Georgio Babili ART

Δεν είναι μόνο σίδερο,
ούτε φελιζόλ, ούτε παλιό χαρτί του μέτρου με αλευρόκολλα.
Είναι κάτι που επιμένει να αναπνέει
κάτω απ’ τη σκόνη.
Σκύβεις πάνω στο γλυπτό
σαν να ακούς καρδιά.
Μια ρωγμή, τη γεμίζεις.
Ένα σβησμένο βλέμμα,
το ξαναφέρνεις.
Σαν να θυμάσαι για λογαριασμό του.
Τα χρώματα δεν μπαίνουν απλώς.
Ξεσπούν.
Ανοίγουν δρόμο πάνω στις επιφάνειες,
γίνονται φωνές,
γίνονται γέλιο που δεν κρατιέται.
Και η πόλη περιμένει
όχι υπομονετικά,
αλλά με μια ανησυχία γλυκιά,
σαν να ξέρει πως κάτι ετοιμάζεται
κάτι που θα την αλλάξει για λίγο
ή ίσως για πάντα.
Στα εργαστήρια
ο χρόνος δεν είναι ο ίδιος.
Μετριέται σε στρώσεις μπογιάς,
σε στεγνώματα,
σε δάχτυλα που αφήνουν ίχνη.
Συντήρηση, λες.
Μα είναι κάτι πιο βαθύ
κρατάς ζωντανό το παιχνίδι,
την υπερβολή,
το δικαίωμα της πόλης να γελά δυνατά.
Κι όταν βγουν έξω τα γλυπτά,
φωτισμένα, θορυβώδη, υπερβολικά,
κανείς δεν θα δει τη σιωπή που προηγήθηκε.
Μα εσύ θα ξέρεις
πως μέσα σε κάθε χρώμα
υπάρχει ένα χέρι που επέμεινε,
και μια πόλη που ετοιμάστηκε
να ανθίσει ξανά.

Georgio Babili

👨🏻‍🎨Ο μικρός μου βασιλιάς..👑