DUWAR

তুমি মোৰ বতাহ, সহজে অহা বাৰ্তা,
পুৱা-নিশা নোপোৱা মিঠা স্পৰ্শ।
তোমাৰ হাঁহিত দ্বাৰ খুলি যায় আকাশ,
সপোনবোৰ নুইৰি মিচিকিয়ায় হৈ উঠে।
হাতত হাত ধৰি পাৰ হৈ যাওঁ জীৱনৰ ঢৌ,
কষ্টবোৰো সৰল হৈ পৰে তোমাৰ সংগে।
এই প্ৰেম কেতিয়াও কঠিন নহ'ব,
এটা পুষ্পৰ দৰে সৰল, অবিৰত।
বুজিবলৈ নহয় বহু কথা—মাত্ৰ তুমি আৰু মই,
নিস্তব্ধতাতো গীত বাজে, হৃদয়ৰে সহজ ভাৱে।