να εμφανιστεί χωρίς προειδοποιητικά σημάδια ή συμπτώματα και μπορεί να μη διαγνωστεί από τον επαγγελματία υγείας. Τα συμπτώματα που είναι εμφανή ενδέχεται να σχετίζονται είτε με την Εν Τω βάθει Φλεβική Θρόμβωση είτε με την Πνευμονική Εμβολή.

-Εν Τω βάθει Φλεβική Θρόμβωση: πόνος, κύρια στην γάμπα (συχνά συμπεριλαμβανομένων του αστραγάλου ή της πατούσας), και αύξηση της θερμοκρασίας τοπικά, ερυθρότητα ή εμφανής αλλοίωση του χρώματος, ευαισθησία και οίδημα (πρήξιμο) στο κάτω άκρο

-Πνευμονική Εμβολή: αδικαιολόγητη δυσκολία στην αναπνοή (δύσπνοια), ανάγκη για συχνές ανάσες (ταχύπνοια), δυνατός πόνος στο στήθος, ταχυκαρδία, ελαφρά ζαλάδα ή λιποθυμία και έντονος βήχας.

Η οστεοαρθρίτιδα είναι μια εκφυλιστική νόσος των αρθρώσεων. Μπορεί να προκαλέσει δυσφορία στον πάσχοντα όταν χρησιμοποιεί στο πλαίσιο της σωματικής κινητικότητάς του τις επηρεαζόμενες αρθρώσεις, όπως για παράδειγμα πόνο κατά το λύγισμα του γόνατος ή του μηρού ή δυσκαμψία στις αρθρώσεις των δακτύλων. Οι περισσότεροι άνθρωποι άνω των 60 ετών, υποφέρουν από κάποιου βαθμού οστεοαρθρίτιδα, αλλά δεν είναι σπάνια η εμφάνισή της και σε άτομα μικρότερης ηλικίας (20 – 30 ετών).

Τα συμπτώματα της οστεοαρθρίτιδας τείνουν να εκδηλώνονται σταδιακά. Ενδεχομένως να παρατηρήσετε πόνο ή δυσφορία όταν κινείτε συγκεκριμένες αρθρώσεις ή μετά από διαστήματα παρατεταμένης ακινησίας. Οι επηρεαζόμενες αρθρώσεις μπορεί επίσης να είναι άκαμπτες ή να «τρίζουν». Τυπικά, η οστεοαρθρίτιδα οδηγεί σε πρωινή ακαμψία που αμβλύνεται μετά από 30 λεπτά. Όταν η πάθηση επηρεάζει τα άνω άκρα, οι ασθενείς αναπτύσσουν οστεώδεις διογκώσεις στα δάκτυλα, οι οποίες μπορεί να προκαλούν πόνο ή όχι.

Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η οστεοαρθρίτιδα εκδηλώνεται στις αρθρώσεις που «σηκώνουν» το περισσότερο βάρος, δηλαδή τα γόνατα, οι μηροί και η σπονδυλική στήλη. Επίσης εμφανίζεται κυρίως στα δάκτυλα, τον αντίχειρα, τον αυχένα και το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού. Οι υπόλοιπες αρθρώσεις του ανθρώπινου σώματος σπάνια επηρεάζονται, εκτός εάν έχει προϋπάρξει κάποιος τραυματισμός.Κάθε άρθρωση έχει το φυσικό της «απορροφητικό» υλικό, δηλαδή τον χόνδρο. Αυτό στιβαρό «λαστιχένιο» υλικό προστατεύει τα άκρα των οστών και μειώνει την τριβή, στην περίπτωση των υγιών αρθρώσεων. Με την πάροδο της ηλικίας, οι αρθρώσεις σκληραίνουν και ο χόνδρος είναι πιο ευάλωτος. Παράλληλα, η επαναληπτική χρήση των αρθρώσεων ερεθίζει τον χόνδρο και όταν έχει πια φθαρεί, το οστό τρίβεται πάνω στο συνορεύον οστό, προκαλώντας πόνο και περιορίζοντας την κινητικότητα.

Επειδή οι τραυματισμένες αρθρώσεις είναι πιο ευάλωτες στην οστεοαρθρίτιδα, οτιδήποτε μπορεί να προκαλέσει βλάβη σε μια άρθρωση, είναι παράγοντας κινδύνου. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει την ενασχόληση με ένα άθλημα ή εργασία που απαιτεί επαναληπτικές κινήσεις όπως συχνό λύγισμα των γονάτων για την τοποθέτηση πλακιδίων. Η παχυσαρκία είναι επίσης ένας παράγοντας κινδύνου, που έχει σχετιστεί με την οστεοαρθρίτιδα των γονάτων και των ισχίων.

Ένας από τους μείζονες παράγοντες κινδύνου εκδήλωσης οστεοαρθρίτιδας, που κανείς δε μπορεί να ελέγξει, είναι η γήρανση. Επίσης το φύλο παίζει ρόλο. Μετά τα 50, όλο και περισσότερες γυναίκες, συγκριτικά με τους άνδρες, εκδηλώνουν οστεοαρθρίτιδα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η πάθηση είναι αποτέλεσμα της φυσιολογικής εξασθένησης του χόνδρου, με την πάροδο των ετών. Αλλά σε ορισμένους ανθρώπους εντοπίζονται γενετικά ελαττώματα ή ανωμαλίες στις αρθρώσεις που τους καθιστούν πιο ευάλωτους στην ασθένεια.

Η οστεοαρθρίτιδα επηρεάζει κάθε ασθενή διαφορετικά. Ορισμένα άτομα έχουν ελάχιστα συμπτώματα παρά τον εκφυλισμό των αρθρώσεών τους. Άλλοι πάλι έχουν πόνους και ακαμψία που επηρεάζουν έντονα την καθημερινότητά τους. Αν εκδηλωθούν οι οστεώδεις διογκώσεις στις μικρές αρθρώσεις των δακτύλων, ακόμη και απλές διαδικασίες όπως να κουμπώσει κάποιος το πουκάμισό του, αποβαίνει δύσκολη και επώδυνη διαδικασία. Η οστεοαρθρίτιδα στα γόνατα ή τους μηρούς μπορεί να συντελέσει σε ασταθές βάδισμα. Ενώ όταν η πάθηση επηρεάσει την σπονδυλική στήλη, προκαλεί σχεδόν αφόρητο πόνο και/ή μούδιασμα.
Εκτός της φαρμακευτικής αγωγής, στη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας περιλαμβάνονται τα φυσικά μέσα, η άσκηση και τα βοηθήματα. Η παρέμβαση επικεντρώνεται στην ανακούφιση του πόνου, στην επιστροφή της κινητικότητας, και γενικότερα στην βελτίωση της ποιότητας ζωής του ασθενούς.
Πάγος
Η τοποθέτηση πάγου είναι μια συνήθης και πρακτική αντιμετώπιση του πόνου. Παγάκια και παγοθήκες, είναι εύκολα διαθέσιμα και μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο σπίτι. Τα παγάκια μπορούν τα τοποθετηθούν (μέσα σε πετσέτα-όχι απευθείας στο δέρμα) για 15 λεπτά 3-4 φορές ημερησίως.
Η πάγο-μάλαξη προκαλεί και αυτή ανακούφιση. Στην αρχή αισθάνεστε δροσιά που διαρκεί λίγα λεπτά, ακολουθεί μια αίσθηση καψίματος και κατόπιν μούδιασμα και ανακούφιση του πόνου. Η ενέργεια αυτή μπορεί να μειώσει και το πρήξιμο.
Θερμό
Η εφαρμογή θερμότητας χρησιμοποιήθηκε από παλιά στην ανακούφιση του πόνου και τη βελτίωση της κινητικότητας.
Η εφαρμογή θερμότητας χρησιμοποιήθηκε από παλιά στην ανακούφιση του πόνου και τη βελτίωση της κινητικότητας.
Μπορεί να εφαρμοστεί:
επιφανειακά με θερμά επιθέματα-κομπρέσες, μπορεί να γίνει μέσω της υδροθεραπείας σε πισίνα ή και με εμβύθιση σε λουτρό παραφίνης (η μέθοδος χρησιμοποιείται ειδικά για να θερμάνει μικρές αρθρώσεις του χεριού, δάκτυλα, καρπού και πόδια)
σε βάθος μέσω συσκευών διαθερμίας ή υπερήχων (το υπέρηχο πλεονεκτεί σε πόνο που προέρχεται από μαλακούς ιστούς και συνδέσμους). Ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα στα χέρια ανακουφίζονται βουτώντας τα χέρια τους σε χλιαρό νερό. Στην οστεοαρθρίτιδα του ισχίου και της σπονδυλικής στήλης μπορούμε να ακουμπήσουμε θερμά επιθέματα (κομπρέσες, πετσέτες) στα ισχία και τη μέση.
Μάλαξη
Περιλαμβάνει πλήξεις, θωπείες, ζυμώσεις-συμπιέσεις, δονήσεις των μυών και μαλακών ιστών. Η σωστή μάλαξη αυξάνει την ευλυγισία και βελτιώνει την κυκλοφορία.
Ο διαδερμικός ηλεκτρικός ερεθισμός (TENS)
Πρόκειται για μικρή συσκευή που μοιάζει στην όψη με ραδιόφωνο και μεταφέρει ηλεκτρικά ερεθίσματα μέσω ηλεκτροδίων που τοποθετούνται στη δερματική επιφάνεια στην περιοχή του πόνου. Τα TENS χρησιμοποιούνται στον οξύ πόνο και βοηθούν στην πρώιμη κινητοποίηση.
Πώς βοηθά η άσκηση
Οι ασθενείς που πάσχουν από οστεοαρθρίτιδα βοηθούνται ποικιλοτρόπως με τις ασκήσεις. Η άσκηση μειώνει τους πόνους των αρθρώσεων και τη δυσκαμψία και αυξάνει την ευλυγισία και τη δύναμη.
Επιπλέον βοηθά στη μείωση του σωματικού βάρους, κάτι που είναι σημαντικό γιατί στους υπέρβαρους καταπονούνται περισσότερο οι αρθρώσεις.
Η άσκηση της οστεοαρθρίτιδας απαιτεί 30 λεπτά και πρέπει να γίνεται σχεδόν κάθε μέρα. Ξεκινήστε με ήπιες ασκήσεις, δυσκολεύοντας σταδιακά το πρόγραμμά σας, χωρίς να πιέζεστε, έτσι ώστε να ιδρώσετε αλλά συγχρόνως να μπορούσατε υποθετικά να συνομιλήσετε με κάποιον.
Τύποι ασκήσεων
Υπάρχουν τρεις (3) τύποι άσκησης που είναι κατάλληλοι
Ασκήσεις εύρους κίνησης των αρθρώσεων
Σκοπό έχουν να διατηρήσουν και να αυξήσουν το εύρος κίνησης των αρθρώσεων. Οι ασκήσεις αυτές αυξάνουν την ευλυγισία των ιστών, ιδιαίτερα όταν συνδυάζονται με ήπιες διατάσεις.
Οι μύες που διασχίζουν δύο αρθρώσεις όπως οι οπίσθιοι μηριαίοι, ο γαστροκνήμιος, οι καμπτήρες του ισχίου, οι παρασπονδυλικοί συχνά γίνονται σφιχτοί και βραχύνονται, προκαλώντας κακή στάση και πόνο. 'Τεντώνοντας' αυτούς τους μυς με ασκήσεις εύρους κίνησης βελτιώνεται η μηχανική του σώματος, η στάση και η λειτουργικότητα.
Ασκήσεις ενδυνάμωσης
Οι ασκήσεις αυτής της κατηγορίας πρέπει να γίνονται κάθε μέρα (εκτός αν ο ασθενής πονά) με σκοπό να αυξήσουν τη μυϊκή δύναμη. Μπορούν να γίνουν με τρόπο ισομετρικό (ασκείται δύναμη χωρίς να αλλάζει το μήκος του μυός) ή ισοτονικά με αντίσταση.
Οι δυνατοί μύες βοηθούν στην στήριξη και προφυλάσσουν τις προσβεβλημένες αρθρώσεις.
Αεροβικές ασκήσεις
Βελτιώνουν τη σωματική ικανότητα, μειώνουν τον πόνο και αυξάνουν την αντοχή. Αεροβικές ασκήσεις είναι η δυναμική βάδιση, το ποδήλατο, η κολύμβηση. Μπορούν να γίνονται 3 φορές την εβδομάδα για 20-30 λεπτά. Βελτιώνουν το καρδιαγγειακό σύστημα, βοηθούν στη μείωση του σωματικού βάρους και γενικά προκαλούν ευεξία.