Pind choongh ASR

ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਨਿਆਇ ਲਈ ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਜਾਰੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ:

ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹਿੰਦੂ ਮੰਦਿਰਾਂ ਅਤੇ ਕੌਂਸੁਲਟਾਂ ਅੱਗੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਉਹਨਾਂ ਅਣਹੋਏ ਅਨਿਆਂ ਅਤੇ ਉਤਪੀੜਨ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹਨ ਜੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਸਿੱਖ ਭਾਈਚਾਰਾ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਯੋਗਦਾਨ ਦੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਅਜੇ ਵੀ ਸੰਸਥਾਈ ਅਪਹਮਾਨ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ 1984 ਦੇ ਹਾਦਸੇ ਦੇ ਬਾਅਦ।

ਭਾਰਤ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ:

ਭਾਰਤ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਹੀ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ, ਜੋ 1947 ਦੇ ਵੰਡ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੱਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਧਾ ਭਾਗ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦਾ ਹਿਸਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਿੱਖ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਡਿੱਠ ਰਹੇ। ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨਾਲ ਜੰਗਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਸਿੱਖ ਸਿਪਾਹੀ ਸੱਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਸਰਹੱਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯੁੱਧ ਕੀਤੇ। ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਜਨਰਲਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬਿਆਨ ਹੈ: "ਜੇਕਰ ਸਿੱਖ ਸਾਡੇ ਖਿਲਾਫ ਨਹੀਂ ਲੜ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਜਿੱਤ ਗਏ ਹੁੰਦੇ।" ਇਹ ਬਿਆਨ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਭਾਰਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਰਵੇਕਸ਼ਣ ਕਰ ਕੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸੱਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਿੱਖ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਦੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਹਿਯੋਗ ਦਾ ਇੱਕ ਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸਨੂੰ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸਿੱਖਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸਹੀ ਸਲੂਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।

ਇਤਿਹਾਸਕ ਪੱਖਪਾਤ ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵਾਅਦੇ:

1947 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਾ ਸੀ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਸਵਾਇਤਤਾ ਮਿਲੇਗੀ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਮੂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਨੂੰ Article 370 ਦੇ ਤਹਿਤ ਸਵਾਇਤਤਾ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਵਾਅਦੇ ਪੂਰੇ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਸਿੱਖ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿੱਚ ਧੋਖੇ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ।

ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਈ ਮਸਲੇ:

1950 ਅਤੇ 60 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਅਧਾਰ ’ਤੇ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਪੁਨਰਗਠਨ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜ ਦੀ ਮੰਗ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਰਿਆਣਾ ਅਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਬਣੇ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਈ ਪਹਿਚਾਣ ਨੂੰ ਘਟਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।

ਗ੍ਰੀਨ ਰੈਵੋਲਿਊਸ਼ਨ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਲਈ ਇਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ:

ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੋਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਘਟਨਾ ਭਾਰਤ ਦੇ ਗ੍ਰੀਨ ਰੈਵੋਲਿਊਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣਾ ਹੈ। 1960 ਅਤੇ 1970 ਦੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਉੱਤਮ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਅੰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਗ੍ਰੀਨ ਰੈਵੋਲਿਊਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਆਵਸ਼ਯਕਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਸਾਇਣਕ ਖਾਦਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵੱਧ ਖਪਤ ਕਾਰਨ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਆਰਥਿਕ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ।

1984 ਦਾ ਜੈਨੋਸਾਇਡ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦਾ ਸਮਾਂ:

ਫਿਰ ਵੀ, ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫਾਦਾਰੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕਪਟੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। 1984 ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ 'ਤੇ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਬਲੂ ਸਟਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਉਹ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਟਾਏ ਜਾ ਸਕਣ ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਸੈਨਾ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ ਟੈਂਕਾਂ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਆਰਟਿੱਲਰੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਧਾਰਮਿਕ ਤਹਜ਼ੀਬ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦਿੱਲੀ ਸਿੱਖ ਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਕਈ ਸਿੱਖ ਘਰ ਜਲੇ, ਵਪਾਰ ਲੁਟੇ ਗਏ ਅਤੇ ਮਰਦਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ। ਇਹ ਭਾਰਤ ਦੇ ਮੋਡਰਨ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹਨੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਪਰ ਭਾਰਤੀ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਵਾਬਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।

ਸਿੱਖਾਂ ਖਿਲਾਫ ਹਿੰਸਾ 1990 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰਹੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਾਰਵਾਈਆਂ, ਝੂਠੇ ਪੁਲਿਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਅਤੇ ਤਸ਼ਦਦ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕੁਝ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਜਨਰੇਸ਼ਨ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿੱਖ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਬਹਿਥੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਭਾਰਤੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਤਸ਼ਦਦ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਊਂਟਰਇੰਸਰਜੈਂਸੀ ਅਪਰੇਸ਼ਨਜ਼ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ, ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਤਰਨਤਾਰਨ ਦੇ ਕੋਲ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਝੂਠੇ ਪੁਲਿਸ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿਚ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।

ਸਰਦਾਰ ਜਸਵੰਤ ਸਿੰਘ ਖਾਲਰਾ ਅਤੇ ਨਿਆਇ ਲਈ ਲੜਾਈ:

ਇਸ ਅਨਿਆਏ ਵਿੱਚ, ਸਰਦਾਰ ਜਸਵੰਤ ਸਿੰਘ ਖਾਲਰਾ ਵਰਗੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਨਿਆਇ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕੀਤਾ। ਖਾਲਰਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਐਕਟਿਵਿਸਟ ਸੀ, ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਪੁਲਿਸ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਝੂਠੇ ਪੁਲਿਸ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਦਾ ਖੁਲਾਸਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਬੂਤ ਮਿਲੇ ਜੋ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਐਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬੀਬੀਆਂ, ਮਾਂਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵੀ ਮਿਲੀਆਂ। ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਅੱਤਵਾਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਹੀਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਨਿਆਇ ਲਈ ਮੰਗ:

ਸਿੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਸਿਰਫ 1984 ਦੇ ਜਨੋਸਾਈਡ ਦੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸਿੱਖ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋ ਰਹੀ ਉਤਪੀੜਨ ਅਤੇ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਇੱਕ ਜੰਗ ਹੈ। ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਹੀ ਪਹਚਾਨ ਅਤੇ ਨਿਆਇ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਹਿੰਦੂ ਮੰਦਿਰਾਂ ਜਾਂ ਕੌਂਸੁਲਟਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਮੂਹਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਵਾਦ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਜਤਾਇਕ ਹੈ।

ਸਿੱਖ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼:

ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਿੱਖ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਦੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਹ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖ਼ਦਸ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖ ਉਪਦੂਟੀ ਜਾਂ ਕਮਿਊਨਿਟੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਰ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਢਾਂਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਨਿਆਂ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਣਸੁਨੇ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲਈ ਇਹ ਇਕੱਲਾ ਰਾਹ ਹੈ ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਉਸ ਗਲਤਾਈ ਦੀ ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿਸਦਾ ਉਹਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਉਹ 1984 ਦੇ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਦੁੱਖ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਸਿੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੇ ਗਏ ਦੁੱਖ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਜਾਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਤਤਕਾਲੀਤਾ ਨੂੰ ਜੋ ਸਿੱਖ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਨੂੰ ਨਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸੱਚੀ ਇਕਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਉਠਾ ਰਹੇ ਹਨ।

ਸਿੱਖ ਕਿਉਂ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ

ਸਿੱਖ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਦੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਉਸ ਨਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਰਤ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਕਈ ਵਾਰੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। 1984 ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ, ਨੇ ਗਹਿਰੇ ਜ਼ਖਮ ਛੱਡੇ ਹਨ ਜੋ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਭੂਤਕਾਲ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਭਵਿੱਖ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਇਛਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ, ਇਕ ਰਾਸ਼ਟਰ ਵਜੋਂ, ਉਹ ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ।

ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਿਉਂ ਜਾਰੀ ਹਨ, ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਇਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸੰਦਰਭ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਵਿਚ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਣਹੋਇਆ ਦੁੱਖ ਹੈ। ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨਿਆਂ, ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਬਰਾਬਰੀ ਲਈ ਇੱਕ ਲੜਾਈ ਹੈ — ਇੱਕ ਲੜਾਈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅਣਦਿੱਖੀ ਰਹੀ ਹੈ।

ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਮੰਗ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਨਿਆਇਆਂ, ਸਿਆਸੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਪੱਖਪਾਤ, ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀਆਂ ਅਣਸੁਣੀਆਂ ਗਿਲੇ-ਸ਼ਿਕਵੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ। ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਿਮਨ ਕਾਰਣਾਂ ਕਰਕੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਗਈ:

ਇਤਿਹਾਸਕ ਪੱਖਪਾਤ ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵਾਅਦੇ:

1947 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਾ ਸੀ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਸਵਾਇਤਤਾ ਮਿਲੇਗੀ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਮੂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਨੂੰ Article 370 ਦੇ ਤਹਿਤ ਸਵਾਇਤਤਾ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਵਾਅਦੇ ਪੂਰੇ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਸਿੱਖ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿੱਚ ਧੋਖੇ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ।

ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਈ ਮਸਲੇ:

1950 ਅਤੇ 60 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਅਧਾਰ ’ਤੇ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਪੁਨਰਗਠਨ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜ ਦੀ ਮੰਗ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਰਿਆਣਾ ਅਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਬਣੇ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਈ ਪਹਿਚਾਣ ਨੂੰ ਘਟਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।

ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਪਰੀਆਵਰਣ ਸੰਕਟ:

ਪੰਜਾਬ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਹੈ, 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਦੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਉਤਪਾਦਨ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੌਰ ’ਤੇ ਵਧੀ। ਪਰ, ਇਸ ਨਾਲ ਪਰੀਆਵਰਣ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਝੱਲਣਾ ਪਿਆ।

1984 ਦਾ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ’ਤੇ ਹਮਲਾ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸਿੱਖ ਹਿੰਸਾ:

1984 ਵਿੱਚ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਗਏ ਫੌਜੀ ਹਮਲੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਪਰੈਸ਼ਨ ਬਲੂ ਸਟਾਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਨੇ ਸਿੱਖ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਦੁਖ ਦੀ ਲਹਿਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਮਲੂਕ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ ’ਤੇ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖ ਵਿਰੋਧੀ ਦੰਗੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿੱਖ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਕਈਆਂ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਘਟਨਾ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨਤਾ ਅਤੇ ਨਿਰਾਦਰ ਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਅੰਦੋਲਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਉਲੰਘਨ:

1980 ਦੇ ਅਖੀਰ ਅਤੇ 1990 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਮੰਗ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਅਪਰੈਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਕਈ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰ ਸੰਗਠਨਾਂ ਨੇ ਅਦਾਲਤੀ ਬਿਨਾਂ ਮਾਰਨਾ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਗੁੰਮ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਤਸ਼ੱਦਦ ਦੀਆਂ ਕਈਆਂ ਵਾਰਦਾਤਾਂ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਦੁਆਰਾ, ਸਿੱਖ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿਚ ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਗਹਿਰਾ ਗਮ ਵਪਾਰਿਆ।

ਧਾਰਮਿਕ ਪਹਿਚਾਣ ਅਤੇ ਖ਼ੁਦਮੁਖਤਾਰੀ ਦੀ ਲੋੜ:

ਕਈ ਸਿੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਧਾਰਮਿਕ, ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਪਹਿਚਾਣ ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਘਟਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਮੰਗ ਇਸ ਲੈਖ ਨਾਲ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲ ਸਕੇ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈਆਂ ਲਈ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਮੰਗ ਨਿਆਇ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਪਹਿਚਾਣ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਕਾਠੀਨ ਅਤੇ ਸਵੈਤੀ ਮੁੱਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਦਰਦ, ਨਿਆਇ ਦੀ ਮੰਗ, ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਅਨੁਭਵਾਂ ’ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ।

ਸ.ਸ

ਵਾਹ ਨੀ ਸਿਆਣਪੇ ਤੂੰ ਹਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਏ ਪਰ ਹਰ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਹਉਮੇ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਰੱਖਦਾ। ਕਹਿੰਦੇ ਸਿਆਣੇ ਉਹ ਲੋਕ ਸੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਗਿਲਾਸ ਫੜਾਇਆ ਵੀ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਸੀ ਅੱਜਕਲ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਲੋ ਬੱਸ ਇਕ ਗਲਤੀ ਤੁਹਾਡਾ ਕਿਰਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ । ਲੋਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੇ ਹਰ ਕੋਈ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸਿਉ ਸਹੀ ਰਹੇ ਕੋਈ ਕਣ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਉਸ ਬੰਦੇ ਵਿਚ । ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲੋਂ ਭੁੱਲ ਹੋਜੇ ਬਸ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਹੀ ਫਤਵਾ ਲਿਖ ਦਿੰਦੇ ਨੇ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਤਾਂ ਕੰਮ ਹੀ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਕੇ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਸਿਰ ਜੋੜ ਕੇ ਬੈਠੇ ਨਾਂ । ਸਿਆਣਪਾ ਤਾਂ ਹਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਪਰ ਹਉਮੈ ਤੇ ਗ਼ੁਸਾ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਪਰਦਾ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਬਾਣੀ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਹਉਮੈ ਦੀਰਘ ਰੋਗੁ ਹੈ, ਦਾਰੂ ਭੀ ਇਸ ਮਾਹਿ" – ਹਉਮੈ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰੋਗ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਰੋਗ ਦਾ ਇਲਾਜ ਵੀ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਹਉਮੈ ਛੱਡਦਾ ਹੈ ਉਹ ਸੱਚ ਦਾ ਰਾਹ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਕਿਉਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਕੰਮ ਆਉਂਦੇ ਸਾਂ, ਇਕੱਠੇ ਖੇਡਦੇ ਸਾਂ, ਤੇ ਇਕ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਂਗ ਮੌਜ ਕਰਦੇ ਸਾਂ? ਅੱਜ ਕਿਉਂ ਅਸੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਦਾ ਰੋਕ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ਹਾਂ?
ਗੁਰੂ ਜੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡੀ ਸਰੀਰਕ ਹਸਤੀ ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ ਇਕ ਦਿਨ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਰਲ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੰਬ ਤੇ ਗ੍ਰੰਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੂਹਾਂ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋਣ ਦੇ ਰਹੇ ਹਾਂ?

ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸਲ ਮਨੁੱਖਤਾ ਤਾ ਵੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ ਸਕੀਏ। ਜਦੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ? ਦੋਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪੱਖ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਸਿਰਫ ਤੀਜੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਫਤਵਾ ਸਾਦ ਦਿਤਾ।

ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿੰਨੇ ਥੋੜੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਦਸਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭੀਏ ਜੋ ਸੱਚੀ ਇੱਕਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੀ ਵੰਡਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਚੁਗਲੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਹਮ ਵਕਤ ਦੇ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗਲਤ ਫੈਹਮੀ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਕਾਰਨ ਸਿਰਫ ਹਉਮੈ ਹੈ। ਪਰ ਕੀ ਇਹ ਬਿਹਤਰ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਬੈਠੀਏ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਏਕਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਸਿਰਫ ਚੁਗਲੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ੲ"ਮੁੜ ਪਿਛਾ ਨਾਹ ਦੇਖੀਐ, ਅਗੈ ਭਵਿਖ ਵਸਾਇ" – ਪਿਛਲੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮੋੜਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਹੁੰਦਾ। ਸੱਚੀ ਸਿਆਣਪ ਅਗੇ ਵਧਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਿਛੇ ਛੱਡ ਦਿਓ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਕੇ ਨਵਾਂ ਭਵਿਖ ਬਣਾਉ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਕੱਢਣਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਇਸ ਚੀਜ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਣਾ ।

ਭਾਈ ਕਨਹਈਆ ਜੀ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਹਰ ਦਸ਼ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਆਪਣਿਆਂ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਲੱਭਦੇ ਫਿਰਦੇ । ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਜਾ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੇਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗੁਰੂਦੁਆਰੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਕੋਲੋ ਨਾਮ, ਏਕਤਾ, ਭਾਇਚਾਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਮੰਗਣਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਏ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਮੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਹੋ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਉਹ ਹੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ ਤੇ ਉਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮ ਹਨ ॥