Tony Rigopoulos

Τα μόνα τάγματα εφόδου που έχουν περπατήσει στους δρόμους μας τις τελευταίες δεκαετίες είχαν χαραγμένα στα μπράτσα τους αγκυλωτούς σταυρούς. Κρατούσαν μαχαίρια και δολοφονούσαν εν ψυχρώ, τραυμάτιζαν, κυνηγούσαν ανθρώπους για το χρώμα, τη θρησκεία και τη γλώσσα τους.

Μη μπερδεύουμε τις έννοιες απλώς επειδή -δικαίως- μπορεί να μη μας άρεσε αισθητικά μια ακτιβιστική κινητοποίηση απέναντι σε υποστηρικτές της γενοκτονίας.

Κάποιες σκέψεις με αφορμή την απόφαση για τη Μονή Σινά:

Το status quo των ιερών τόπων (9 μνημεία σε Βηθλεέμ και Ιερουσαλήμ) εμπλέκει εδώ και αιώνες το σύνολο των χριστιανικών δογμάτων, αλλά και των άλλων θρησκειών σε μια ισορροπία τόσο εύθραυστη που προκαλεί εντύπωση το πώς έχει καταφέρει να διατηρηθεί ως σήμερα.

Η αμφισβήτηση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της Μονής Αγ. Αικατερίνης στο Σινά (αν και δεν εντάσσεται επίσημα στους τόπους που καλύπτει το SQ), μπορεί να ιδωθεί διασταλτικά και ως μια επικίνδυνη αρχή αναθεώρησης του status quo των θρησκευτικών τοποθεσιών της περιοχής.

Η πιο βασική επιρροή που είχε η Ελλάδα στην περιοχή, πήγαζε από την εμπλοκή της σε αυτές τις ισορροπίες και γι' αυτόν τον λόγο επένδυε διπλωματικά σε αυτή.

Τα τελευταία πολλά χρόνια η Ελλάδα έχει εγκαταλείψει την ενασχόλησή της και οι τεκτονικές αλλαγές, ακόμη και εντός των Ορθόδοξων Πατριαρχείων, συμβαίνουν ερήμην της Αθήνας.

Ταυτόχρονα, το τεράστιο σκάνδαλο του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και η βαθιά διαπλοκή του με το βαθύ κράτος του Ισραήλ έχει υπονομεύσει τις σχέσεις του με τον χριστιανικό παλαιστινιακό πληθυσμό.

Το θέμα θέλει στενή παρακολούθηση, όπως και οι ραγδαίες εξελίξεις που υπάρχουν στα Πατριαρχεία Ιεροσολύμων και Αλεξάνδρειας που αργά ή γρήγορα θα παράξουν διπλωματικό επεισόδιο. Άλλωστε ακόμη και η χθεσινή απόφαση δείχνει να έχει επιρροές που ξεπερνούν ακόμη και την αιγυπτιακή κυβέρνηση.

Πριν λίγες μέρες έκανε το τελευταίο του ταξίδι ένας άνθρωπος που δεν έμοιαζε με κανέναν άλλο.

Ο Βαΐτσης Αποστολάτος έζησε όπως ήθελε: φωναχτά, φανερά, ιδιότροπα, θαρραλέα, δημιουργικά, στυλάτα, με αισθητική και επιβάλλοντας την αδιαφορία του για το «τι θα πει ο κόσμος».

Ο Βαΐτσης Αποστολάτος έφυγε όπως ήθελε: ήσυχα, ιδιωτικά και αξιοπρεπώς.

Όταν αποφάσισε να πολιτευτεί είχε ήδη ζήσει μια ζωή γεμάτη με εικόνες, δημιουργίες και αρώματα που οι περισσότεροι δε θα βιώσουμε ποτέ.

Αποφάσισε να κάνει όλη την Ελλάδα να απορήσει όταν μπήκε σε εκείνο κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη που κανείς δεν ήξερε πού να τονίσει.

Έγινε αντιπρόεδρος της Βουλής και προσέδωσε στο κοινοβούλιο μια ποιότητα που μάλλον δε μπορούσε καν να αντέξει η ίδια η Βουλή.

Είχα τη χαρά να τον γνωρίσω και να μιλήσουμε για πολλές ώρες. Ήταν αδύνατο να βαρεθείς με τον Βαΐτση. Ήταν επίσης αδύνατο να μη γοητευτείς από έναν άνθρωπο που ισορροπούσε ανάμεσα στο λιμάνι του Πειραιά και τα σαλόνια του Κολωνακίου με ασύλληπτη μαεστρία.

Λάτρευε την πρόκληση και γι' αυτό φρόντισε να προσπαθήσει να με σοκάρει ήδη από τη στιγμή της πρώτης χειραψίας μας.

Έκανε τα πάντα με ποιότητα, με αισθητική και με βαθύ ερωτισμό. Αγαπούσε τον Άνθρωπο, το καλό φαγητό, τα ωραία ρούχα και το φλερτ. Μιλούσε για το θέατρο σαν να αναφέρεται στον μεγάλο έρωτα της ζωής του. Είχε έναν τρομερό πλούτο επιστημονικής, πολιτικής και κοινωνικής γνώσης, αλλά η δύναμή του ήταν ότι μπορούσε όλα αυτά να συνδέει μέσα σε μία ενιαία σκέψη.

Ήταν ένας ευγενής αστός, βγαλμένος από τις πιο όμορφες σελίδες της ιστορίας της παλιάς Αθήνας.

Έμειναν πολλά που δεν κουβεντιάσαμε σε εκείνες τις δύο μεγάλες συζητήσεις μας, αλλά δεν ξέρω αν τέτοιους ανθρώπους μπορείς ποτέ να πεις ότι τους χόρτασες.

Καλό ταξίδι όμορφε άνθρωπε...